BYRON'S BLOG

20 τραγούδια από το 2011

2011-12-27T07:30:00.000-08:00

Arctic Monkeys - Love is a laserquest

Lykke Li - Sadness is a blessing

Destroyer - Kaputt

Anna Calvi - Blackout

tune-yards - Bizness

Wild Beasts - Loop the loop

EMA - California

Tom Waits - Pay me

Friendly fires - Live those days tonight

Smith Westerns - Still new

Nicolas Jaar - Colomb

Iron & Wine - Walking far from home

Jessie J - Price tag

Battles - Ice cream

Noel Gallagher - Death of you and me

Rihanna - You da one

Lana Del Rey - Video games

College feat. Electric Youth - A real hero

Φοίβος Δεληβοριάς - Το καταφύγιο

Δημήτρης Μεντζέλος - Γιατί δε μ'αγαπάς όπως παλιά

Τα φουσκωμένα χείλη της Lana Del Rey

2011-12-13T06:02:00.000-08:00

Eνα αστέρι γεννιέται

Φρεσκάρει για τελευταία φορά το απαλό ροζ κραγιόν της, ανεβαίνει στη σκηνή με αυτοπεποίθηση, λούζεται από το φως των προβολέων και αρχίζει να τραγουδάει βαριεστημένα το πιο λυπητερό hit της χρονιάς που φεύγει. Το όνομά της είναι Λάνα Ντελ Ρέι και ξέρει καλά ότι με την ομορφιά της θα είχε θαυμαστές ακόμα κι αν εργαζόταν σε σούπερ μάρκετ. Απλώς τυγχάνει τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια. Επιπλέον, είναι η νέα ιέρεια των hipsters, το κορίτσι που πιθανότατα θα λάβει τη σκυτάλη της ποπ κυριαρχίας από την Αντέλ όσο εκείνη θα ξεκουράζει τη φωνή της.

    Στην πραγματικότητα, η 25χρονη Λάνα Ντελ Ρέι λέγεται Ελίζαμπεθ Γκραντ. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε στo κοντινό χωριό Λέικ Πλάσιντ και μετά τα 18 άρχισε να δοκιμάζει την τύχη της στα κλαμπ του Μπρούκλιν: με εφόδιά της μια κιθάρα και μισή ντουζίνα άγουρα τραγούδια, αναζήτησε τον πιο σύντομο δρόμο για τη διασημότητα. Αργότερα (2009) ηχογράφησε μάλιστα ένα άλμπουμ σε περιθωριακή δισκογραφική, αλλά το είδε να μη φεύγει ποτέ από τις αποθήκες της εταιρείας και άρχισε να σπέρνει αυτοσχέδια βιντεοκλίπ των τραγουδιών της στο διαδίκτυο.
    Τελικά, το καλοκαίρι του 2011 μια σπαρακτική μπαλάντα της με τίτλο «Video Games» έγινε ένα φευγάτο βιντεοκλίπ vintage αισθητικής και επιτέλους ο δρόμος για την καταξίωση άνοιξε. Στη συνέχεια η Λάνα είδε το βιντεάκι της να δοξάζεται στο ίντερνετ, πληροφορήθηκε ότι το τραγούδι της αγοράζεται τρελά από τους χρήστες του iTunes, άκουσε τη μουσική της στην τηλεοπτική σειρά «Gossip Girl» και στην επίδειξη μόδας του Βρετανού σχεδιαστή Κρίστοφερ Κέιν, έμαθε ότι τα εισιτήρια για την πρώτη συναυλία της στην Αγγλία έγιναν καπνός μέσα σε 13 λεπτά. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τώρα καταφέρνει να συντηρεί μια αχλύ μυστηρίου για το άτομό της και να κρύβει καλά τα μυστικά της.
    Οταν ερωτάται για τις επιρροές της η Λάνα μας τα μπερδεύει: αναφέρει μεταξύ άλλων τους Nirvana, τον Eminem και τη Ντιαμάντα Γκαλάς... Οι ερμηνείες της θυμίζουν πάντως Μάριαν Φέιθφουλ και τα κομμάτια της χρωστούν μεγάλο μέρος της μαγείας τους στη μουσική υπόκρουση ταινιών της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ. Από την άλλη, η εικόνα καστανόξανθης στάρλετ με κουκλίστικες βλεφαρίδες και σαρκώδη χείλη που τη συνοδεύει έχει ήδη ερεθίσει τη φαντασία κακοπροαίρετων γραφιάδων. Προς το παρόν, όμως, η Λάνα κάνει πως δεν ακούει και βάζει τις τελευταίες πινελιές στο ντεμπούτο άλμπουμ της. Μέχρι δε την κυκλοφορία του, εκείνη θα κινείται μεταξύ Λονδίνου και Νέας Υόρκης, σε έναν δικό της κόσμο όπου όλα τελειώνουν και ξαναρχίζουν αέναα, σε έναν κόσμο που θυμίζει video game.

(όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γυναίκα - Δεκέμβρης 2011)

Oταν ο Βύρωνας συνάντησε το Μύρωνα

2011-10-31T04:18:00.000-07:00

(φώτο Charlie Makkos)

Μπες εδώ: http://www.gynaikamag.gr/4dcgi/_w_articles_womdeco_1_15/09/2011_406532

Συνέντευξη Γιάννης Μηλιώκας

2011-10-04T02:05:00.000-07:00

Το στούντιο και δεύτερο σπίτι του Γιάννη Μιλιώκα βρίσκεται σε ένα υποφωτισμένο υπόγειο στο Χαλάνδρι. Κλεισμένος εκεί, προχειροντυμένος και ατημέλητος, μοιάζει με αγρίμι που δεν του επιτρέπουν να βγει, στο οποίο το μόνο που απομένει είναι να εκδικείται με τραγούδια. Αφορμή για τη συνέντευξη υπήρξαν οι επικείμενες εμφανίσεις του μαζί με τον Διονύση Τσακνή και τον Νίκο Ζιώγαλα στον Σταυρό του Νότου, που ξεκινούν αυτήν την Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου, και θα συνεχιστούν κάθε Παρασκευή και Σάββατο για έξι συνολικά διήμερα...

Ετσι όπως ταλαιπωρηθήκαμε μέχρι να συναντηθούμε, θυμήθηκα τον διάσημο στίχο σας «Το Σάββατο μπορείς;». Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συναντηθούν δύο άνθρωποι στην Αθήνα σήμερα;

Ξεμάθαμε, γιατί επικοινωνούμε συνήθως τηλεφωνικά. Αν δεν το ασκείς το σπορ που λέγεται ραντεβού, σταδιακά προκύπτει μια ακαμψία. Και βέβαια το κερασάκι στην τούρτα είναι οι καθημερινές απεργίες. Περαστικά μας!

Τι ετοιμάζετε στον Σταυρό του Νότου με τον Διονύση Τσακνή και τον Νίκο Ζιώγαλα;

Ο Διονύσης είναι ένας καλλιτέχνης που πρόσεξε τι θα κάνει και κυρίως τι δεν θα κάνει –ασχολήθηκε με όλα όσα είναι επί της ουσίας στη ζωή. Ο Νίκος πάλι είναι λίγο πιο, πώς να το πω…, ερωτικός! Στα τραγούδια του ασχολείται συνήθως με τα βραδινά θέματα, ενώ εγώ και ο Διονύσης με τα ημερήσια. Κι έτσι όπως τα έφερε ο διάολος, οι καιροί δηλαδή, η παρουσία μας είναι απαραίτητη. Εγώ δεν θα πάψω ποτέ να δηλώνω την αντίθεσή μου στο σύστημα, για να μη νομίζουν ότι αλλοτριώθηκα και συγχωνεύτηκα μέσα σε αυτό. Ερχεται άσχημος καιρός. Το άσχημος για ’σένα μπορεί να είναι κάτι πρωτοφανές, για μας όμως είναι μια απ’ τα ίδια. Σε ένα από τα πρώτα μου τραγούδια είχα γράψει «εμείς που μεγαλώσαμε με σάλτσα στο ψωμί»…

Να πάμε στο παρελθόν λοιπόν, αλλά να επιστρέψουμε στη μουσική. Εσείς τι ακούγατε τη δεκαετία του 1960, στην εφηβεία σας; Σας ρωτάω γιατί οι επιρροές σας είναι κάπως ασαφείς…

Οι επιθυμίες μου με οδήγησαν στον δρόμο με μια βαλίτσα και μια κιθάρα και δεν είχα τρίτο χέρι να κουβαλάω και στερεοφωνικό. Χωρίς ποτέ να ’χω δικιά μου δισκοθήκη, άκουσα όλες τις μουσικές. Ημουν τυχερός γιατί πρόλαβα και την τζαζ της Αμερικής στο φόρτε της και το ροκ εν ρολ, και μετά Deep Purple, Pink Floyd, Jethro Tull… Η λαϊκή μουσική θα έλεγα πως με απώθησε, γιατί δεν με αφορούσε. Eίχε κάτι πονεμένες ιστορίες τις οποίες δεν είχαμε μάθει στο σπίτι ούτε να τις βιώνουμε ούτε να τις περιγράφουμε με τον τρόπο που τις ακούγαμε στα τραγούδια. Η ζημιά δεν συζητιόνταν στο πατρικό μου –προσπαθούσαμε να την ξεχάσουμε. Και παρ’ όλο που ο πατέρας μου ήταν μηχανουργός και η μητέρα μου βοηθός του, άκουγαν κλασική μουσική. Προφανώς γιατί θαύμαζαν τη μεγαλοπρέπεια που κρύβουν αυτές οι ηχογραφήσεις, η οποία μας θυμίζει αυτό που ξεχάσαμε: το εν δυνάμει του ανθρώπου.

Το λαϊκό τραγούδι δεν το αγαπήσατε, ωστόσο ξεκινήσατε παίζοντας κιθάρα σε λαϊκά μαγαζιά…

Ετσι τα ’φερε η κατάρα. Δοκίμασα να κάνω δυο-τρία ροκ γκρουπ, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μηδενικό.

Και γιατί δεν διαλέξατε άλλη δουλειά;

Ηθελα να παίζω κιθάρα. Εμαθα μέσα σε ένα τρίμηνο όλα τα γνωστά ελληνικά τραγούδια –γιατί είναι πολύ εύκολα– μετά βρήκα μπασίστες και ντραμίστες με ροκ καταβολές που ήταν αναγκασμένοι κι αυτοί να παίζουν λαϊκά για να ζήσουν. Παίζαμε λοιπόν ό,τι θέλαμε από πίσω, είχαμε βάλει μπροστά ένα μπουζούκι και όποιος καταλάβαινε, καταλάβαινε… (γέλια). Μιλάμε τώρα για τη δεκαετία του 1970. Με εξαίρεση κάποια διαλείμματα, έπαιζα σε καθημερινή βάση για 12 χρόνια.

Πόσες ώρες την ημέρα;

Από τις 11 το βράδυ μέχρι τις 5 το πρωί. Αλλά έχω κάνει και δουλειές στις οποίες πήγαινα απόγευμα σε έναν χώρο, μετά το βράδυ σε έναν άλλο και τα μεσάνυχτα σε έναν τρίτο. Επαιζα δηλαδή σύνολο γύρω στις δώδεκα ώρες.

Πώς αντέξατε;

Δεν απογοητεύτηκα γιατί έλεγα «παίζω μουσική». Έχει μέσα τη λέξη «παίζω». Αυτό εμένα με κάλυψε, με ηρέμησε, με παραμύθιασε. Επίσης είχα πάντοτε ένα κόλπο: ενώ ασχολιόμουν με κάτι, ετοίμαζα κάτι άλλο. Κάποια στιγμή άνοιξα μια γκαλερί και ζωγράφιζα. Μέσα εκεί λοιπόν έγραψα τα πρώτα τραγούδια μου και το 1985 έβγαλα το πρώτο μου άλμπουμ, το Εδώ Θεσσαλονίκη. Λίγο μετά άρχισα να ασχολούμαι και με την ηχοληψία. Υστερα σκέφτηκα πως είχα πει ό,τι ήθελα να πω, είχα εκφράσει τα παράπονά μου και βγήκα από τον χορό μήπως βρω καμιά λύση. Λύσεις υπάρχουν παντού. Υπάρχουν δηλαδή δέκα πολιτισμοί τουλάχιστον, εδώ και χιλιάδες χρόνια, που από ένα σημείο και μετά κάτι ανακάλυψαν. Σαν Έλληνας ασχολήθηκα έτσι με την Αρχαία Ελλάδα και έγραψα κι ένα βιβλίο, το Μαίανδρος. Δέκα χρόνια μου πήρε αυτή η ιστορία... Ο Μαίανδρος είναι τα χέρια μας, που είναι δεμένα μεταξύ τους. Αν δεν δυναμώσουν τα χέρια μας –για να μπορούν να πετάξουν ένα ακόντιο, έναν δίσκο ή ένα τόξο– δεν έχουν την ικανότητα να κουβαλήσουν τον εαυτό μας. Επίσης βρήκα από τον Ιπποκράτη ότι το κράτημα της αναπνοής στο κεφάλι (και όχι στο στήθος) παράγει δύναμη. Με τον μηχανισμό αυτόν τον αρχαίων ανακυκλώνουμε την ενέργειά μας. Και δεν χρειαζόμαστε τρία γεύματα την ημέρα, αλλά μισό.

Δεν μπορεί όμως τώρα κάποιος να πει, τι θέλει ο Μηλιώκας και μιλάει για την αρχαιότητα και για το σώμα μας σε ένα μουσικό site;

Ένα ωραίο αυτοκίνητο παρκαρισμένο χωρίς βενζίνη είναι άχρηστο. Πρέπει να μάθουμε να βάζουμε τη σωστή βενζίνη για να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Οταν βλέπω τον Πάγκαλο και τον Βενιζέλο να έχουν σώματα τα οποία η βαρύτητα έχει καταρακώσει, δεν περιμένω να μου βρουν λύσεις για τίποτα. Αμα δεις έναν από αυτούς να έρχεται προς το μέρος σου από μακριά, νομίζεις ότι έρχεται ολόκληρη παρέα…

Πάμε πίσω στη μουσική. Πού οφείλεται αυτή η τεράστια έκρηξη δημιουργικότητα που είδαμε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980, της οποίας αποτελείτε μέρος;

Υποψιαστήκαμε τη διαφορετικότητα των στίχων του εξωτερικού, που ασχολούνταν με άλλα θέματα, ενώ εδώ έλεγαν «καρδιά μου καημένη» και χέσε μέσα. Επίσης πήρε το μάτι μας την ουρά που φτιάξαν κάποιοι άνθρωποι για να βολευτούν: άλλοι πήραν το τρένο της Αλλαγής, άλλοι πήραν τη δάδα της Νέας Δημοκρατίας και προχώρησαν… Ε, εμείς δεν θέλαμε να είμαστε συμμέτοχοι σ’ αυτό το παιχνίδι. Κοίταξε, ίσως να κάναμε κάτι. Αλλά όπως είχε πει και ο Χατζιδάκις και όπως σου έλεγα για τον Διονύση πριν, δεν είναι μόνο το τι θα κάνεις αλλά και τι δεν θα κάνεις. Αν θα υποκύψεις δηλαδή ή όχι.

Τραγουδήσατε πρόσφατα στους Αγανακτισμένους το “Να Δεις Που Κάποτε Θα Μας Πούνε Και Μαλάκες”, ένα κομμάτι με απαισιόδοξο μήνυμα αλλά χαρούμενη μελωδία. Τι σκεφτόσασταν όταν το γράψατε;

Το χαρούμενο προκύπτει επειδή λες μέσα σου δεν θα λυγίσω, δεν θα κατεβώ στο επίπεδό τους, ας βρουν κάποιον άλλο να τρελάνουν. Οταν γράφτηκε το ρεφρέν πίσω στο 1988, έλεγε «κι εμείς καθόμαστε και κοιτάμε σαν μαλάκες». Θορυβήθηκαν από την εταιρεία –το είδαν σαν προτροπή να γίνει ένα ντου και να πάρουμε το Σύνταγμα. Την άλλη μέρα τους το πήγα αλλαγμένο και έλεγε «να δεις που κάποτε…». Οπως λοιπόν στο μπιλιάρδο κάνεις καραμπόλα από σπόντα, ήρθε ο στίχος αυτός είκοσι χρόνια μετά και έδεσε. Μας λέγαν από τότε μαλάκες βέβαια, απλώς τώρα το μάθαμε.

Και το “Για Το Καλό Μου” πώς σας ήρθε;

Το είχα ξεκινήσει σε ένα πακέτο από τσιγάρα –ήταν πλακέ τότε τα πακέτα και από πίσω έγραφες. Έδωσα τους πρώτους στίχους στον παραγωγό μου και ανατρίχιασε. Μου είπε να το συνεχίσω, να γίνει τραγούδι. Εγώ δεν ήθελα γιατί με στεναχωρούσε. Με έβαλε λοιπόν με το ζόρι να θυμηθώ και να καταγράψω μερικά δικά μου βιώματα και κάποια άλλα γενικά.

Γιατί αγγίζει τόσο κόσμο;

Ολα αυτά που λέει τα σκεφτόμαστε ο καθένας στο σπίτι του, αλλά η μουσική λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος. Συνειδητοποιείς μέσα από ένα τραγούδι αυτό που αισθάνεσαι και λες ΟΚ, δεν είμαι ο μόνος, υπάρχει και ένας άλλος που το παρατήρησε και το εξέφρασε και μου δίνει και λύση. Ή τουλάχιστον ο στόχος μου είναι να παίζει τέτοιο ρόλο το τραγούδι.

Χαζά τραγούδια έχετε γράψει;

Χαζά δεν θα τα ’λεγα... Έχω παρατηρήσει πως πολλοί στίχοι σε τραγούδια άλλων είναι σαββατοκυριακάτικοι. Μόλις πιάσουν το στυλό να γράψουν, τους πιάνει μια επισημότητα. Εγώ αντίθετα γράφω όλες τις μέρες της εβδομάδας. Δεν μπορώ δηλαδή να έιμαι μόνο θυμωμένος, μόνο σοβαρός, ή μόνο χαρούμενος. Η ζωή μας κινείται σε τέσσερεις διαθέσεις: από τη μία είναι ο θυμός και η χαρά που σε εκτονώνουν και από την άλλη η λύπη και η ηρεμία, οι οποίες σε κουλάρουν. Έχω γράψει τραγούδια και για τις τέσσερεις διαθέσεις.

Το “Ερωτεύτηκα” και το “Αμπεμπαμπλόμ” είναι δύο από τα πιο χαρούμενα τραγούδια σας…

Το πρώτο ήταν μια μπαρμπουτσάλα, μέσα από την οποία διαπίστωσα ότι μπορώ να τραγουδάω ό,τι γουστάρω από τη στιγμή που διαθέτω αυτοσαρκασμό. Το άλλο το έγραψα σε μια εποχή όταν το ενδιαφέρον μου ήταν εστιασμένο στις γυναίκες. Δεν το παίζω στα live σήμερα –εδώ και δεκαπέντε χρόνια είμαι μονογαμικός και πάω για τίτλο. Ο άντρας, που γεννήθηκε πολυγαμικό ον, πρέπει κάποια στιγμή να κάνει δώρο σε μια γυναίκα τη μονογαμία, να το δηλώνει και να το εννοεί. Αλλά να καταλάβουν και οι γυναίκες τι δώρο είναι αυτό, γιατί πρόκειται για μια απόφαση που πρέπει να πάρει ο άντρας κόντρα στη φύση του.

Σήμερα τι μουσική ακούτε σπίτι;

Ραδιόφωνο, δίσκους παλιούς, κλασική μουσική, κλασικό ροκ… Η μουσική είναι απογειωτική και λίγο θεϊκή. Σου θυμίζει το εν δυνάμει του ανθρώπου, το τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας όχι στην καθημερινότητά του, αλλά στην υπέρβασή του. Τα αυτιά μας καλοπερνούν. Τα μάτια μας επίσης. Αφή, δόξα τω θεώ. Γεύση, δεν σου λέω τίποτα. Η μόνη αίσθηση που αδικείται στις μέρες μας είναι η όσφρηση. Οι πόλεις είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να κάνουμε τη δουλειά μας, δεν βγαίνει κανείς έξω για τις μυρωδιές…

Πώς σας κάνει να αισθάνεστε το γεγονός ότι τα CD του Σαββόπουλου, που υποθέτω πως αγαπήσατε στα νιάτα σας, δίνονται από μια εφημερίδα;

Κοίταξε, η τέχνη του τραγουδιού ξεκινάει από την ιδέα –πρώτα είναι η ιδέα. Υστερα βρίσκεις τον τρόπο με τον οποίο θα εκφράσεις αυτήν την ιδέα, την παντρεύεις με μια μουσική από έρωτα και όχι από συνοικέσιο. Και στο τέλος έρχεται το mastering, η τελευταία φάση της ηχοληψίας. Ολα αυτά είναι τέχνη. Τα υπόλοιπα υπάγονται στους νόμους του εμπορίου. Ε, λοιπόν, στο εμπόριο δεν έχω ακούσει ποτέ να συμβαίνουν καλλιτεχνικά πράγματα. Το να γράψεις ένα τραγούδι είναι έργο –το να το παρουσιάσεις είναι πάρεργο. Ακόμα και οι συνεργασίες ή οι εμφανίσεις γίνονται με τους κανόνες του εμπορίου.

Μιας και είπατε για εμφανίσεις: στα live σας βλέπω πάντα με ηλεκτρική κιθάρα, πράγμα σπάνιο για καλλιτέχνες της ηλικίας σας. Πώς κι έτσι;

Ναι, έχω μια κόκκινη ηλεκτρική, η οποία έχει έρθει από Αμερική χωρίς θήκη και μάλιστα σε ένα σημείο είναι ραγισμένη! Ανέκαθεν έπαιζα με ηλεκτρική, ακόμα και στα λαϊκά μαγαζιά. Κάποτε πήρα και μια δωδεκάχορδη ακουστική, ήθελε όμως κούρδισμα μετά από κάθε τραγούδι. Πέρασαν καμιά δεκαπενταριά κιθάρες από τα χέρια μου, αλλά μόνο μία ήταν η καλύτερη του κόσμου: μια Gibson Les Paul Custom, την οποία αργότερα πούλησα για να αγοράσω μηχανήματα ηχοληψίας. Μελέτησα έναν μήνα, διάστημα πολύ μεγάλο για ’μένα. Μάλιστα, για να μη βγαίνω έξω τότε, κουρεύτηκα γουλί. Σύντομα όμως συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω στο εξωτερικό και πως στην Ελλάδα δεν υπήρχε λόγος να μάθεις να παίζεις άψογα. Λυπάμαι τον καλύτερο κιθαρίστα της Ελλάδας για το πού παίζει αυτήν τη στιγμή. Πραγματικά, πονάει η ψυχή μου όταν σκέφτομαι πόσο απλά και μαζεμένα είναι υποχρεωμένος να παίζει.

Δεν μου είπατε όμως, εσείς πώς φύγατε από τα μαγαζιά και γίνατε τραγουδοποιός;

Απορώ πώς κράτησε τόσα χρόνια… Με βόλευε γιατί γύριζα την Ελλάδα αλλά κάποια στιγμή χόρτασα και είπα, αφού ασχολούμαι τόσα χρόνια, ας γράψω κι εγώ κάτι. Η ευκαιρία δόθηκε όταν έκανα τη γκαλερί. Άλλα πράγματα ζούσαμε τότε και άλλα ακούγαμε στα τραγούδια. Απορούσα ποιους ανθρώπους εξέφραζαν και έβλεπα κάποια πράγματα να συμβαίνουν στα οποία δεν αναφερόταν κανείς. Κάποια στιγμή άκουσα λοιπόν τον Λουκιανό να λέει «όλοι μου οι φίλοι παντρευτήκανε/γίνανε ρεζίλι γι’ αυτό κρυφτήκανε». Λέω εδώ κάτι συμβαίνει... Υστερα άκουσα τον Γερμανό, είχαν αρχίσει ήδη βέβαια ο Σαββόπουλος, ο Πουλικάκος, ο Σιδηρόπουλος, ο Άσημος… Το ότι σκάσαμε πολλοί καλλιτέχνες μαζί στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έκανε πολλούς να νομίζουν ότι ήμασταν συννενοημένοι. Δεν ήξερε όμως κανένας κανέναν, απλά αισθάνθηκαμε ένα κενό στη μουσική. Τότε λέγανε ότι όλο αυτό θα ξεχαστεί μέσα σε μια πενταετία, αλλά να που κρατάει 30 χρόνια...

Πάντως σπουδάια τραγούδια με ελληνικό στίχο σαν αυτά που γράφονταν τότε σήμερα βγαίνουν ελάχιστα…

Μα όλα όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια ήταν μια φούσκα. Ένα πράγμα χαλαρό, χλιδάτο αλλά και υποτονικό. Είμαι σίγουρος ότι σιγά-σιγά οργανώνονται κάποια θηρία σε γειτονιές, τα οποία θα βγουν και θα πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Εγώ έχω μια κόρη 23 ετών. Καλύτερη νεολαία δεν έχουν δει τα μάτια μου. Μπορεί να σαστίζουν με αυτά που γίνονται, αλλά με τη βοήθεια κάποιων παλαβών σαν τον υποφαινόμενο, θα φτάσουν στο σημείο να εκφράσουν την άποψή τους όσο τους αξίζει.

Νέο άλμπουμ θα βγάλετε;

Έχω αυτόν εδώ τον χώρο που είναι ερασιτεχνικό-επαγγελματικός και δεν μπαίνει κανένας μέσα. Πειραματίζομαι με τον ήχο. Με ενδιαφέρουν οι μεγάλοι χώροι, θέλω δηλαδή να βλέπω τον μουσικό που παίζει δίπλα μου, γιατί εδώ στην Ελλάδα είναι ο ένας πάνω στον άλλον. Τώρα για καινούργια τραγούδια, προσέχω πάρα πολύ, λέω όχι αυτό και όχι εκείνο, για να μη γράψω καμιά μπαρμπουτσάλα. Δεν είμαι σε θέση να κάτσω δυο μήνες και να γράψω δέκα τραγούδια, γιατί θα ακυρωθούν από τα γεγονότα. Είναι λίγο επιθεωρησιακού ύφους αυτά που μου βγαίνουν, ενώ εγώ θέλω κάτι και για χτες και για τώρα και για αύριο.

(όπως δημοσιεύτηκε στο avopolis.gr - Οκτώβριος 2011)

Sophie Ellis-Bextor

2011-08-03T03:56:00.000-07:00

Η ποπ ντίβα που δεν ξεχάστηκε

Το 2007 η Σόφι Ελις-Μπέξτορ πέρασε την πόρτα του στούντιο με έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να ηχογραφήσει δύο νέα τραγούδια και να τα εντάξει ως συμπλήρωμα σε συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Στην πορεία προέκυψε όμως πολύ περισσότερο υλικό από το αναγκαίο και έτσι η τραγουδίστρια άρχισε να ονειρεύεται ένα ακόμα ταξίδι με προορισμό την κορυφή της ηλεκτροπόπ σκηνής. Κάπως έτσι φτάσαμε στο τέταρτο άλμπουμ της Μπέξτορ «Make a Scene», το οποίο βγήκε στην αγορά τον περασμένο Ιούνιο. Πώς έχει πάει μέχρι στιγμής; Στα αυτιά του κριτικού της εφημερίδας The Mirror το αποτέλεσμα ήχησε σαν «ένα εύθυμο και αποτελεσματικό χορευτικό μείγμα, διασκεδαστικό και ειλικρινές». Από την άλλη, το αυστηρό και συχνά σαρκαστικό μουσικό περιοδικό ΝΜΕ χαρακτήρισε τον δίσκο «απόλυτο σκουπίδι».

Η Μπέξτορ δεν είναι πρωτάρα σε τέτοιου είδους διχογνωμίες. H πολύπλευρη καριέρα της έχει προσελκύσει κατά καιρούς φανατικούς πολέμιους και ένθερμους υποστηρικτές.Αρχισε ως τραγουδίστρια των ανεξάρτητων Theaudience, οι οποίοι στο δεύτερο μισό των ʼ90s περιορίστηκαν σε εναλλακτικά ροκ μονοπάτια χωρίς ιδιαίτερη ανταπόκριση. Στη συνέχεια πρωτοστάτησε στη νεοντίσκο σκηνή ως σόλο τραγουδίστρια, με επιτυχίες όπως το «Murder on the Dancefloor» και με έναν κοφτερό και ψυχρό ηλεκτροπόπ ήχο που παρέπεμπε στα ʼ80s πολύ προτού η αναβίωση εκείνης της δεκαετίας συγκινήσει τους πάντες. Δεν ξεχώρισε όμως μόνο χάρη στις μουσικές επιλογές της. Από κείνη την εποχή η Σόφι Ελις-Mπέξτορ άρχισε να λειτουργεί ως κομψή ντίβα, ως καινούργια Οντρεϊ Χέπμπορν με άψογο ντύσιμο (κυρίως μαύρα φορέματα υψηλής ραπτικής) και έντονο κραγιόν. Ετσι, μολονότι από τότε οι αρένες και τα κλαμπ έγιναν για κείνη φυσικοί χώροι, τα βιντεοκλίπ και οι φωτογραφίσεις της δεν έπαψαν ποτέ να αναδίδουν έναν αέρα βρετανικής αριστοκρατίας.

Φυσικά, από τη στιγμή που πάτησε στα πόδια της καλλιτεχνικά, οι παράλληλες δραστηριότητες και οι διαφημιστικές χρήσεις του ονόματός της δεν άργησαν: η Μπέξτορ έγινε το πρόσωπο της εταιρείας καλλυντικών Rimmel, ποζάρισε για τις ανάγκες της ζωοφιλικής οργάνωσης PETA, πέρασε από οντισιόν για τον ρόλο της Σατίν στο φιλμ του Μπαζ Λούρμαν «Μουλέν Ρουζ» - για να φάει τελικά τη σκόνη της Νικόλ Κίντμαν. Τελικά, μολονότι στα παιδικά της χρόνια ξεκίνησε την πορεία της ως ηθοποιός, με συμμετοχές σε παραστάσεις του πολυβραβευμένου βρετανικού θιάσου W11 Opera, τα τελευταία χρόνια κατάλαβε ότι το τραγούδι τής πάει καλύτερα και δεν ξαναδοκιμάστηκε σοβαρά στην υποκριτική. Αλλωστε οι δίσκοι και τα σινγκλ της δεν έπαψαν ποτέ να εκφράζουν το πνεύμα της σύγχρονης ποπ. Κι αν στη Βρετανία περιορίζεται τελευταία στο να ανοίγει συναυλίες συγκροτημάτων όπως οι Pet Shop Boys και οι Erasure, αυτή η πραγματικότητα μάλλον δεν την ενοχλεί: όπως πάντα, ξεσηκώνει τα πλήθη, μαγνητίζει τα βλέμματα, κερδίζει με το ταμπεραμέντο της ακόμα κι εκείνους που θεωρούν την ντίσκο κάτι παρωχημένο και ανούσιο.

Σήμερα η 32χρονη Μπέξτορ δεν παίζει στην πρώτη κατηγορία της παγκόσμιας χορευτικής ποπ και το ολοκαίνουργιο «Make a Scene» δύσκολα θα ανατρέψει από μόνο του την κατάσταση. Οταν όμως κοπάζει ο παροξυσμός για έναν καλλιτέχνη και παύει η υπερπροβολή του από τα διεθνή ΜΜΕ, αποκαλύπτεται η όποια αυθεντικότητά του. Ετσι η Μπέξτορ απολαμβάνει τώρα την αγάπη μιας μερίδας σταθερών ακροατών που ξέρουν καλά ότι οι ποπ σταρ μετά τα 30 δεν ξεθωριάζουν αλλά ωριμάζουν. Από την άλλη, μολονότι παντρεμένη με τον μπασίστα του γκρουπ The Feeling και μητέρα δύο παιδιών, ετοιμάζει ένα ακόμα νέο άλμπουμ για την επόμενη χρονιά, με τη βεβαιότητα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε μόνο καλύτερα.

(όπως δημοσιεύτηκε στο gynaikamag.gr - Αύγουστος 2011)

Aνακοίνωση

2011-07-22T06:11:00.000-07:00

Με ρωτάτε ορισμένοι γιατί δεν γράφω πια στο blog μου. Οταν έγραφα και δεν τα διάβαζε κανείς ήταν καλύτερα; Καλό Αύγουστο και να πάτε διακοπές οπωσδήποτε, γιατί τις χρειάζεστε!

Συνέντευξη No Age

2011-04-20T00:19:00.000-07:00

To να αναζητάς μια indie rock μπάντα που θα σου αλλάξει τη ζωή εν έτει 2011 είναι σαν να ψάχνεις συμβατικά T-shirts στη ντουλάπα της Lady Gaga. Παρ’ όλ’ αυτά, η θορυβώδης ποπ των No Age σιγά-σιγά λαμβάνει την αναγνώριση που της αξίζει. Σε κάποιο διάλειμμα από την τρέχουσα ευρωπαϊκή τους περιοδεία, ο κιθαρίστας του γκρουπ Randy Randall απάντησε λακωνικά στις ερωτήσεις μας, λίγες μέρες πριν την επίσκεψή τους στα μέρη μας.

Θυμάστε την πρώτη συναυλία που δώσατε;

Ναι, ήταν στο New Image Art, μια γκαλερί στο Λος Άντζελες. Παίξαμε μόνο δύο τραγούδια!

Υπήρξε κάποιος δισταγμός όσον αφορά στη δημιουργία ενός γκρουπ με δύο άτομα; Επηρεαστήκατε ίσως από την επιτυχία που είχαν οι White Stripes;

Είμαι τεράστιος φαν των White Stripes! Συλλέγω όλες τους τις κυκλοφορίες και θα θυσιαζόμουνα άνετα στον βωμό του Jack White. Πλάκα κάνω… Ποτέ δεν σκέφτηκα τους White Stripes. Ίσως επηρεάστηκα λίγο από τους Lightning Bolt και τους Pink & Brown. Οι White Stripes παίζουν μπλουζ στο στυλ των Led Zeppelin, ενώ εμείς παίζουμε πανκ στο στυλ των Black Flag. Οι Daft Punk ήταν επίσης δύο άτομα, αλλά δεν παίζουμε την ίδια μουσική. Το ίδιο ισχύει και για τους Hall & Oates. Με πιάνεις; (σ.σ.: κάπου εδώ, η ειρωνεία τελειώνει)

To περσινό σας άλμπουμ Everything In Between ήταν πιο προσβάσιμο σε σχέση με τα δύο προηγούμενα. Εστιάσετε περισσότερο στη δημιουργία τραγουδιών πριν μπείτε στο στούντιο;

Αφιερώσαμε πράγματι περισσότερο χρόνο στο γράψιμο τραγουδιών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είχαμε την πρόθεση να κάνουμε κάτι πιο προσβάσιμο. Το σίγουρο είναι ότι επιδιώξαμε έναν πιο σφιχτό ήχο. Ήταν μια περίοδος δοκιμασίας κατά κάποιον τρόπο, μέσα από την οποία βρήκαμε τη δύναμή μας.

Στο MySpace σας γράφετε πως η μουσική σας δεν μοιάζει με τίποτα. Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι κάνετε κάτι μοναδικό;

Το ελπίζω...

Όλα σας τα άλμπουμ έχουν πάρει θετικές και συχνά ενθουσιώδεις κριτικές. Παίρνετε ενθάρρυνση από αυτό;

Μπα, όχι... Δηλαδή είναι cool να βλέπεις καλές κριτικές, αλλά εμείς προσπαθούμε να φτιάχνουμε πράγματα που μας αρέσουν, χωρίς να πέφτουμε στην παγίδα να ικανοποιήσουμε κάποιον.

Ένα τραγούδι που προσωπικά ξεχώρισα από το Everything In Between είναι το “Common Heat”. Πώς το γράψατε και τι σημαίνει για εσάς;

Το “Common Heat” γράφτηκε πολύ γρήγορα. Μας βγήκε αυθόρμητα στο στούντιο. Είχα στο μυαλό μου ένα κιθαριστικό μοτίβο, το έπαιξα στον Dean κι αυτός αμέσως το έκανε τραγούδι.

Η επίσκεψή σας στην Ελλάδα είναι μέρος μιας μεγάλης ευρωπαϊκής περιοδείας;

Ναι, γυρίζουμε την Ευρώπη για έναν μήνα, ξεκινώντας από την Ισπανία με τελευταίο προορισμό την Τουρκία.

Κάποτε δώσατε μια συναυλία σε ένα εστιατόριο της Αιθιοπίας. Υπάρχει κάποιο άλλο τρελό μέρος στο οποίο θα θέλατε να παίξετε;

Θέλω να κάνω μια περιοδεία στην οποία κάθε φορά θα χτίζουμε μόνοι μας το μέρος όπου θα παίζουμε. Σαν ένα ρέιβ πάρτι στο οποίο θα μπορούμε να σχεδιάζουμε ολόκληρο το κτίριο και το ηχοσύστημα, δημιουργώντας έτσι μια τρομερή εμπειρία. Είναι ένα όνειρο...

Jessie J

2011-04-19T07:30:00.000-07:00

Η βρετανική απάντηση στη Lady Gaga

Είναι μόλις 23 χρόνων, αλλά έχει ήδη περάσει ένα ελαφρύ... εγκεφαλικό. Επιπλέον, έχει στο ενεργητικό της στίχους για μεγάλους σταρ και πρόσφατα κέρδισε ένα Brit Award για την πρώτη δισκογραφική δουλειά της!

Ολα άρχισαν πριν από λίγους μήνες. Μετά από πολύ ψάξιμο η Βρετανία φάνηκε επιτέλους να βρίσκει μια απάντηση στη Lady Gaga, χάρη σε ένα 22χρονο κορίτσι. Κατ' αρχάς, πέρα από δυο-τρία καλά τραγούδια, η Jessie J παρουσίασε μπόλικα στοιχεία για να διαφοροποιηθεί από τις συμβατικές ποπ σταρ: τo κατάμαυρο καρέ μαλλί με τις αφέλειες, η παραδοχή της αμφιφυλοφιλίας και η τάση της να μεγαλοποιεί μια διαφορετική πτυχή του παρελθόντος της σε κάθε συνέντευξη ήταν λόγοι επαρκείς για να μην περάσει απαρατήρητη. Τελικά το ντεμπούτο άλμπουμ της «Who Υou Αre» -το οποίο κυκλοφόρησε στα τέλη Φεβρουαρίου- τερμάτισε την πορεία του στη δεύτερη θέση των βρετανικών τσαρτ. Τα δε σινγκλ της Jessie J «Do It Like a Dude» και «Price Tag» αντιμετωπίστηκαν νωρίτερα ως τραγούδια με σοφή αναλογία R&B μαγκιάς και ποπ αμεσότητας κι έτσι έγιναν τεράστιες επιτυχίες στη χώρα της.
Η Τζέσικα Κόρνις, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, δεν είναι καινούργια στη δουλειά. Από τα 11 της χρόνια συμμετείχε σε μιούζικαλ, αργότερα σχημάτισε το γκρουπ Soul Deep με τις φίλες της και το 2008 έκανε φωνητικά στη βρετανική περιοδεία της Σίντι Λόπερ. Επίσης, έχει γράψει στίχους για ποπ ονόματα όπως η Ριάνα, ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και η Αλίσια Κις. Δεν θα την έλεγες πάντως τυχερή. Αφενός, ετοίμασε τo πρώτο της άλμπουμ πριν από πέντε χρόνια, αλλά η εταιρεία που επρόκειτο να το εκδώσει φαλίρισε. Αφετέρου, ποτέ δεν έπαψε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας: ήδη από τα παιδικά της χρόνια η καρδιά της χτυπούσε με άτακτο ρυθμό και στα 18 υπέστη ένα ελαφρύ εγκεφαλικό. Αποτέλεσμα; Μέχρι σήμερα λέει όχι στο ποτό, στο τσιγάρο και σε κάθε είδους βλαβερή ουσία.
Αφού κατάφερε να υπερπηδήσει όλα αυτά τα εμπόδια, τώρα η Jessie J χαίρεται την επιτυχία της και συστήνεται στο ευρύ κοινό ως pop icon με γερά πατήματα στη γη. To Brit Award που απέσπασε στις αρχές του χρόνου επιβεβαίωσε την επιτυχία στη γενέτειρά της και τώρα επόμενος στόχος της καλλιτέχνιδος, στην παράδοση των Μπιτλς, είναι η κατάκτηση της Αμερικής. Ποιος ξέρει... Την ώρα που η Lady Gaga θα προβάρει το νέο σοκαριστικό συνολάκι της, η Jessie J μπορεί να φιγουράρει στις λίστες επιτυχιών όλου του πλανήτη με ένα τραγούδι που θα της ανοίγει τον δρόμο για τον βασιλικό θρόνο της ποπ.

(όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γυναίκα - Απρίλιος 2011)

Aν γουστάρεις παχουλές...

2011-04-15T08:11:00.000-07:00

Μπες και δες: http://www.gynaikamag.gr/4dcgi/_w_articles_womdeco_1_31/03/2011_385534

Παιδιά δεν ξέρω, βρείτε τα

2011-04-01T06:31:00.000-07:00

Συνέντευξη Ημισκούμπρια

2011-03-29T02:18:00.000-07:00

Είναι μία από τις ελάχιστες φωνές του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού που κάνει σάτιρα με φρεσκάδα και με εύστοχη ματιά. Ο χρόνος όμως δεν μετέτρεψε τα Ημισκούμπρια σε αναγνωρισμένους καλλιτέχνες, αλλά σε cult φιγούρες των 1990s –ίσως λόγω της υπερπροβολής που δέχτηκαν στο ξεκίνημά τους. Κατά συνέπεια, μια συνέντευξη μαζί τους, με αφορμή το live τους στο PassPort αυτό το Σάββατο, στις 2 Απριλίου, υπήρξε πρόκληση. Τους συνάντησα στο στούντιό τους στη Νέα Φιλαδέλφεια, τρεις τελείως διαφορετικούς ανθρώπους: ο Δημήτρης Μεντζέλος είχε στ’ αλήθεια όρεξη να μιλήσει και, όπως θα διαπιστώσετε, είχε και πολλά ενδιαφέροντα να πει. Ο Μιθριδάτης, μολονότι παρών, θέλησε να απέχει από τη συνέντευξη όντας αντίθετος στον επικριτικό τόνο κάποιων ερωτήσεων –τουλάχιστον όπως αυτές εστάλησαν γραπτά λίγες μέρες πριν τη συνάντηση. Τέλος, ο Πρύτανης, υιοθετώντας μια πιο ουδέτερη στάση, συμμετείχε κατά διαστήματα…

Σε τι φάση σας πετυχαίνω;
Δημήτρης Μεντζέλος: Στη φάση που βρίσκονται όλοι οι μουσικοί στην Ελλάδα. Κάνουμε όλοι μια προσπάθεια να κρατήσουμε τη μουσική ζωντανή, μια και οι δισκογραφικές δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για νέες δουλειές.

Πρυτάνης: Και για δουλειές που δείχνουν ενδιαφέρον, απλά τις χρηματοδοτούν, τις κυκλοφορούν και τελειώνει εκεί το θέμα.

Δ.Μ.: Το μοναδικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να φτιάχνεις κομμάτια και να τα βάζεις στο internet, είτε free, είτε στο i-tunes με αντάλλαγμα λίγα cents. Ελάχιστοι άνθρωποι πλέον ζουν αποκλειστικά από τη μουσική αν δεν τραγουδούν στα μπουζούκια. Εμείς τα καταφέρνουμε μέχρι στιγμής, γιατί κάνουμε live και γεμίζουμε ακόμα μαγαζιά μετά από δεκαπέντε χρόνια.

Πέρυσι κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ ο Μιθριδάτης (Αιρετικά Ερωτικός) και φέτος ο Δημήτρης Μεντζέλος (Ο Ράπερ της Χρονιάς). Γιατί δεν συγκεντρώσατε το υλικό για κοινό άλμπουμ;
Δ.Μ.: Eίναι κάτι το οποίο συνηθίζεται στη μουσική που ακούμε. Αφού είχαμε στο ενεργητικό μας εφτά δίσκους Ημισκουμπρίων πετυχημένους, αποφασίσαμε να κάνει ο καθένας το κέφι του. Γιατί όταν δεν πουλάνε οι δίσκοι απλά κάνεις το κέφι σου. Αρκετός κόσμος θεώρησε πως τα Ημισκούμπρια διαλύθηκαν αλλά δεν είναι έτσι. Και στους δίσκους μας με το γκρουπ είχαμε σόλο κομμάτια, απλά αυτή τη φορά κάναμε κάτι ολοκληρωμένο. Μέχρι στιγμής έχουμε καλά vibes, που λένε και οι νέοι.

Πίσω στο ’95 που ξεκινούσατε ποια hip hop γκρουπ είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή σε εσάς;
Δ.Μ.: Πατήσαμε στο στυλ των Beastie Βoys, των Black Sheep, των De La Soul και πολλών άλλων εναλλακτικών αμερικάνικων συγκροτημάτων και ύστερα προσπαθήσαμε αυτό να το συνδέσουμε με την καθημερινότητά μας. Γράφαμε για τις σχέσεις μας, αυτά που συνέβαιναν γύρω μας και οτιδήποτε μας κατέβαινε στο κεφάλι.

Πάντως στιχουργικά είστε ένα σατιρικό γκρουπ, οπότε μια σαφής επιρροή είναι αυτή του Τζίμη Πανούση…
Δ.Μ.: Σωστά. Αλλά όχι μόνο ο Πανούσης, αλλά κι άλλοι ροκάδες της δεκαετίας του ’80 όπως ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Σάκης Μπουλάς, ο Γιάννης Μηλιώκας, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης… Όλη αυτή η παρέα εκείνης της εποχής έφερε κάτι καινούριο στην Ελλάδα.

Πρύτανης: Στιχουργικά δεν νομίζω πως υπήρξε κάποια φοβερή επιρροή από αυτή τη σχολή.

Δ.Μ.: Ναι, ίσως όχι ως προς τον τρόπο που έγραφαν, αλλά ως προς τη σάτιρα που έκαναν μέσα από το ροκ. Απέδειξαν πως δεν χρειάζεται να είσαι ένας σαχλός κωμικός για να κάνεις σάτιρα. Το έκαναν με έναν τρόπο προχωρημένο και ιδιαίτερο. Πάντως και στα blues και τα soul, ή στο ρεμπέτικο για να κάνουμε μια αντιστοιχία με την Ελλάδα, ο στίχος που ακούγαμε ήταν ιδιαίτερος. Μιλούσε για την καθημερινότητα, είτε ήταν σκληρή είτε πλακατζίδικη. Ξαφνικά λοιπόν εμείς τη δεκαετία του ’90 βρεθήκαμε μέσα σε έναν κυκεώνα κομματιών που έλεγαν «αγάπη μου που έχεις φύγει» ή «αγάπη μου πάμε στ’ αστέρια», τα σκυλάδικα δηλαδή. Και από την άλλη τα έντεχνα, όπου οι στίχοι δεν ήταν καλύτεροι, εκτός από κάτι σκληροπυρηνικούς που γράφανε στίχο σοβαρό όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Ε, εμείς τότε επηρεαστήκαμε από τους παλιούς και θέλαμε να γράψουμε πρωτότυπους στίχους. Ο Ζαμπέτας έγραφε άλλα πράγματα, μίλαγε για το σαραβαλάκι του.

Πολύς κόσμος είδε από τότε τα Ημισκούμπρια σαν ένα γκρουπ με στόχο το χαβαλέ, χωρίς κανένα βάθος. Σας χαρακτήρισαν μάλιστα, ατυχώς ίσως, «χαβαλέ hop». Αισθανθήκατε ποτέ πως αυτό διαστρέβλωνε την εικόνα σας και το μήνυμα που θέλατε να στείλετε;
Δ.Μ.: Δεν μας ανησύχησαν ιδιαίτερα αυτά. «Χαβαλέ hop» μας χαρακτήρισαν λίγοι άνθρωποι. Το παράξενο είναι ότι ήταν προοδευτικοί, ή τουλάχιστον έτσι έδειχναν και παρ’ ολ’ αυτά αποδείχτηκαν πιο χούντα κι από τη χούντα. Κάθε καλλιτέχνης, ειδικά στο hip hop που είναι ελεύθερη μουσική, έχει το δικαίωμα της προσωπικής του έκφρασης.

Πρύτανης: Πολλοί έχουν παρεξηγηθεί για το στυλ που έχουν επιφανειακά. Τον Πανούση τον βλέπει κάποιος και τον θεωρεί αλήτη. Αν κάτσεις και ακούσεις αυτά που λέει τον προσκυνάς τον άνθρωπο. Αλλά και χάλια στίχους να γράφεις, το θέμα είναι πως όταν ο κόσμος διασκεδάζει τότε γιατί να το κατακρίνουμε.

Δ.Μ.: Ακριβώς. Εμείς γράφουμε τα τραγούδια μας και χαρακτηρίζουμε τους εαυτούς μας διασκεδαστές. Αν κάποιος αντιληφθεί πως στα κομμάτια μας υπάρχει και κάτι βαθύτερο, που υπάρχει, τόσο το καλύτερο. Ως επί το πλείστον, αυτό που ακούμε χρόνια τώρα είναι «εγώ δεν ακούω hip hop, αλλά ακούω Ημισκούμπρια». Αυτό δεν μας χαλάει, γιατί θεωρούμε πως είμαστε το εναλλακτικό του εναλλακτικού.

Πρύτανης: Nα κάνω μια παρομοίωση. Τη δεκαετία του ’80 στην Ελλάδα κανείς δεν άκουγε country. όλοι όμως άκουγαν Κηλαηδόνη. Επίσης, τη δεκαετία του ’80 πολλοί άκουγαν Χάρρυ Κλυνν, λίγοι όμως τον καταλάβαιναν. Και αυτά που έλεγε ισχύουν και σήμερα, είκοσι χρόνια μετά. Επιφανειακά ήταν κάτι αστείο αλλά από κάτω έκρυβε πολύ πράμα. Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές και συμβαίνει και με ‘μας.

Έχετε πέντε χρόνια να βγάλετε δίσκο. Στο Passport γιατί να έρθει κάποιος να σας δει ξανά;
Δ.Μ.: Για τον ίδιο λόγο που πηγαίνουν στον Πανούση ενώ έχει να βγάλει είκοσι χρόνια δίσκο. Αλλά πέρα από τα παλιά μας κομμάτια που τα θέλει ο κόσμος, παίζουμε και νέα κομμάτια από τα δύο σόλο άλμπουμ μας. Επίσης, πρόσφατα κυκλοφορήσαμε δύο νέα κομμάτια στο i-Τunes, που είναι το «Πώς να σου το πω», με θέμα την οικονομική κρίση και το «Μια ιθαγενή» που ουσιαστικά είναι η συνέχεια του πρώτου και λέει πως θέλουμε να τα μαζέψουμε και να πάμε στο Περού, καλύτερα με τους ιθαγενείς της ζούγκλας παρά στη ζούγκλα της πόλης. Πάντως πρέπει να σου πω πως ο κόσμος στην Αθήνα δεν μας έχει χορτάσει. Δεν παίζουμε συχνά.

Έχετε σταθερούς φαν σήμερα; Υπάρχουν πρόσωπα που βλέπετε σε κάθε live σας;
Δ.Μ.: Ναι, υπάρχει κόσμος που ακούει δεκαπέντε χρόνια Ημισκούμπρια, ξεκίνησαν από έντεκα, δώδεκα χρονών και έχουν μεγαλώσει μαζί μας. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι και φίλοι μας πλέον, δεν είναι οπαδοί. Τώρα με το facebook ανταλλάζουμε και απόψεις.

Μεταξύ σας οι τρεις του γκρουπ κάνετε στενή παρέα;
Δ.Μ.: Όσο μπορούμε ναι. Εγώ και ο Πρύτανης είμαστε παντρεμένοι και έχουμε και από ένα παιδί ο καθένας, οπότε εκ των πραγμάτων τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Συνήθως όταν φεύγουμε από τη βάση μας και πάμε στην επαρχία περνάμε πολύ καλά. Κάνουμε ένα ταξιδάκι, οργανώνουμε κάποια πράγματα και βέβαια παίζουμε μαζί live- το ωραιότερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας μουσικός.

Να φύγουμε λίγο από το γκρουπ. Σύντομα θα δούμε στη Eurovision ένα ελληνικό κομμάτι με στοιχεία hip hop. Πώς σας φάνηκε η προσπάθεια του Stereo Mike;
Δ.Μ.: Το hip hop, είτε με μέσα που μας βρίσκουν σύμφωνους είτε όχι, έχει γίνει πια τεράστια μόδα στην Ελλάδα, οπότε το περιμέναμε πως θα συνέβαινε και αυτό. Δεν είναι ακριβώς hip hop το κομμάτι. Είναι τσιφτετελο-ζειμπέκικο-κάτι. Απλώς έχει ένα rap σημείο ο καλός μας φίλος ο Stereo Mike. Πάντως είναι πολύ σημαντικό για ‘μας που μια κρατική οργάνωση αποφάσισε να στείλει στη Eurovision ένα hip-hop καλλιτέχνη. Είναι νίκη. Άσχετα αν το κομμάτι θα το φτιάχναμε αλλιώς εμείς απ’ ότι αυτοί που το φτιάξανε.

Ο Εminem έκανε πέρυσι ένα μεγάλο hit με τη Rihanna (“Love the way you lie”). Έχετε κάνεις κι εσείς πολλές επιτυχημένες συνεργασίες στο παρελθόν. Σήμερα με ποιον καλλιτέχνη θα θέλατε να συνεργαστείτε;
Δ.Μ.: Κατ’ αρχήν να σου πω για τον Eminem. Είμαστε μεγάλοι του φαν γιατί γράφει εξαιρετικούς στίχους και σαν rapper τεχνικά είναι πολύ καλός. Απλά θεωρώ πως οι δύο τελευταίοι δίσκοι του δεν είναι καλοί. Και μιλάς σε ένα φαν που έχει τα πάντα, από ειδικές εκδόσεις μέχρι όλα τα singles. Ειδικά το συγκεκριμένο κομμάτι του Eminem που ανέφερες το θεωρώ μεγάλη μάπα. Ήταν ένας απελπισμένος τρόπος να μπει στα clubs. Tώρα όσον αφορά εμάς, θεωρώ πως η διαφορά μας με άλλους έλληνες rappers είναι ότι γράφουμε καλύτερο στίχο και δεν διαλέγουμε έναν τραγουδιστή που γνωρίζει επιτυχία αλλά έναν που αρέσει σε εμάς. Όταν κάναμε το «Στη Ντισκοτέκ» με την Ελπίδα, εκείνη είχε κάποια χρόνια να βγάλει δίσκο. Κι όμως κάναμε μαζί της ένα κομμάτι της δεκαετίας του ’70 του Τουρνά και το κάναμε επιτυχία. Θα μπορούσαμε να είχαμε διαλέξει τη Γαρμπή π.χ., που ήταν τότε hot.

Πώς σας έκατσε η ιδέα να διασκευάσετε τη «Ντισκοτέκ»;
Δ.Μ.: Έχουμε μια αγάπη στη δεκαετία του ’80, στη disco και σ’ όλ’ αυτά τα πράγματα, οπότε θέλαμε να φτιάξουμε ένα κομμάτι που να μιλάει για όλα αυτά. Μετά από πολύ ψάξιμο λοιπόν, γιατί στην Ελλάδα υπάρχουν και πολλά σαχλά disco κομμάτια (ακόμα και η Μαρινέλλα έχει τραγουδήσει disco με το «Και καλύτερα»), βρήκαμε ένα τραγούδι που ταίριαζε με αυτά που θέλαμε να πούμε. Η Ελπίδα ήρθε στο στούντιο λίγο μαγκωμένη. Ήταν φαν μας τα παιδιά της και της είπαν να το κάνει. Το τόλμησε και τελικά αυτό το κομμάτι συνεχίζει να ακούγεται μέχρι σήμερα, δεκατέσσερα χρόνια μετά.

Τη διασκευή του Δεληβοριά την ακούσατε;
Δ.Μ.: Ναι και χαρήκαμε πολύ. Το έλεγε στα live του. Είμαστε φίλοι με τον Φοίβο, είμαστε κοντά ηλικιακά και έχουμε ρίξει μαζί πολλά γέλια μαζί. Όταν του είχαμε προτείνει να πούμε μαζί ένα κομμάτι, ήρθε το επόμενο λεπτό και μάλιστα δέχτηκε να ραπάρει, χωρίς να φοβηθεί μη τυχόν τσαλακώσει το προφίλ του. Ήταν το “Je Suis Bossu”. Όποτε του λέμε ότι είναι έντεχνος, μας λέει μην το ξαναπείτε αυτό, τίποτα δεν είμαι, κάνω μουσική. Αυτό λέμε κι εμείς. Θα θέλαμε κάποια στιγμή στο μέλλον να ξανακάναμε κάτι αντίστοιχο με τον Φοίβο, τον αγαπάμε πολύ.

Μιλήσαμε πριν για τον Eminem. Για πείτε μου τη γνώμη σας για το δίδυμο Jay-Z και Kanye West…
Πρύτανης: Ο Jay-Z έχει κάνει απίστευτα πράγματα. Άλλωστε εμπορικά είναι no2 στον πλανήτη μετά τους Beatles και ζει ο άνθρωπος ακόμα.

Δ.Μ.: Εγώ δεν είμαι φαν του Jay-Z. Ίσως επειδή είμαι πιο μεγάλος σε ηλικία και είμαι ακόμα κολλημένος στους παλιούς. Οι παραγωγές του είναι υπερμοντέρνες για τα γούστα μου.

Πρύτανης: Ο Kanye West για ‘μένα είναι πολύ τέχνη, λίγο παραπάνω απ’ ότι μπορώ ν’αντέξω. Αλλά τον προσκυνώ, οι μουσικές του και τα video είναι καταπληκτικά.

Δ.Μ.: Ούτε και ο Kanye West μ’αρέσει σαν rapper. O Πρύτανης φτιάχνει και μουσική οπότε τα βλέπει αλλιώς. Εγώ προτιμώ τους παλιούς που συνεχίζουν μέχρι σήμερα, όπως ο LL Cool J, ο Ice Cube… Δεν μπορείς να ξεχάσεις τους ανθρώπους που σε μεγαλώσανε. Αλλά δεν είμαι κολλημένος, ακούω και καινούρια μουσική. Τώρα τελευταία μου την έχει βαρέσει και ακούω heavy metal. Πηγαίνω σε όλες τις συναυλίες των μεταλλάδων που έρχονται στην Ελλάδα και διαπιστώνω πως το κοινό είναι πολύ καλύτερο από αυτό του hip hop.

Πρύτανης: Eίναι εκπαιδευμένοι οι έλληνες μεταλλάδες. Έχουν τρόπο, αντιδρούν σωστά.

Όπως όλα σχεδόν τα μουσικά είδη έτσι και το hip hop συνοδεύεται από έναν ενδυματολογικό κώδικα. Σκεφτήκατε ποτέ να πάτε κόντρα σ’ αυτό;
Δ.Μ.: Δεν υπάρχει αυστηρός κώδικας γιατί αλλάζει με τα χρόνια. Τα φαρδιά παντελόνια έχουν σχέση με τις φυλακές. Τους έπαιρναν τις ζώνες για να μην κρεμαστούν και το παντελόνι έπεφτε. Σήμερα στο hip hop είναι της μόδας τα καπέλα με τον flat γείσο, ενώ παλιά τον σπάγαμε για να είναι στρογγυλός. Πρέπει να φοράς αυτό που σου πάει. Εγώ επειδή είμαι πιο κοντός από τους άλλους, όταν φοράω καπέλο με πλατύ γείσο, αισθάνομαι πως είμαι ένα καπέλο που κυκλοφορεί μόνο του (γέλια). Από εκεί και ‘πέρα ένας καλλιτέχνης που ανεβαίνει στη σκηνή είναι λογικό να έχει τα αξεσουάρ του. Πρέπει να είσαι όμορφος και εντυπωσιακός.

Όταν φεύγεις από τη σκηνή;
Δ.Μ.: Αναλόγως. Τα Ημισκούμπρια δεν ακολούθησαν ποτέ τους κώδικες του hip-hop ντυσίματος. Αν θέλουμε να βγούμε με μια μπλούζα Anthrax, βγαίνουμε. Κάποια ρούχα τα φοράμε στην καθημερινότητά μας, δεν τα βάζουμε για να βγούμε φωτογραφία.

Πρύτανης: Α εγώ νόμιζα πως θα βγούμε φωτογραφία σήμερα, γι’ αυτό ντύθηκα έτσι (γέλια).

Ας γυρίσουμε στη μουσική. Ποιο είναι το καλύτερο τραγούδι των Ημισκουμπρίων;
Δ.Μ.: Eίναι όλα τους παιδιά μας, που λένε. Για ‘μένα είναι το “Je Suis Bossu” που ανέφερα πριν. Ήταν ωραία ιδέα, έχει και τη λούπα του Σπανού που μας έδωσε αμέσως την άδεια, ενώ βλέπεις κάτι καινούριους που είναι ξινοί. Kαι έχει και ωραίο videoclip.

Πρύτανης: Εμένα μου αρέσει πολύ το beat που είχαμε φτιάξει για το «Αθήνα-Σαλονίκη με μια παπουτσοθήκη», στον τρίτο μας δίσκο. Το ‘χα λατρέψει.

Ένα άλλο κομμάτι σας, το «Νωρίς», περιγράφει το βίο και τις σκέψεις του σύγχρονου Έλληνα. Αν το γράφατε σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά, τι θα προσθέτατε;
Δ.Μ.: Λίγα πράγματα. Βλέπουμε νέα πρόσωπα, νέα μέσα, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Δηλαδή μπορεί σε μερικά χρόνια να έχουμε μικρά διαστημόπλοια να μας πηγαίνουν στη δουλειά μας αλλά ο Έλληνας θα είναι ίδιος. Μέσα στο διαστημόπλοιο θα θέλει να ανάψει τσιγάρο…

(όπως δημοσιεύτηκε στο avopolis.gr - Μάρτιος 2011)

P J Harvey - Μια τραγουδοποιός σε αποστολή

2011-03-21T07:37:00.000-07:00

Η διάσημη ροκ μουσικός ετοιμάζεται να ταξιδέψει σε χώρες της Μέσης Ανατολής ως πολεμική ανταποκρίτρια

Του Βύρωνα Κριτζά

Το ερώτημα αν η μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο δεν έχει απαντηθεί ακόμη. Ολοι όμως συμφωνούν ότι μπορεί να τον περιγράψει. Αυτό αποδεικνύεται και από την επικείμενη αποστολή της Πι Τζέι Χάρβεϊ: έπειτα από ανάθεση του Αυτοκρατορικού Πολεμικού Μουσείου, η διάσημη Αγγλίδα μουσικός θα έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει ως πολεμική ανταποκρίτρια σε εμπόλεμες ζώνες όπου αναπτύσσει δράση ο βρετανικός στρατός. Αφορμή υπήρξε το καινούργιο της άλμπουμ «Let England Shake», το οποίο περιέχει 12 τραγούδια που καυτηριάζουν τη σημερινή θέση της Αγγλίας στο παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Oπως αποκάλυψε η ίδια, δεν είχε δοκιμαστεί έως τώρα σε θέματα που απασχολούν τον κόσμο, διότι ήθελε να πράξει κάτι τέτοιο με την απαιτούμενη ωριμότητα. Να λοιπόν που ήρθε η ώρα.

Τα παρεπόμενα ενός άλμπουμ

Σε πρώτη φάση έγραψε τα νέα τραγούδια της σε μορφή πεζών και ποιημάτων. Διάβασε blogs γυναικών από το Αφγανιστάν και το Ιράκ, συζήτησε με πληγέντες πολέμου και άντλησε πληροφορίες από ντοκιμαντέρ και βιβλία. Προσπάθησε επίσης να αποφύγει το κήρυγμα και τη διατύπωση αμφίβολων λύσεων για τα προβλήματα του κόσμου. Ετσι τα καινούργια της κομμάτια θυμίζουν μικρά ρεπορτάζ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τραγούδι «Τhe Words that Maketh Murder», το οποίο περιγράφει τις ανατριχιαστικές αναμνήσεις ενός φαντάρου ως εξής: «Στρατιώτες έπεφταν σαν κομμάτια κρέας/ανατιναγμένοι και πυροβολημένοι/χέρια και πόδια κρέμονταν από τα δέντρα». Γιατί όμως ένα μουσείο αποφάσισε να μετατρέψει μια τραγουδοποιό σε ανταποκρίτρια; Η πρώτη κίνηση έγινε από την ίδια τη Χάρβεϊ. Σε ραδιοφωνική συνέντευξή της εξέφρασε την επιθυμία της να επισκεφτεί ένα πεδίο μάχης της Μέσης Ανατολής και να γράψει τραγούδια σαν πολεμική ανταποκρίτρια, τραγούδια στο όριο της ντοκιμαντερίστικης καταγραφής. «Νιώθω όλο και μεγαλύτερη λαχτάρα να δουλέψω μ' αυτόν τον τρόπο. Να πάω ακόμη και χωρίς επίσημη ανάθεση», είπε. Τα λόγια της έφτασαν τελικά στα αυτιά του Ρότζερ Τόλσον, του διευθυντή συλλογών του Αυτοκρατορικού Πολεμικού Μουσείου. Μάλιστα βρήκε την ιδέα της Χάρβεϊ ενδιαφέρουσα και δήλωσε: «Διαθέτουμε έργα όπου χρησιμοποιείται ήχος, όπως αυτά της Σούζαν Φίλιπς, η οποία κέρδισε πέρυσι το βραβείο Τέρνερ. Ποτέ όμως δεν στείλαμε έναν καλλιτέχνη σε εμπόλεμη ζώνη».

20 χρόνια στις επάλξεις

Φέτος συμπληρώνεται μια εικοσαετία από τότε που η Χάρβεϊ έβγαλε στην αγορά το πρώτο της single «Dress»: τότε η καλλιτέχνις από το Ντόρσετ της Αγγλίας συστήθηκε στο ευρύ κοινό ως ροκ τραγουδοποιός που βάδιζε στα χνάρια της Πάτι Σμιθ. Επιπλέον, η εκκεντρικότητά της έγινε αντιληπτή από νωρίς: χωρίς να είναι ιδιαίτερα όμορφη, εμφανιζόταν με προκλητικό ντύσιμο στη σκηνή (κατά καιρούς αρκέστηκε σε μια μίνι φούστα και ένα σουτιέν), ενώ για το οπισθόφυλλο του πρώτου άλμπουμ της «Dry» επέλεξε να φωτογραφηθεί γυμνόστηθη. Το μεγαλύτερο βάρος, ωστόσο, το έριχνε πάντα στην τέχνη της. Ετσι, μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει οκτώ δίσκους που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους και τώρα θεωρείται μία από τις πιο ταλαντούχες και συνειδητοποιημένες τραγουδοποιούς της γενιάς της. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες της δεν εκτονώνονται πάντως μόνο στη μουσική: το 1998 η Χάρβεϊ εμφανίστηκε ως μοντέρνα εκδοχή της Μαρίας Μαγδαληνής στην ταινία «The Book of Life» και πρόσφατα σχεδίασε φίγουρες για το λογοτεχνικό περιοδικό Zoetrope του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Κατά τ' άλλα, στο άμεσο μέλλον θα προωθήσει τον νέο δίσκο της με περιοδεία, η οποία μάλλον θα κάνει και μια στάση στη χώρα μας...

(οπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γυναίκα - Μάρτιος 2011)

Patti Smith - "Just Kids"

2011-03-11T03:48:00.000-08:00

(όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γυναίκα - Φεβρουάριος 2011)

Είναι μία από τις ελάχιστες γυναίκες ροκ σταρ. Υπήρξε πρωτεργάτρια της νεοϋορκέζικης πανκ σκηνής, επηρέασε πλήθος από μουσικούς και κατέληξε εξέχουσα φιγούρα της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας. Κι όμως, στο αυτοβιογραφικό «Just Κids» η Πάτι Σμιθ επέλεξε να περιγράψει τα πρώτα χρόνια της στη Νέα Υόρκη, το διάστημα κατά το οποίο ήταν ερωτευμένη με την τέχνη και παράλληλα με τον «καλλιτέχνη της ζωής της». Στο κέντρο του βιβλίου βρίσκεται λοιπόν η σχέση της με τον φωτογράφο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ: η σχέση δύο παιδιών γαλουχημένων με την μπιτ φιλοσοφία και διψασμένων για δημιουργία, που βρέθηκαν να φυτοζωούν στη Νέα Υόρκη και τελικά κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2010 και στο τέλος της χρονιάς χάρισε στη Σμιθ το τεράστιου κύρους βραβείο National Book Award.

Από το κατηχητικό στο άγνωστο
Ο πιο γνωστός στίχος της Πάτι Σμιθ λέει: «Ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες κάποιου, αλλά όχι για τις δικές μου». Αυτά δε τα λόγια προέρχονται από ένα κορίτσι που προσευχόταν καθημερινά και κάθε Κυριακή πήγαινε στο κατηχητικό. Τουλάχιστον δεν χρειάστηκε να διανύσει μεγάλη απόσταση για να φτάσει στη Νέα Υόρκη: γεννήθηκε το 1946 στο Σικάγο και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο Νιου Τζέρσεϊ. Εκεί άρχισε να αδιαφορεί για την εξωτερική της εμφάνιση, τις συμβουλές των μεγάλων, τους καθωσπρεπισμούς και ανακάλυψε τα βιβλία και το ροκ εντ ρολ. Μερικά χιλιόμετρα μακρύτερα, στο Λονγκ Αϊλαντ, ο συνομήλικός της Ρόμπερτ Μέιπλθορπ έβρισκε χαρά στο σκιτσάρισμα, αγνοώντας τη μητέρα του που ονειρευόταν να τον δει μια μέρα ιερέα. Αρκετά χρόνια αργότερα, τα δύο παιδιά θα μοιράζονταν τις μνήμες τους μένοντας για ώρα κάτω από τα σκεπάσματα τα πρωινά.
Λίγο νωρίτερα η 19χρονη Σμιθ έμεινε έγκυος από ένα αγόρι μικρότερο σε ηλικία, αποφάσισε να μην κάνει έκτρωση και έδωσε το βρέφος για υιοθεσία. «Το παιδί μου θα ζούσε, θα ήταν υγιές και θα είχε φροντίδα. Το πίστευα με όλη μου την καρδιά», έχει γράψει στο βιβλίο, αλλά τίποτε άλλο δεν αναφέρεται για την τύχη του παιδιού στα επόμενα κεφάλαια. Το σίγουρο είναι ότι σύντομα η μελλοντική τραγουδοποιός διέκοψε τις πανεπιστημιακές σπουδές της στο Νιου Τζέρσεϊ. Επιασε τότε δουλειά σε ένα τυπογραφείο της Φιλαδέλφεια με χαμηλό μισθό και σύντομα αντιλήφθηκε ότι η καρδιά της χτυπούσε για την τέχνη. Ο πρώτος της έρωτας σ' αυτόν τον τομέα ήταν μάλιστα ο Αρθούρος Ρεμπό. Είδε την ακατάδεκτη έκφρασή του στο εξώφυλλο των «Εκλάμψεων» και το ενδιαφέρον της φούντωσε. Δεν είχε 99 σεντς για να αγοράσει το βιβλίο και το έβαλε στην τσέπη της κρυφά. «Υστερα έγραφα και ονειρευόμουνα γι’ αυτόν», θυμάται. «Εγινε ο αρχάγγελός μου. Με λύτρωνε από την εγκόσμια φρίκη».
Εκείνο τo καλοκαίρι (του 1967) θα έμενε στην ιστορία ως «καλοκαίρι της αγάπης». Για την Πάτι Σμιθ ήταν πάντως η αρχή μιας νέας ζωής. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, αποφάσισε να μετακομίσει μόνιμα στη Νέα Υόρκη, ώστε να έρθει σε επαφή με γνωστούς της που σπούδαζαν εκεί και να κυνηγήσει τα καλλιτεχνικά της όνειρα. Δυστυχώς, κοντά στον σταθμό του τρένου διαπίστωσε ότι το εισιτήριο είχε ακριβύνει και ότι τα χρήματα που είχε στην τσέπη δεν ήταν αρκετά. Ως εκ θαύματος, όμως, μέσα σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο βρήκε πεταμένο ένα πορτοφόλι με 32 δολάρια και έτσι το ταξίδι μπορούσε να αρχίσει.

Ερωτας στα χρόνια της καριέρας
«Ο ρομαντισμός δεν μπορούσε να με ανακουφίσει από την πείνα. Ακόμα και ο Μποντλέρ έπρεπε να τρώει», έχει γράψει η Σμιθ για τις δύσκολες πρώτες μέρες στη Νέα Υόρκη. Δούλευε ως ταμίας σε ένα βιβλιοπωλείο και την ίδια περίοδο γνώρισε τον Ρόμπερτ Μέιπλθορπ, έναν νεαρό της με ευγενικούς τρόπους, χαρακτηριστικές μπούκλες και ταλέντο στη ζωγραφική. Στη συνέχεια οι δυο τους έζησαν μαζί πολύ φτωχικά. Αλλαζαν συνεχώς δουλειές, ζωγράφιζαν πίνακες, άκουγαν δίσκους, αλληλοεμπνέονταν. Είχαν ερωτική αλλά και φιλική σχέση.
    Και εκείνα τα χρόνια η φτώχεια ήθελε καλοπέραση. Ετσι το ζευγάρι έφτιαξε έναν ιδιαιτέρως γοητευτικό μικρόκοσμο όλο αγάπη, καμβάδες και σάντουιτς. Γρήγορα, ωστόσο, ο Μέιπλθορπ κλείστηκε στον εαυτό του. Επειτα έμεινε για ένα διάστημα στο Σαν Φρανσίσκο και βεβαιώθηκε για την ομοφυλοφιλία του, αλλά η συνειδητοποίηση αυτή δεν στάθηκε αρκετή για να κλονιστεί η φιλία του σχέση με τη Σμιθ. Σύμφωνα με την ίδια: «Κρατήσαμε τον όρκο που είχαμε δώσει να μην αφήσουμε ο ένας τον άλλον. Ποτέ δεν τον είδα μέσα από το πρίσμα της σεξουαλικότητάς του. Η εικόνα μου γι’ αυτόν δεν άλλαξε. Ηταν ο καλλιτέχνης της ζωής μου».
    Σε άλλη σελίδα διαβάζουμε: «Ολοι μιλούσαν για το φεγγάρι. Ενας άνθρωπος είχε πατήσει σ’ αυτό, αλλά εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι». Ο λόγος φυσικά για το 1969, οπότε το ζευγάρι νοίκιασε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο στο Chelsea Hotel. Στους διαδρόμους του θρυλικού ξενοδοχείου -που έμελλε να αποκτήσει ιστορική σημασία για το καλλιτεχνικό σινάφι- οι δυο τους συνάντησαν λοιπόν διάφορους ενδιαφέροντες τύπους. Εναν ανεξάρτητο σχεδιαστή μόδας, μια εκκεντρική καλλιτέχνιδα που ζούσε σε κατάλευκο δωμάτιο, έναν ψυχωτικό θαυμαστή του Μπομπ Ντίλαν που τα έβγαζε πέρα μόνο με μια κιθάρα κι ένα τετράδιο. Υστερα τα μέλη του ζεύγους πήγαν στο Τρίγωνο των Βερμούδων ψάχνοντας τoν Αντι Γουόρχολ, αλλά δεν τον βρήκαν πουθενά. Ο Μέιπλθορπ πάσχιζε να διευρύνει τον κύκλο γνωριμιών του και να έρθει σε επαφή με τα ινδάλματά του, αλλά η Πάτι, χωρίς να εκβιάζει καταστάσεις, ήταν πιο τυχερή σ’ αυτόν τον τομέα. Για παράδειγμα, ένα απόγευμα θέλησε να πάρει ένα σάντουιτς από το αυτόματο μηχάνημα και για μία ακόμα φορά δεν είχε το απαιτούμενο ποσό. Δίπλα της βρέθηκε όμως ο Αλεν Γκίνσμπεργκ· ο γνωστός ποιητής την πέρασε για αγόρι, της έδωσε τα δέκα σεντς που έλειπαν και τελικά ήπιε μαζί της καφέ. Αργότερα η Πάτι Σμιθ πέρασε μια βραδιά στη σουίτα της Τζάνις Τζόπλιν στο Chelsea Hotel -ανάμεσα σε μια ντουζίνα από μουσικούς- και γνώρισε τον Τζίμι Χέντριξ λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του. Τα Χριστούγεννα του 1969 η Πάτι κατέβηκε πάντως στην Times Square μαζί με τον Ρόμπερτ και είδαν την επιγραφή: «Ο πόλεμος τελείωσε αν το θέλετε. Καλά Χριστούγεννα από τον Τζον και τη Γιόκο». Το μόνο βέβαια που τέλειωνε ήταν η δεκαετία του 1960. Οι δύο σύντροφοι βρίσκονταν πλέον στα 23 τους και συμφώνησαν ότι η επόμενη δεκαετία θα γινόταν δική τους.

Mια κάποια επιτυχία
Στις αρχές του 1970 η Σμιθ έκοψε τα μαλλιά της σαν τον Κιθ Ρίτσαρντς των Ρόλινγκ Στόουνς και απέκτησε ένα γύνανδρο παρουσιαστικό που της άνοιξε πόρτες. Πήρε τον πρώτο της θεατρικό ρόλο στην παράσταση «Femme Fatale» της τραβεστί Τζάκι Κέρτις, άρχισε να δημοσιεύει μουσικά άρθρα και κριτικές δίσκων σε περιοδικά όπως το Rolling Stone και το Creem, εμφανίστηκε ως ηθοποιός σε ένα έργο που είχε γράψει μαζί με τον Σαμ Σέπαρντ. Το ίδιο διάστημα ο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ δανείστηκε μια μηχανή πολαρόιντ και άρχισε να εξασκείται στη φωτογραφία - τελικά τα ιδιόμορφα πορτρέτα του, τα λουλούδια του και τα αντρικά γυμνά του θα τον έκαναν πασίγνωστο στους αβανγκάρντ κύκλους.
    Η ερωτική σχέση του ζευγαριού είχε πάντως τελειώσει: ο Ρόμπερτ εκδιδόταν σε ομοφυλοφιλικά στέκια για να εξασφαλίζει τα προς το ζην και η Πάτι είχε συνδεθεί με τον κιθαρίστα των Blue Oyster Cult Αλεν Λανιέρ. Αυτό που κρατούσε μαζί το ιδιότυπο ζεύγος ήταν η αφοσίωση στην τέχνη. Τελικά τον Οκτώβριο του 1972 η Σμιθ και ο Μέιπλθορπ έφυγαν από το Chelsea Hotel και μαζί με το ξενοδοχείο αποχαιρέτησαν άτομα που δεν θα ξανάβλεπαν ποτέ. Κάποια απ' αυτά πέθαναν και άλλα τράβηξαν δρόμους που δεν οδηγούσαν πουθενά. «Δεν αισθάνομαι δικαιωμένη ως επιζήσασα», έχει γράψει η Πάτι Σμιθ. «Θα προτιμούσα να τους είχα δει όλους να πετυχαίνουν. Ομως αποδείχτηκε ότι εγώ ήμουν αυτή που είχε ποντάρει στο καλύτερο άλογο».
    Μετά από έναν αποτυχημένο ρόλο σε θεατρική παράσταση, η Σμιθ αποφάσισε ότι στο εξής θα έπαιζε μόνο τον εαυτό της. Κάπως έτσι άρχισε να απαγγέλει ποιήματα σε μπαρ και κλαμπ, προκειμένου να ανοίγει συναυλίες συγκροτημάτων όπως οι New York Dolls. Εως τότε είχε εκδώσει ποιητικές συλλογές («Seventh Heaven» και «Witt»), αλλά πλέον έψαχνε τρόπους για να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό. Την ίδια περίοδο είχε πρωτανοίξει στο Μανχάταν το ιστορικό πια κλαμπ CBGB. Σύμφωνα με τη Σμιθ, εκείνες τις μέρες «μπορούσες να ακούσεις το χτύπημα της στέκας στις μπάλες, λαγωνικά να γαβγίζουν, μπουκάλια να τσουγκρίζονται και τους ήχους ενός μουσικού ρεύματος να αναδύονται». Διότι γεννιόταν μια μουσική που θα ονομαζόταν πανκ.
    Από την πλευρά της, η Πάτι είχε γερές φιλίες με μουσικούς, άρχισε να μελοποιεί τα ποιήματά της και σύντομα ανέβηκε στη σκηνή του CBGB ως τραγουδίστρια με δικό της γκρουπ. Κάποια βράδια ένα μπροστινό τραπέζι ήταν κρατημένο για τον τότε 60χρονο Γουίλιαμ Μπάροουζ και αργότερα ανάμεσα στο κοινό η Σμιθ διέκρινε τον Μπομπ Ντίλαν. Επόμενο βήμα το στούντιο. Με παραγωγό τον Τζον Κέιλ των Velvet Underground, το φθινόπωρο του 1975 η Πάτι Σμιθ ηχογράφησε το άλμπουμ «Horses», που σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα όλων των εποχών. Για το κλασικό εξώφυλλο του δίσκου, μάλιστα, η καλλιτέχνις φωτογραφήθηκε από τον Ρόμπερτ Μέιπλθορπ.

Unhappy end
Τα χρόνια της διασημότητας δεν καλύπτονται ιδιαιτέρως στο βιβλίο. Την άνοιξη του 1979 η Πάτι Σμιθ έφυγε από τη Νέα Υόρκη για να αρχίσει μια νέα ζωή, αλλά ποτέ δεν έχασε την επαφή της με τον Μέιπλθορπ· παντρεύτηκε τον πρώην κιθαρίστα του συγκροτήματος MC5 Φρεντ «Σόνικ» Σμιθ και για ένα διάστημα έζησε μαζί του μόνο με τα απαραίτητα σε ένα ξενοδοχείο του Ντιτρόιτ, σε συνθήκες που θύμιζαν Chelsea Hotel. Η ιστορία του «Just Kids» έχει πάντως λυπηρή κατάληξη: τον Σεπτέμβριο του 1986 οι γιατροί διέγνωσαν ότι ο Μέιπλθορπ έπασχε από AIDS. Εκτοτε η Σμιθ δεν σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί του τηλεφωνικώς και να ταξιδεύει τακτικά από το Ντιτρόιτ στη Νέα Υόρκη για να τον βλέπει. Ομως η φιλία δεν μπορούσε να σώσει τον Μέιπλθορπ. Πέθανε τον Μάρτιο του 1989 -σε ηλικία 42 ετών- και η τελευταία πολαρόιντ που τράβηξε δείχνει την παλιά φίλη του να κρατάει τη σχεδόν δίχρονη κόρη της.
Τι μένει στον αναγνώστη από το «Just Kids»; Στις σελίδες του, πέρα από το χρονικό μιας εγκάρδιας σχέσης, έχει αποτυπωθεί ολοζώντανα η Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του 1970: οι μποέμικοι τρόποι και οι περιπέτειες μιας γενιάς που πίστεψε στην τέχνη και στο ροκ, πολύ προτού εκείνο καταλήξει παιχνίδι σε χέρια επιχειρηματιών. Στο «Just kids», επίσης, η Πάτι Σμιθ δεν προσπάθησε να αποδείξει ότι υπήρξε ηρωίδα, οργισμένο νιάτο ή εκφραστής μιας ολόκληρης γενιάς. Η γιαγιά του πανκ ολοκλήρωσε ένα βιβλίο λίγο πριν φτάσει στα 65 της, προκειμένου να μιλήσει με ειλικρίνεια και να ενθαρρύνει εκατομμύρια νέους ανθρώπους που κυνηγούν καλλιτεχνικά όνειρα.

Έλα παππού να σου δείξω το σπιτικό σου

2011-03-01T01:48:00.001-08:00

Anna Calvi - Anna Calvi

2011-02-23T02:27:00.000-08:00

Για τον Brian Eno, είναι «ό,τι καλύτερο έχει βγει μετά την Patti Smith». Ο Nick Cave, από την άλλη, την επέλεξε προσωπικά ως support στην ευρωπαϊκή περιοδεία των Grinderman. Tα περιοδικά δεν άργησαν να τσιμπήσουν και να ’μαστε κι εμείς εδώ, να δίνουμε χρόνο για χιλιοστή φορά σε άλλη μια γυναίκα τραγουδοποιό που πληγώθηκε και θέλει να το μοιραστεί με κάποιον.

Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, βέβαια. Το ντεμπούτο της Λονδρέζας Anna Calvi (που στην Αγγλία κυκλοφόρησε τον Γενάρη και στην Αμερική αναμένεται την 1η Μαρτίου), έχει στ’ αλήθεια κάτι –και μία ακρόαση αρκεί για να πειστεί κανείς. Το πρώτο πράγμα που σε γοητεύει στα τραγούδια της μικρής Λονδρέζας είναι ότι σου θυμίζουν κάτι άλλο: το τσαγανό της PJ Harvey, τη μελαγχολία της Nico, την ακατέργαστη ροκιά της Siouxsie. Ύστερα ψάχνεις να βρεις τραγούδια για να πιαστείς: τo “Βlackout” είναι το δικό της μικρό αριστούργημα, ενώ το “Desire” έχει μια φόρτιση που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.

Η σκοτεινή, ατμοσφαιρική ποπ αυτού του δίσκου έχει τη σωστή δόση ευαισθησίας και αγριάδας. Τα ακόρντα της ηλεκτρικής κιθάρας δίνουν στον ήχο μικρές αλλά ουσιαστικές δόσεις «βρωμιάς» και η φωνή της Calvi παραπέμπει σε ντίβα της όπερας –όχι τόσο ως προς την τεχνική αρτιότητα, αλλά ως προς τη μεγαλοπρέπεια. Σίγουρα όχι κάτι που συναντάς κάθε μέρα.

Τίποτα το αρνητικό; Βεβαιότατα. Οι στίχοι... Φαίνεται να γράφτηκαν για να εξυπηρετήσουν τη μουσική και όχι το ανάποδο, όπως θα περίμενε κανείς να συμβαίνει στους τραγουδοποιούς που επιλέγουν απλές ενορχηστρώσεις και δεν καινοτομούν. To θέμα όμως είναι ότι η ρομαντική ποπ της Anna Calvi στέκει μίλια μακριά από τις υπερβολές τύπου Lady Gaga, μολονότι το φλερτ της πρώτης με τη μόδα, σε συνδυασμό με την εκθαμβωτική ομορφιά και τις έμμεσες πλην σαφείς λεσβιακές αναφορές (“Suzanne And I”, “Ι’ll Be Your Man”) πιθανόν να φέρουν στο πλάι της κόσμο για τους λάθος λόγους.

Ας είναι. Αρκεί να ακούσει κανείς μία φορά το “Blackout” για να πειστεί πως εδώ κάτι συμβαίνει.

(7,5/10)

όπως δημοσιεύτηκε στο avopolis.gr (Φεβρουάριος 2011)

Abbie Gale

2011-02-21T09:31:00.000-08:00

Το ροκ της ωριμότητας

Ο ηγέτης των Abbie Gale Σωτήρης Δελακάς μιλάει για το νέο άλμπουμ του γκρουπ «Νο inspiration», τη ζωή στην Πάτρα και την επικείμενη συναυλία τους επί αθηναϊκού εδάφους.

Διακόσια δεκαέξι χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αθήνας βρίσκεται η Πάτρα, πόλη του καρναβαλιού και της ήρεμης αστικής ζωής. Πριν από μερικά χρόνια ξεπήδησε από εκεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σκηνή συγκροτημάτων, με επικεφαλής τους Raining Pleasure και λίγο αργότερα τους Abbie Gale, που μπορεί να μη γνώρισαν ποτέ μαζική επιτυχία αλλά έχτισαν σταδιακά ένα πιστό κοινό. Kυκλοφορώντας το ντεμπούτο άλμπουμ το 2005, άκουσαν τα χτυπήματα της επιτυχίας δύο χρόνια μετά με το «2», που αναδείχτηκε σε ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά αγγλόφωνα άλμπουμ της περασμένης δεκαετίας.

Αφορμή για την κουβέντα μας με τον ηγέτη τους Σωτήρη Δελακά δεν είναι οι κατακτήσεις του παρελθόντος αλλά το νέο τους cd, που κυκλοφόρησε το φθινόπωρο και σύντομα θα παρουσιαστεί ζωντανά και στην Αθήνα. Το τρίτο άλμπουμ των Abbie Gale, με το ασπρόμαυρο artwork και το χειροποίητα δεμένο βιβλιαράκι που το συνοδεύει, φέρει τον προβοκατόρικο και παραπλανητικό τίτλο «No Inspiration» (μτφ.: «Kαμία έμπνευση»). «Είναι ένας δίσκος πιο δύσκολος, σκοτεινός και σκληρός» μου εξηγεί ο Σωτήρης, που έγραψε και τα περισσότερα τραγούδια. «Διαφέρει στον τρόπο που ηχογραφήθηκε. Θέλαμε μια πιο live και ακατέργαστη αίσθηση στο τελικό αποτέλεσμα, έτσι τα κομμάτια γράφτηκαν από όλους μας ταυτόχρονα, μετά από πολύωρες πρόβες. Θεωρούμε πως είναι ο πιο ώριμός μας δίσκος».

Music and the city

Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ του προηγούμενου άλμπουμ και του καινούριου οι συνθήκες για το γκρουπ δεν ήταν ευνοϊκές, κάτι που όπως αποδείχτηκε είχε θετική επίπτωση στο τελικό αποτέλεσμα: «Πιο δύσκολες συγκυρίες σημαίνουν επιστροφή στα βασικά, στα σημαντικά, άρα και μεγαλύτερη διάθεση για δημιουργία. Δεν ήταν εύκολα τα χρόνια που προηγήθηκαν αλλά πλέον αντιλαμβανόμαστε πως ήταν πολύ ωφέλιμα». Υπήρξε πάντως και μια θετική εξέλιξη: Η ανεξάρτητη πατρινή δισκογραφική εταιρία Inner-Ear, της οποίας η παρθενική κυκλοφορία ήταν το «2» των Abbie Gale σήμερα παίζει καθοριστικό ρόλο στην εγχώρια μουσική παραγωγή.: «Χαιρόμαστε κάθε φορά που βλέπουμε το ρόστερ της ν’ αυξάνει – και τι ρόστερ, όλες της οι κυκλοφορίες είναι αξιόλογες!» λέει ο Σωτήρης. «Είναι πραγματικά τιμή μας που ανήκουμε σ’αυτή την εταιρία».

Η κουβέντα φεύγει από τη μουσική ή μάλλον προχωράει στην ουσία αυτής: στα ερεθίσματα που της δίνουν υπόσταση. Ρωτάω τον Σωτήρη για τη ζωή στην Πάτρα και μου μιλάει για το προνόμιο της καθημερινής συνεύρεσης με αγαπημένα πρόσωπα, τη χαλαρότητα των ανθρώπων και την ευκολία των μετακινήσεων. Οι Abbie Gale είναι τύποι «του στεκιού» και όταν δεν παίζουν μουσικοί βγαίνουν σε δυο-τρία συγκεκριμένα μπαράκια. Λίγο πριν το τέλος του ζητάω να μου πει πόσο τους εμπνέει η πόλη και απαντά πως αυτό εξαρτάται από τα προσωπικά βιώματα του καθενός και όχι από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Εχει δίκιο: Ακούγοντας τα τραγούδια των Abbie Gale, μόνο την Πάτρα δεν σκέφτεσαι. Ο σκοτεινός ήχος τους, σε συνδυασμό με τους αγγλικούς στίχους και την ξενόφερτη αισθητική, παραπέμπει περισσότερο σε μια απόδραση από την καθημερινότητα παρά σε μια καταγραφή αυτής. Σε τελική ανάλυση, αυτό δεν αποζητούμε όλοι από τη μουσική;

Στις 24/2 οι Abbie Gale θα εμφανιστούν στο Gagarin μαζί με τη Μαριέττα Φαφούτη

Meg, σε πόσα χρόνια λες να επανασυνδεθούμε;

2011-02-03T06:41:00.000-08:00

Το αντιγράφω όπως μου ήρθε στο μέιλ μου

2011-02-03T06:38:00.000-08:00

ΣΕ 30 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ
- δηλώστε συμμετοχή μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου!

ΤΟ AVON VOICES ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΣΤΙΣ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΕΣ
ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ
Η FERGIE, H DIANE WARREN KAI H NATASHA BEDINFIELD EINAI ANAMEΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ ΚΡΙΤΕΣ

Τριάντα δευτερόλεπτα χρειάζονται για να πετύχεις και για να ακουστεί η φωνή σου στο κοινό από 64 χώρες και να κριθείς επαγγελματικά από μεγάλα ονόματα της Μουσικής Βιομηχανίας όπως: η Fergie που έχει κερδίσει 6 φορές το βραβείο Γκράμι, η Diane Warren που έχει γράψει μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια ( I don’t wanna miss a thing, Because you love me, Can’t fight the moonlight, Unbreak my heart – πρόσφατα κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα για το τραγούδι της Cher στην ταινία “Burlesque”) τη Natasha Bedingfield,υποψήφια για Γκραμι δημιουργό/τραγουδίστρια και πολλές άλλες γνωστές προσωπικότητες της Παγκόσμιας Μουσικής Βιομηχανίας.

Το Avon Voices σας καλεί να γίνετε μέλος ενός Παγκόσμιου Μουσικού Κινήματος – ενός κινήματος που εμπνέει και αναδεικνύει τη μοναδικότητα μέσα από την Παγκόσμια γλώσσα της μουσικής. Γυναίκες από όλο τον κόσμο κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν δυνατά και μοιράζονται τα όνειρα και τα ταλέντα τους στο www.avonvoices.com.

Είναι ευκολότερο από ότι νομίζετε! Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 2011 οι Γυναίκες άνω των 18 ετών μπορούν να υποβάλλουν συμμετοχή στο τραγουδιστικό μέρος με ένα βίντεο 30 δευτερολέπτων – επιλέγοντας ένα τραγούδι από τη λίστα του avonvoices.com! Οι πιο ταλαντούχες φιναλίστ θα ταξιδέψουν σε συναρπαστικούς προορισμούς όπως το Παρίσι, το Hollywood, το Rio de Janeiro, τη New York, και το Nashville. Θα λάβουν επαγγελματική καθοδήγηση από τους καλύτερους του χώρου, θα μεταμορφωθούν από τους ειδικούς make up artist της Avon και θα μπουν στο studio για να ετοιμάσουν τα βίντεο της ερμηνείας τους!

Σκοπός του διαγωνισμού; Να βρεθούν δέκα μαγικές γυναικείες φωνές από όλο τον κόσμο, αυτές που έχουν αυτό το «κάτι διαφορετικό» και να τραγουδήσουν ένα εμπνευσμένο τραγούδι της Diane Warren μαζί με τους υπόλοιπους διάσημους κριτές. Το τραγούδι αυτό θα ακουστεί για πρώτη φορά το Φθινόπωρο του 2011 στη Νέα Υόρκη σε μια Παγκόσμια γιορτή για τη Γυναίκα. Αυτό το υπέροχο τραγούδι μαζί με άλλες ηχογραφήσεις που θα γίνουν κατά τη διάρκεια του Avon Voices θα μπορούν να αγοραστούν on line και όλα τα έσοδα θα χρησιμοποιηθούν στην Παγκόσμια Καμπάνια που γίνεται από το Avon Foundation για να σταματήσει πλέον ο κύκλος της Βίας ενάντια στις Γυναίκες και τα κορίτσια. Μέχρι σήμερα περισσότερα από 30εκατομμύρια δολάρια έχουν συγκεντρωθεί και δοθεί σε προγράμματα πρόληψης, εκπαίδευσης αλλά και στην ανάδειξη του μεγάλου θέματος της Βίας ενάντια στις Γυναίκες.

Μπράβο!

2011-01-31T02:11:00.001-08:00

Το εγχώριο γυναικείο ροκ συγκρότημα Katrin the Thrill, κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα E.P. με τίτλο "Earth is calling us". Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση είδα στο οπισθόφυλλο του εν λόγω άλμπουμ πως «μέρος των εσόδων του καλλιτέχνη θα διατεθεί για την αναδάσωση των καμένων δασών της Ελλάδας».
Να λοιπόν ένας τρόπος να διορθωθούν τα προβλήματά μας. Δυο-τρία δισκάκια να βγούνε που να δίνουν ένα μικρό ποσοστό του κέρδους για καλούς σκοπούς (μιλάμε για cd που πολλούν εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα), θα μπορούμε πλέον να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα μας και τα δάση της.
Δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ; Μπορούν οι Katrin the Thrill. Σκέψου το...

Δυο φίλοι στην Ακρόπολη

2011-01-30T23:18:00.000-08:00

The Boy at 6 D.O.G.S.

2011-01-17T10:09:00.000-08:00

Η σούπα άργησε μια μέρα

Συνέντευξη Μαριέττα Φαφούτη

2011-01-17T07:47:00.000-08:00

Τσάι, μουσική και διαφημίσεις
Γνωριμία με μια από τις πιο δραστήριες, χαρούμενες και ταλαντούχες νέες τραγουδοποιούς.
Όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κ» (Ιανουάριος 2011)

Του Βύρωνα Κριτζά

Σε μια τσαγερία όπου σερβίρονται όλες οι γεύσεις που μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους, μια νεαρή κοπέλα ζητάει «τσάι του βουνού». Τη λένε Μαριέττα Φαφούτη, είναι τραγουδοποιός, φοράει ένα λουλουδάτο φουστάνι και γελάει με την παραμικρή αφορμή. Με το που τη βλέπω, καταλαβαίνω πως η αισιόδοξη αύρα των τραγουδιών της δεν είναι επίπλαστη, αλλά αντικατοπτρίζει ένα έντονο στοιχείο του χαρακτήρα της.
Η πρώτη επαφή με τη μουσική ήρθε μέσω της μητέρας της, που έπαιζε στην κιθάρα τραγούδια της Αρλέτας. Η ίδια ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο κάπως αργά, στα δεκαπέντε της: «Η μουσική ήταν στο μυαλό μου κάτι πολύ όμορφο και από αυτά που άκουγα σκεφτόμουν πως θα μου το κατέστρεφαν με ανιαρές ασκήσεις». Τα χρόνια πέρασαν, βρέθηκε να παραδίδει και η ίδια μαθήματα και να γράφει μουσική για παραστάσεις, ταινίες, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές παραγωγές. Οι επιρροές από την ποπ συνδυάστηκαν με την αγάπη της για συνθέτες όπως ο Φίλιπ Γκλας και ο Ενιο Μορικόνε και το 2006 κυκλοφόρησε το σάουντρακ για την ταινία «Κράτησέ με» της Λουκίας Ρικάκη. Τον περασμένο Σεπτέμβρη όμως ήρθε η σειρά για μια πιο προσωπική δουλειά: To ντεμπούτο της ως ολοκληρωμένη τραγουδοποιός, με το “Τry a little romance” από την ανεξάρτητη Inner-Ear. Οι αγγλικοί στίχοι ταίριαξαν τόσο με τις μουσικές της, όσο και με την τάση της εποχής. Ηταν άραγε τυχαίο; «Εκφράζομαι πολύ πιο εύκολα με τα αγγλικά. Μου φαίνεται ανόητο να φτιάξει κάποιος έναν δίσκο ορμώμενος από μια τάση. Δεν ξέρω αν η έκρηξη του αγγλόφωνου τραγουδιού είναι μια μόδα παροδική. Στο λεγόμενο έντεχνο κάτι τέτοιο συνέβη, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξέρει στ’ αλήθεια». Η ίδια πάντως απέφυγε να χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο, μολονότι το επίθετό της μπορεί να προκαταβάλλει ορισμένους αρνητικά. «Το “Φαφούτη” είναι η ταυτότητά μου, η καθημερινότητά μου και με αυτή την ειλικρίνεια ήθελα να υπογράψω τα τραγούδια μου».
Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τα κομμάτια της είναι τα καθαρά και ευκολομνημόνευτα ρεφρέν. Με τη βοήθεια αυτού ακριβώς του χαρίσματος, ανοίχτηκε πριν από χρόνια και η πόρτα των διαφημιστικών εταιριών. Τη ρωτάω πόσο δημιουργική αισθάνεται γράφοντας μουσική για προϊόντα: «Πάρα πολύ. Τα jingles είναι λίγο παρεξηγημένη υπόθεση. Δεν γίνομαι εγώ το προϊόν. Ο,τι μουσική και να γράψω θα έχει μέσα την ψυχή μου. Ακόμα κι αν μου ζητηθεί κάτι που δεν ταιριάζει στο στυλ μου, είναι μια πρόκληση. Νομίζω πως αυτό δεν κρύβει τίποτα κακό ή πουλημένο πίσω του».
H Mαριέττα λατρεύει το σινεμά, αλλά η τηλεόραση την ηρεμεί. «Παρά το χαμηλό επίπεδο των προγραμμάτων έχει μια ελαφρότητα που τη χρειάζομαι. Και δίπλα έχω το λάπτοπ. Ετσι χαλαρώνω». Οχι ότι της περισσεύει χρόνος... Tα πρωινά εργάζεται ως κειμενογράφος ενώ πριν από πέντε χρόνια έφτιαξε με την παρέα της το bankit.gr, ένα site προώθησης και επικοινωνίας νέων καλλιτεχνών που ζητούν την προσοχή μας. Από εκεί προέκυψε και το ARTogether Festival, που συνδυάζει διάφορες μορφές τέχνης και φέτος πραγματοποιήθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.
Oπως βγαίνουμε από την τσαγερία, με ευχαριστεί εγκάρδια για τη συνέντευξη. Δεν είναι ο τύπος του ανθρώπου που σου δίνει την εντύπωση πως θα γυρίσει στο σπίτι και θα συνθέσει. Η ευγένεια που εκπέμπει όμως, μαζί με τα ρεφρέν της που γυρνάνε στο μυαλό μου καθώς παίρνω το δρόμο του γυρισμού, προμηνύουν κάποια εξέλιξη.

Μια βραδιά στου Τουρνά

2011-01-11T05:52:00.000-08:00

Όπως (περίπου) δημοσιεύτηκε στο avopolis.gr- Ιανουάριος 2011

Αναρωτιέμαι τι γυρεύω εδώ πέρα: Παρουσιαστές πρωινών εκπομπών, ο Γιώργος Καπουτζίδης, η Πωλίνα, τζόβενα πρώην ροκάδες και γκόμενες που μάλλον δεν ήρθαν για να ακούσουν μουσική. Το «Τραπέζι Φίλων του Κώστα Τουρνά» στελεχώνεται από μια ντουζίνα ανθρώπους που με την οχλαγωγία τους προσδίδουν στη συμπαθητική κατά τα άλλα σκηνή της Αυλαίας ένα κλήμα ταβέρνας. Ο ίδιος, πριν βγει στη σκηνή, περιφέρεται από τραπέζι σε τραπέζι, υπέροχα προσιτός αλλά και εμφανώς δημοσιοσχετίστας. Τα πρόσφατα φλερτ του με την πολιτική (ως υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας), αλλά και την τηλεοπτική σαχλαμάρα (ως μέλος κριτικής επιτροπής σε σόου) αφήνουν το δικό τους στίγμα απόψε. Κι εγώ, που ήρθα παρασυρόμενος μονάχα από τα τραγούδια αγνοώντας όλα τ’ άλλα, νιώθω κάπως σαν ο ακάλεστος του πάρτι. Έχω έρθει και με άδεια χέρια…

Ο Τουρνάς ανεβαίνει στη σκηνή στις δώδεκα παρά είκοσι: Μαύρο πουκάμισο με ασημένια «γαλόνια» στους ώμους, άψογα χτενισμένο μαλλί και την πιο επιβλητική κορμοστασιά που μπορώ να σκεφτώ σε έλληνα ροκ σταρ, ακλόνητη παρ’ όλα τα εξήντα του χρόνια. Στα πρώτα κομμάτια, άγνωστα ως επί το πλείστον στο ευρύ κοινό, κάποιοι φίλοι από κάτω σηκώνουν χαρτόνια με βαθμολογίες-εκδικητικό «πείραγμα» για την κριτική του ιδιότητα. Το θεωρούν εξαιρετικά αστείο. Το κλήμα φτιάχνει κάπως με μια ρέγγε εκτέλεση του «Δεν μετανιώνω», για να ακολουθήσουν τέσσερεις ροκ διασκευές δια στόματος κιμπορντίστα και κιθαρίστα. Και ξαφνικά διάλειμμα. Ο Τουρνάς κατεβαίνει από τη σκηνή για να περάσει είκοσι λεπτά ακόμα στα φιλικά τραπέζια, κάπως σαν να είναι αυτή η κύρια διασκέδασή του και το live να αποτελεί αφορμή. Εγώ, στην άκρη του μπαρ, τον περιμένω να ξαναβγεί.

Στo δεύτερο μέρος, μετά από τρεις ακόμα διασκευές από τον κιμπορντίστα Ποίμη Πέτρου (φτάνουμε τις εφτά στο σύνολο), η βραδιά πλησιάζει τη μουδιασμένη της κορύφωση. Εδώ συναντάμε τον «Αχιλλέα απ’ το Κάιρο», το «Όπου φυσάει ο άνεμος», το «Στιγμές», το «Λεν’» και άλλες πολλές αληθινά εμπνευσμένες στιγμές από το παρελθόν. Κομμάτια που ανέδειξαν τον Τουρνά σε έναν από τους πιο δημοφιλείς έλληνες καλλιτέχνες κατά τη δεκαετία του ’70 και του ’80, άξιο μιμητή του βρετανικού glam rock και συνθέτη με χάρισμα για μελωδίες που τραγουδιούνται. Τα περισσότερα κομμάτια αποδίδονται άρτια, μου δημιουργούνται όμως δύο απορίες: Πρώτον, δεν καταλαβαίνω γιατί το μαγαζί προμηθεύει το κοινό με βεγγαλικά από αυτά που βάζουν στις τούρτες κατά τη διάρκεια των συναισθηματικών τραγουδιών. Δεύτερον, βρίσκω πραγματικά ανεξήγητη την τάση των μουσικών να τραγουδούν παράλληλα με τις μελωδίες που παίζουν και να αναλώνονται σε ατέλειωτα σόλο, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Τουρνάς ανάβει τσιγάρο και εγώ κοιτώ το ρολόι.

Με το που σταματάει η μουσική, φεύγω από το μαγαζί βιαστικά. H πιθανότητα για encore με βρίσκει ασυγκίνητο. Το “best of” του Τουρνά θα συνεχίσει να βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη δισκοθήκη μου, μάλλον σαν ντοκουμέντο μιας εποχής που δεν έζησα και όχι σαν ενθύμιο της αποκαρδιωτικής σφαλιάρας του εδώ και τώρα.

Τα 40 αγαπημένα μου τραγούδια για το 2010

2010-12-20T07:28:00.000-08:00

(με τυχαία σειρά και χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας)

Gorillaz – Some kind of nature
(από το δίσκο Plastic Beach)
Απ’ τη μια η ξερή φωνή του Lou Reed κι από την άλλη μια κουλ μελωδία που μυρίζει καλοκαίρι. Μα γιατί δεν το κυκλοφόρησαν σαν single;

Gonjasufi – Klowds
(από το δίσκο A Sufi and a Killer)
Δεν λέει και πολλά σαν σύνολο, αλλά το μπουζούκι της εισαγωγής (σαν από σκυλάδικο Β’ κατηγορίας) το εκτινάσει στα ύψη.

Beach house – Norway
(από το δίσκο Teen Dream)
Νόργουε-ε-ε-ε. Σε υπνωτίζει αυτή η μουσική. Κι όσοι βρέθηκαν στο Primavera έχουν να λένε τα καλύτερα.

Gil Scott Heron – Me and the devil blues
(από το δίσκο I’m New Here)
Το κλασικό blues του Robert Johnson, αποδοσμένο με μπιτάκι και ατμόσφαιρα υπόγειας Αμερικής.

MGMT – Someone’s missing
(από το δίσκο Congratulations)
Ένα εύστοχο νεύμα στο Lucy in the Sky with Diamonds. Εκεί που αλλάζει το τραγούδι, μετά τη μέση, είναι σαν να βγαίνει ο ήλιος ξαφνικά.

Caribou – Odessa
(από το δίσκο Swim)
Από τις πιο ενδιαφέρουσες ηχητικές αποτυπώσεις χορευτικής μουσικής και ίσως το καλύτερο ηλεκτρονικό κομμάτι της χρονιάς.

The Divine Comedy – Can you stand upon one leg?
(από το δίσκο Bang Goes the Knighthood)
«Μπορείς να γράψεις ένα ανόητο τραγούδι; Είναι πιο δύσκολο απ’ ότι νομίζεις» τραγουδάει ο Neil Hannon που τον χαρήκαμε και στο Gagarin.

These New Puritans – Attack music
(από το δίσκο Hidden)
Ενα μοντέρνο αριστούργημα, χρήσιμο στα πάρτι κατά τη μετάβαση από τα ροκ στα λαικά ή το ανάποδο.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Bright lit blue skies
(από το δίσκο Before Today)
Δύομισι λεπτά έξυπνης ποπ, διασκευή ενός τραγουδιού των Rockin’ Ramrods από το ‘66.

The National – Bloodbuzz Ohio
(από το δίσκο High Violet)
Ο στίχος “I still owe money to the money I owe” περιγράφει εύστοχα την οικονομική χρεοκοπία. Ήπιο ροκ φιλικό προς τα ραδιόφωνα.

Pantha du prince – Stick to my side
(από το δίσκο Black Noise)
Μινιμαλιστική τέκνο με ωραίο ρεφραίν και τη συμμετοχή του Panda Bear των Animal Collective.

Robyn – Dancing on my own
(από το δίσκο Body Talk)
Απ’ τα καλύτερα χορευτικά της χρονιάς. Χαρούμενο μουσικά, μελαγχολικό στιχουργικά, θίγει το θέμα της μοναξιάς με τη γνώριμα στενάχωρη εικόνα μιας κοπέλας που χορεύει μόνη της.

Wolf Parade – Palm road
(από το δίσκο Expo 86)
Το indie ποτέ δεν πεθαίνει, ιδίως όταν συνδυάζει τόσο ωραία το synth με την ηλεκτρική.

Dangermouse/Sparklehorse feat. Julian Casablancas – Little Girl
(από το δίσκο Dark Night of the Soul)
Ωραία μελωδία, γλυκό κιθαριστικό σόλο και η φωνή του Casablancas να δίνει παρηγοριά σε όσους περιμένουν το καινούριο των Strokes.

Holy Fuck – Red lights
(από το δίσκο Latin)
Κατάλληλο για περπάτημα. Xωρίς στίχους αλλά με εξαιρετικό ήχο. Αν σου αρέσουν οι γάτες, δες και το videoclip.

Janelle Monae – Cold war
(από το άλμπουμ The Archandroid)
Χορευτική μουσική σαν από άλλη εποχή-ό,τι πιο κοντά στην Amy Winehouse βγήκε φέτος. Στα πλην να βάλουμε πως το βαριέσαι γρήγορα.

Arcade Fire – Ready to start
(από το δίσκο The Suburbs)
Ίσως το καλύτερο τραγούδι του νέου άλμπουμ. Είναι το “The Suburbs” ο δίσκος της χρονιάς; Γούστα!

M.I.A. – XXXO
(από το άλμπουμ Maya)
Mainstream pop που έχει μια μαγκιά και δεν είναι ξενέρωτο, βρε παιδί μου. Το άλμπουμ, βέβαια, είναι μούφα.

Vampire Weekend – Giving up the gun
(από το δίσκο Contra)
Απλή και φιλική προς το ανυποψίαστο αυτί ποπ για καλά παιδιά. Μικρές πιθανότητες περεταίρω εξέλειξης για το μέλλον.

Hot Chip – Thieves in the night
(από το δίσκο One Life Stand)
Ηλεκτρονική πανδαισία και στη μέση μια εύθραυστη φωνούλα που συγκινεί.

LCD Soundsystem – You wanted a hit
(από το δίσκο This Is Happening)
Περιγράφει τέλεια την ανάγκη των δημιουργών για ένα hit. Σαν να μιλάει στον εαυτό του.

Sleigh Bells – Tell’ em
(από το άλμπουμ Sleigh Bells)
Κι αν δεν τους έγραψε ακόμα η wikipedia, τα παιδιά από το Μπρούκλιν κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους από τη δισκογραφική της M.I.A. και εδώ εντυπωσιάζουν.

Scissor Sisters – Night work
(από το δίσκο Night Work)
Γκέι αγόρια όλου του κόσμου, ενωθείτε!

No age – Common heat
(από το δίσκο Everything in Between)
Αδυνατώ να πιστέψω πως αυτή η μελωδία και αυτός ο κιθαριστικός ήχος ηχογραφήθηκαν πριν από λίγους μήνες σε ένα δωμάτιο του Λος Άντζελες.

Get well soon – We are ghosts
(από το δίσκο Vexations)
Σαν Radiohead με ορχήστρα. Είναι λυπηρό που το άκουσαν μονάχα μια χούφτα άνθρωποι, αν κρίνουμε από τη μικρή προβολή που δέχτηκε παγκοσμίως.

Cee-Lo Green – Fuck you
(από το δίσκο The Ladykiller)
Σου φτιάχνει τη μέρα. Ειδικά αν δεις και το videoclip. Ο Cee-Lo Green μπορεί και να είναι η μεγαλύτερη νέγρικη φωνή του καιρού μας.

Τhe Black Keys – Everlasting light
Απίστευτος ήχος, blues-rock στα καλύτερά του που απλά βγαίνει στη λάθος εποχή.

Deerhunter – Memory boy
(από το δίσκο Halcyon Digest)
Σαν γιορτή τη ζωής, σαν να μην πέθανε ποτέ το ροκ και σαν οι Deerhunter να περπατούν σκυφτά αλλά σταθερά προς την ταπεινή τους κορυφή.

Kanye West – Power
(από το δίσκο My Beautiful Dark Twisted Fantasy)
Ό,τι πιο φιλόδοξο μας ήρθε φέτος από τους φίλους μας τους ράπερ. Με sample από King Crimson και φορτωμένο ήχο.

Neil Young – Angry world
(από το δίσκο Le Noise)
Ο παλιός είναι αλλιώς. Τιμή και δόξα στο κιθαριστικό distortion με γνώριμη ψιλή φωνή.

Και 10 ελληνικά…

Monika – Yes I do
(από το δίσκο Exit)
Εισαγωγή ακουσίως δανεισμένη από Lolek, χατζιδακικό ρεφραίν και μια ειλικρινής ευαισθησία που λάμπει δια της απουσίας της στα υπόλοιπα τραγούδια του “Exit”.

Παύλος Παυλίδης – Αντικαταπληκτικά
(από το δίσκο Aυτό το Πλοίο που Όλο Φτάνει)
Η πιο εύστοχη περιγραφή της σύγχρονης Ελληνίδας από είκοσι έως είκοσι οκτώ ετών και επιτέλους ένα τραγούδι του Παυλίδη διαφορετικό απ’ τ’ άλλα.

The Boy – Νήμα
(από το δίσκο Κουστουμάκι)
Μια σπουδαία σύνθεση και ένα εντυπωσιακό στιχούργημα. Και ποιος δεν ταυτίζεται με το στίχο «τις Κυριακές στο σπίτι της γιαγιάς μου καθισμένοι γύρω από τυφλή φωτιά»...

Μαριέττα Φαφούτη – Overture
(από το δίσκο Try a Little Romance)
Ακομπλεξάριστα χαρούμενη ποπ που σε πιάνει ανυποψίαστο και σε παρασύρει. Η Μαριέττα θεωρεί πως είναι το χειρότερο κομμάτι της.

Xειμερινοί Κολυμβητές – Κάποιος να με προσέχει
(από το δίσκο 23 Κόκκινα Φώτα
Απ’ τα πιο πρωτότυπα τραγούδια που άκουσα φέτος. Προσπάθησε να το ακούσεις χωρίς να χαμογελάσεις.

Κόρε. Ύδρο. – Σ’ έναν άλλο πλανήτη
(από τη συλλογή Horror and Romance on Other Planets)
Συγκινητικό μέχρι δακρύων. Ιδίως αυτή η κλασική κιθάρα στο πρώτο ρεφραίν, μαζί με τον ήχο από το τζάκι. Guest star: ο Προκρούστης.

Φοίβος Δεληβοριάς – Θα 'θελα να 'μουνα εκεί
(από το δίσκο Ο Αόρατος Άνθρωπος)
Άλλη μια τρυφερή ταινία μικρού μήκους. Το είχα ακούσει ενάμισι χρόνο πριν σε μορφή demo και τώρα που βγήκε κάνω τον έξυπνο.

Πουλικάκος/Socos – Η Ύδρα ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ
(από το δίσκο Η Ύδρα ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ)
Από τις ωραιότερες απαγγελίες και μελοποιήσεις ποιημάτων. Πέρυσι ο Μουρτζόπολος, φέτος αυτό.

Duke Abduction – Hallucination Supernova
(Από το δίσκο The Curious World of…)
Μια φιλόδοξη κατάθεση, σε έναν δίσκο που κατά τα άλλα υποφέρει από μια κάποια έλλειψη ταυτότητας.

Electric Litany – A dream worth dreaming
(από το δίσκο How to Be a Child and Win the War)
Οι στίχοι δεν μου δίνουν φράσεις να πιαστώ, η ατμόσφαιρα του κομματιού όμως είναι υπνωτική. Από το άρπισμα της κιθάρας στην αρχή ως το τέλος.

Και καλά Χριστούγεννα...

2010-12-20T07:27:00.000-08:00

Συνέντευξη The Divine Comedy

2010-12-13T08:18:00.000-08:00

O φετινός δίσκος των Divine Comedy αποτελεί έναν μικρό θρίαμβο: αποδεικνύει πως εν έτει 2010 μπορεί να παραχθεί ένα πολύ καλό άλμπουμ απαλλαγμένο από υπολογιστές και χωρίς καμία καινούρια μουσική πρόταση. Ο Ιρλανδός Νeil Hannon, μοναδικό σταθερό μέλος του γκρουπ από τα τέλη των 1980s και από τους πιο ταλαντούχους παλιομοδίτες της σύγχρονης ποπ, απάντησε στις ερωτήσεις του Avopolis με το γνώριμο χιούμορ του, μετά από ένα soundcheck στην Ισπανία.
(Δεκέμβρης 2010)

Φέτος είναι η πρώτη φορά που κάνεις περιοδεία χωρίς άλλους μουσικούς. Ευχαριστημένος ως τώρα;
Ναι, πάει πάρα πολύ καλά! Παίζω σε γεμάτα κλαμπ κάθε βράδυ και όλες οι συναυλίες είναι διασκεδαστικές. Μετά από τις πρώτες δέκα συναυλίες, που έμαθα καλά τα τραγούδια (γέλια), άρχισα να το διασκεδάζω. Νομίζω πως θα ξαναβγώ μόνος και του χρόνου. Βέβαια μου λείπει η αίσθηση της μπάντας, γιατί δεν έχω παρέα για να σπάω πλάκα.

Έχεις τους ηχολήπτες…
Ναι! (γέλια) Πάντως έτσι είναι πιο εύκολο να επικοινωνήσεις με τον κόσμο και να πεις ιστορίες ανάμεσα στα τραγούδια, ξεκινώντας και σταματώντας όποτε θέλεις. Είναι πιο αυθόρμητο.

Υπάρχει κάποια γενική ιδέα πίσω από το τελευταίο Divine Comedy άλμπουμ, το Bang Goes The Knighthood;
Δεν θα το έλεγα. Νομίζω αυτό που συνδέει τα τραγούδια είναι ο ήχος τους, ο τρόπος με τον οποίον γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν. Ο τίτλος προήλθε από κάποιες κωμικές σειρές που έβλεπα πίσω στη δεκαετία του 1970, στα παιδικά μου χρόνια. Όποτε ένας πολιτικός αναγκαζόταν να συμβιβαστεί, ακουγόταν η φράση «bang goes the knighthood», σαν να λέμε «την πάτησες». Ονόμασα λοιπόν ένα τραγούδι έτσι κι ύστερα σκέφτηκα πως ο τίτλος περιγράφει και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της εποχής.

Έγραψες κι ένα τραγούδι για την οικονομική κρίση, το “Τhe Complete Banker”. Η πατρίδα σου η Ιρλανδία βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με την Ελλάδα, αυτές τις μέρες. Προσωπικά έχεις νιώσει τις επιπτώσεις;
Αυτό είναι δύσκολο να το συμπεράνει κανείς... Πρέπει να κάνεις ένα γκάλοπ στον δρόμο και να ρωτάς «Μήπως δεν αγοράζετε το άλμπουμ των Divine Comedy επειδή είστε φτωχός;» (γέλια!). Οι συναυλίες μου πάνε καλά, όμως ξέρω και άλλους που δεν πάνε καθόλου καλά.

Σε άκουσα να λες πως ήταν πολύ εύκολο να βρεις μουσικούς για το δίσκο, επειδή όλοι ήταν άνεργοι…
Ήμουν αυθάδης όταν το είπα αυτό. Πάντως είναι γεγονός πως όταν ηχογραφούσαμε τα ορχηστρικά μέρη βρήκαμε τους καλύτερους μουσικούς του Λονδίνου γιατί δεν είχαν άλλη δουλειά οι άνθρωποι (γέλια)…

Σε ανησυχεί ποτέ το γεγονός ότι η μουσική είναι 100% παλιομοδίτικη;
Το καλό είναι ότι ήμουν παλιομοδίτης από όταν ξεκίνησα. Ωστόσο οι επιρροές μου έρχονται από διάφορες εποχές και όταν τις ανακατεύω βγαίνει κάτι καινούργιο, με έναν τρόπο. Αυτό που με κάνει να νιώθω παλιομοδίτης είναι ότι δεν μου αρέσει η μουσική από υπολογιστές. Δεν μου αρέσουν οι λούπες και τα samples. Προτιμώ τον ήχο πραγματικών ανθρώπων, να παίζουν ταυτόχρονα σε ένα δωμάτιο κι ας κάνουν και λάθη. Επίσης οι στίχοι μου είναι κάπως περίεργοι, γιατί τους συνηθισμένους τους βαριέμαι εύκολα.

Μιας και έχουμε Δεκέμβρη, μπορείς να μου πεις δυο-τρεις δίσκους που σου άρεσαν φέτος;
Δεν έχω ακούσει καινούργια μουσική γιατί δούλευα όλο τον χρόνο. Πάντως μου αρέσουν πολύ οι Villagers από την Ιρλανδία. Ο ηγέτης τους, ο Conor O ’Brien είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδοποιούς που ξέρω. Είναι και πιο κοντός από ’μένα, οπότε μια χαρά!

Πριν λίγες μέρες έγινες σαράντα χρονών. Σε αγχώνει το πέρασμα του χρόνου;
Όχι, το αποδέχομαι απόλυτα. Παλιά ήμουνα ένας γέρος με σώμα νέου, τώρα είμαι ένας γέρος με σώμα μεσήλικα. Πλησιάζω!

Έχεις κάποιο αγαπημένο τραγούδι από Divine Comedy;
Δύσκολη ερώτηση... Υπάρχουν κομμάτια που ξεκίνησα να τα γράφω θέλοντας να πετύχω κάτι και το κατάφερα. Το “A Lady Of A Certain Age”, ας πούμε. Και υπάρχουν κι άλλα όπως το “Count Grassi’s Passage Over Piedmont” από το προηγούμενο άλμπουμ, που είναι τόσο παράξενο αλλά δεν το βαριέμαι ποτέ.

Το τελευταίο σου άλμπουμ νομίζω πως είναι το καλύτερό σου…
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου, σ’ ευχαριστώ, αν και δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις σου (γέλια). Εμένα μου αρέσουν όλα…

Επίσης πολλά τραγούδια σου μου θυμίζουν ταινίες μικρού μήκους…
Πράγματι. Στο τελευταίο άλμπουμ υπάρχει το “Lost Art Of Conversation”. Όταν το έγραφα το φανταζόμουν σαν ταινία του Woody Allen.

Σου αρέσει ο Woody Allen;
Nαι, είναι ένας από τους αγαπημένους μου. Αλλά δεν αρέσει στην κοπέλα μου, οπότε τελευταία τον έχω κόψει!

Η συναυλία σου στο Gagarin θα είναι η τελευταία της περιοδείας. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις γυρίσεις σπίτι;
Έχει γενέθλια η κόρη μου, οπότε θα πάω στο πάρτυ της. Κι ύστερα θα πάω στο σινεμά για τρία βράδια στη σειρά και θα δω τις πιο χαζές καινούργιες κωμωδίες. Μετά έρχονται Χριστούγεννα. Φαγητά, ποτά… Και τον Γενάρη θα κάτω να γράψω κάτι, δεν ξέρω τι. Μ’ αρέσει η ζωή μου!

Debbie Harry

2010-12-13T07:42:00.000-08:00

(όπως δημοισιεύτηκε στο περιοδικό "Γυναίκα" - Δεκέμβρης 2010)

Η κυρία είναι πανκ! Ομως πού και πού κάνει την μπέιμπι σίτερ για τα παιδιά των φίλων της...

Δεν ήταν η όμορφη του σχολείου. Φορούσε μαύρα, είχε παραπανίσια κιλά, ήταν ένα αγοροκόριτσο που έβριζε λίγο παραπάνω από το κανονικό. Ομως κανείς δεν αναρωτιόταν γιατί.Η Ντέμπορα Αν Χάρι γεννήθηκε το 1945 στο Μαϊάμι και σε ηλικία τριών μηνών υιοθετήθηκε από ένα νεαρό ζευγάρι. Ετσι η μικρή απέκτησε το όνομα που γνωρίζουμε (λεγόταν Αντζελα Τριμπλ), μεγάλωσε λίγο έξω από το Νιου Τζέρσεϊ και ξέκοψε οριστικά από τους πραγματικούς γονείς της – μέχρι τώρα δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να εντοπίσει τα ίχνη τους. Οσο για τους θετούς γονείς της, ήταν τυπικοί συντηρητικοί: επισκέπτονταν τακτικά την εκκλησία και είχαν αυστηρές απόψεις για το πώς έπρεπε να ντύνεται ένα αξιοπρεπές κορίτσι.

Νέα γυναίκα στη Νέα Υόρκη
Μέχρι τα πρώτα εφηβικά της χρόνια η Ντέμπι Χάρι τούς έδινε αρκετή σημασία, αλλά στα 16 της άρχισε να βρίσκει τον εαυτό της. Αργότερα εκπαιδεύτηκε για δύο χρόνια στις Καλές Τέχνες σε κολέγιο θηλέων της γενέτειράς της και έφυγε για τη Νέα Υόρκη προς αναζήτηση περιπετειών. Ηταν τυπικό δείγμα ανήσυχου νέου ανθρώπου που είχε ενηλικιωθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1960, οπότε ο κόσμος άλλαζε με ιλλιγιώδη ταχύτητα. Οι φιλοδοξίες της ήταν πάντως αρκετά ταπεινές: ήθελε απλώς να είναι κουλ. Επρεπε βέβαια και να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Ετσι ανέλαβε ετερόκλιτες δουλειές: έγινε γραμματέας στο νεοϋορκέζικο γραφείο του BBC Radio, σερβιτόρα στο θρυλικό κλαμπ-ρεστοράν Max's Kansas City, χορεύτρια σε νυχτερινά στέκια, κουνελάκι σε κλαμπ του περιοδικού Playboy. Πέρα απ' αυτά, ελάχιστες πληροφορίες είναι γνωστές σε σχέση με τα πρώτα χρόνια της στη Νέα Υόρκη. Κάποιες γυμνές φωτογραφίες της, που τριγυρίζουν ακόμα στο διαδίκτυο, φαίνεται λοιπόν ότι διασώθηκαν για να της θυμίζουν όσα η ίδια θέλει να ξεχάσει.Tο σίγουρο είναι ότι τα πρώτα της βήματα στη μουσική τα έκανε το 1968· έγινε η τραγουδίστρια του φολκ γκρουπ The Wind in the Willows, που διαλύθηκε γρήγορα. Κατόπιν η Ντέμπι Χάρι εντάχθηκε στο γυναικείο σχήμα Τhe Stilettos και το 1973 γνώρισε τον κιθαρίστα και μετέπειτα σύντροφό της Κρις Στάιν. Δύο χρόνια αργότερα οι δυο τους συνέβαλαν αποφασιστικά στην ίδρυση του συγκροτήματος Blondie. Eκείνη την περίοδο η Ντέμπι Χάρι ήδη έβαφε τα μαλλιά της πλατινέ, δεν θεωρούσε το σουτιέν τόσο απαραίτητο και σύχναζε στο CBGB, το κλαμπ που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως λίκνο της νεοϋορκέζικης πανκ σκηνής. Το 1975 λοιπόν -μαζί με την Πάτι Σμιθ, τους Television, τους Ramones, τους Talking Heads- στο CBGB έδιναν συναυλίες και οι Blondie, ένα ροκ γκρουπ με μουσικό εγκέφαλο τον Κρις Στάιν και τραγουδίστρια την Ντέμπι Χάρι...

Μερικοί το προτιμούν ξανθό
Σύμφωνα με μια εκδοχή, η ονομασία Blondie (δηλαδή “ξανθούλα”) προήλθε από τη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι οδηγοί της Νέας Υόρκης όταν έβλεπαν στον δρόμο τη Χάρι - η κόρνα δεν αρκούσε για να εκφραστεί ο θαυμασμός τους. Ηταν μια γυναίκα γεμάτη αντιφάσεις. Μολονότι είχε ομορφιά μοντέλου, μπορούσε να γοητεύει τους ψαγμένους, τους εναλλακτικούς, ακόμη και τα φρικιά. Παρότι ήταν 30 ετών και εξέπεμπε θηριώδη δυναμισμό, έμοιαζε συχνά με απλοϊκό κορίτσι χαμένο στη μεγαλούπολη. Σε αντίθεση με την Πάτι Σμιθ, η οποία ανήκε στην ίδια μουσική φουρνιά, είχε μια θηλυκότητα πρωτοφανή για τα στέκια στα οποία τραγουδούσε. Παρ' όλα αυτά, οι Blondie δεν έθελξαν τις ΗΠΑ για τρία χρόνια. Με την κυκλοφορία του τρίτου άλμπουμ τους «Parallel Lines» όμως, το φθινόπωρο του 1978, μπήκαν στο μονοπάτι της μεγάλης επιτυχίας, χάρη σε τραγούδια όπως το «Οne Way or Another», το «Hangin’ on the Telephone» και το «Heart of Glass».
Η Ντέμπι Χάρι δεν ήταν μόνο η βιτρίνα του γκρουπ. Συμμετείχε στη δημιουργική διαδικασία και η ιδιότυπη φωνή της λειτουργούσε ως ιδανική αντίστιξη στην ένταση του ηλεκτρισμού και των ντραμς. Ετσι προέκυψαν τρία ακόμα άλμπουμ με έντονη απήχηση στο κοινό, αλλά το 1982 -εξαιτίας οικονομικής κακοδιαχείρισης, κατάχρησης ουσιών, προβλημάτων υγείας και δημιουργικής αφλογιστίας- το γκρουπ ανακοίνωσε τη διάλυσή του. Στη συνέχεια η Χάρι φλέρταρε με την κατάθλιψη, πέρασε αρκετό καιρό κλεισμένη στο σπίτι και απασχόλησε τις φυλλάδες για όλους τους λάθος λόγους.
Και τα πανκιά ωριμάζουν
Στη σόλο καριέρα της η Ντέμπι Χάρι (ή Ντέμπορα, όπως ήθελε να την αποκαλούν πλέον) προσπάθησε να ισορροπήσει μεταξύ μουσικής και κινηματογράφου. Πραγματοποίησε πολλές συνεργασίες, αλλά ποτέ δεν έφτασε σε μεγάλα ύψη δόξας. Με την πάροδο του χρόνου, μάλιστα, οι Blondie τυλίχτηκαν με την αχλή του μύθου και καταχωρήθηκαν στη συνείδηση των μουσικόφιλων ως ένα από τα σημαντικότερα γκρουπ τόσο της πανκ όσο και της new wave σκηνής. Ετσι το 1997 επανασυνδέθηκαν. Ομως εισέπραξαν αποθαρρυντικά σχόλια. Η φωνή της Χάρι είχε φθαρεί. Τα παραπανίσια κιλά της έδιναν σφοδρά πλήγματα στις αναμνήσεις των παλιών φαν. Τα έξαλλα συνολάκια της έκαναν πολλούς να λένε ότι ίσως θα την ωφελούσε περισσότερο ένα ντύσιμο ταιριαστό σε γυναίκα της ηλικίας της. Εντούτοις, το τραγούδι «Maria» τα πήγε εξαιρετικά καλά στο ταμείο και απέδειξε ότι το γκρουπ είχε ακόμα εμπορικές δυνατότητες, έστω και χωρίς τη νεανική ορμή του παρελθόντος. Σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα (το 2006) οι Blondie μπήκαν στο Rock and Roll Hall of Fame.
Οσο για την Ντέμπι Χάρι, ακόμη και σήμερα δεν νιώθει γεμάτη. Κυρίως στην προσωπική της ζωή: το δυναμικό κορίτσι, που μπορούσε ακόμη και να σε προσβάλει αν τολμούσεις να τη φλερτάρεις, με τα χρόνια μετατράπηκε σε θηρίο που απωθούσε κάθε πιθανό σύντροφο. «Oι άντρες έχουν συνηθίσει να είναι αφεντικά», δήλωσε η ίδια πριν από τρία χρόνια στην εφημερίδα Guardian. Και συνέχισε: «Δεν με ενοχλεί ο άντρας-αφεντικό, αλλά είμαι συνηθισμένη να έχω τον πρώτο λόγο. Οπότε χρειάζομαι έναν άνθρωπο πολύ σίγουρο για τον εαυτό του, πολύ άνετο, που να μην προσβάλλεται και να μην έχει νεύρα». Λίγα πράγματα δηλαδή… Μέχρι τώρα λοιπόν, σχεδόν 20 χρόνια μετά τον χωρισμό της με τον Κρις Στάιν, ο άντρας που ζητάει δεν της έχει προκύψει. Στα 65 της πια, συνεχίζει να βγαίνει ραντεβού αναζητώντας συντροφιά, στον ελεύθερο χρόνο της προσέχει τα παιδιά όσων φίλων της λείπουν σε διακοπές και δηλώνει μετανιωμένη που δεν έκανε δικό της παιδί. Με τα άλλα μέλη των Blondie, πάντως, δεν έχασε ποτέ επαφή. Μάλιστα το συγκρότημα ξαναενώθηκε προσφάτως, μάλλον με στόχο ένα ύστατο hit.

It was 30 years ago today...

2010-12-08T04:14:00.000-08:00

Τζίμης Πανούσης: Mnimonium – 30 Χρόνια Νύχτα

2010-12-06T23:58:00.000-08:00

(όπως δημοσιεύτηκε στο "Κ", Δεκέμβριος 2010)

Παλιά συνταγή, αλλά νόστιμη

Εξω από το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, ο Τζίμης Πανούσης στέκεται πίσω από μια βιτρίνα που γράφει «Δείγμα δωρεάν» και τραγουδάει στον κόσμο που περιμένει στην ουρά. Σε καμιά από τις λεγόμενες εναλλακτικές παραστάσεις της πόλης δεν βρήκα ως τώρα πιο ευφυές κοινωνικό σχόλιο. Μέσα στο ασφυκτικά γεμάτο μαγαζί ακολουθούν κι άλλες εκπλήξεις για τους μη μυημένους: Σερβιτόροι ντυμένοι αστυνομικοί, μια διάθεση σαρκασμού προς όλες τις κατευθύνσεις χωρίς κηρύγματα και μελαγχολικά τραγούδια που λειτουργούν σαν αντίβαρο στα αστεία

Εγώ, πάλι, την πάτησα: Eχοντας διαβάσει όλες τις πρόσφατες συνεντεύξεις του, κάποια αστεία τα ήξερα ήδη και σύντομα αντιλήφθηκα πως το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος αποτελείται από νούμερα που έχουν ξαναπαρουσιαστεί. Οι δε επιλογές των τραγουδιών ήταν άκρως προβλέψιμες, με δυο-τρεις νέες προσθήκες και ελάχιστες ενορχηστρωτικές αλλαγές. Φυσικά, βρέθηκε χώρος και για την πρόσφατη επικαιρότητα, από το κόμμα της Ντόρας («έχει ήδη εφτά οπαδούς») μέχρι τη Lady Gaga («μετεμψύχωση του Χριστόδουλου») και την κρίση.

Το χιούμορ του Πανούση παραμένει αιχμηρό, ευρηματικό, θαρραλέο. Η σάτιρά του δεν χωράει στη στενότητα της τηλεόρασης, ούτε και κρύβεται πίσω από την ανώνυμη ελευθεριότητα των blogs. Εκτίθεται μπροστά σε όλους και παρότι με τα χρόνια στερείται πρωτοτυπίας, φαίνεται πως ακόμα λειτουργεί λυτρωτικά τόσο σε ‘μας όσο και σ’ εκείνον: Η συστολή με την οποία μιλούσε στον κόσμο στα παρασκήνια μετά την παράσταση, σαν ένα παιδάκι που επί τρεις ώρες έκανε αταξίες και τώρα ντρεπόταν, ήταν η αποκαλυπτικότερη στιγμή της βραδιάς.

Βύρων Κριτζάς

The Boy - Live to the death

2010-11-30T23:40:00.000-08:00

Το καλύτερό του live νομίζω έδωσε χθες ο The Boy στο 6 D.O.G.S.. Και λέω νομίζω όχι επειδή είμαι ταπεινός αλλά γιατί έκατσα μέχρι τη μέση, αφού η συναυλία προβλεπόταν τετράωρη.
Η είσοδος ήταν πέντε ευρώ και στην τιμή αντί για ποτό συμπεριλαμβανόταν ένα κυπελλάκι σούπα. Υπήρχε η σούπα για χορτοφάγους και η σούπα για μοσχοφάγους. Εγώ προτίμησα μπύρα. Το κοινό καθόταν σε καρέκλες, όπως και ο ίδιος ο The Boy.
Ακούστηκαν κομμάτια παλιά και καινούρια, μαζί με κάποιες ενδιαφέρουσες διακευές, εκ των οποίων ξεχώρισα το "Ι'm on fire" του Springsteen. Ο Τhe Boy πλέον στέκεται ανάμεσα στο αγγλόφωνο και το ελληνόφωνο. Στο πρώτο υιοθετεί μια γοητευτική grunge βραχνάδα και αφήνει ορθάνοιχτο το παράθυρο των επιρροών από τα 90's της εφηβείας του. Στο ελληνόφωνο, αντίθετα, εκτίθεται με στίχους που εκφράζουν κάτι πιο δυνατό και ίσως πιο ενδιαφέρον. Τα καινούρια του τραγούδια από το άλμπουμ "Ηλιοθεραπεία", που αναμένεται μέσα στην επόμενη χρονιά, είναι σαν φωτογραφίες από το κέντρο της Αθήνας. Κάτι με σταματάει πάντα από το να θεωρήσω ένα τραγούδι του σπουδαίο, δεν αμφιβάλλω καθόλου ωστόσο πως αυτό που κάνει είναι μοναδικό. Γι αυτό και γνωρίζει ανταπόκριση: Απ' ότι μαθαίνω το "Κουστουμάκι" πούλησε μια χαρά. Και χθες το βράδυ το SIX d.o.g.s. ήταν γεμάτο.

Πες το παραξενιά μου

2010-11-25T07:04:00.000-08:00

Το τελευταίο τεύχος της Athens Voice παρουσιάζει 700 δώρα που μπορεί κάποιος να κάνει δικά του στέλνοντας sms και συμμετέχοντας σε κλήρωση. Δίπλα λοιπόν στις τσάντες attrativo, στα σετ περιποίησης σώματος και στα βερνίκια νυχιών, βλέπουμε το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Βήτα και το άλμπουμ των Thivery Corporation, μεταξύ άλλων. Oυσιαστικά πρόκειται για διαφημίσεις προιόντων. Ωστόσο είναι λυπηρό να βλέπεις πνευματικά έργα δίπλα σε προιόντα αισθητικής. Το να διαφημίζονται απλά σε ένα έντυπο ως αυτόνομες καταχωρήσεις και το να συμπεριλαμβάνονται στο ίδιο αφιέρωμα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Βέβαια αν παιζόταν το πορτοφόλι μου μπορεί να ενέδιδα κι εγώ. (Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις).

Πάντως με πιάνει ζάλη τελευταία μετά την ανάγνωση ενός free-press και δεν νομίζω πως είμαι ο μόνος. Ας είν' καλά τα κείμενα του Τσαγκαρουσιάνου και του Νένε που με ξαναφέρνουν στα ίσια μου.

Oh Yoko!

2010-11-22T05:36:00.000-08:00

του Βύρωνα Κριτζά

(όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Γυναίκα»-Νοέμβριος 2010).

30 χρόνια μετά τη δολοφονία του Λένον, αναζητούμε την αινιγματική Ονο μέσα στα περιστατικά που περιλαμβάνονται στη βιογραφία «Woman»

Για μια γυναίκα-σύμβολο της εναλλακτικής κουλτούρας, όπως η Γιόκο Ονο, είναι αρκετά παράδοξο το γεγονός ότι ανήκει σε τζάκι. Γεννήθηκε στο Τόκιο το 1933. Ο πατέρας είχε ρίζες στην αυτοκρατορική δυναστεία της Ιαπωνίας, ενώ η μητέρα της ήταν μέλος της οικογένειας Γιασούντα, η οποία ίδρυσε τον 19ο αιώνα μία από τις ισχυρότερες τράπεζες της Ασίας. Η φωτογραφία του μπαμπά Ονο βρισκόταν σε περίοπτη θέση στο σπίτι, επηρεάζοντας την καθημερινότητα ακόμη και εν απουσία του ίδιου, αλλά η μικρή Γιόκο τον πρωτοαντίκρισε στα τρία της χρόνια, σε ένα ταξίδι που έκανε με τη μητέρα της στο Σαν Φρανσίσκο, όπου εκείνος είχε εγκατασταθεί για δουλειές.

Το 1940 η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στο Τόκιο. Εκεί, στην εφηβεία της, η Ονο διάβαζε κλασικούς, μάθαινε πιάνο και δεν σταματούσε να διευρύνει τους ορίζοντές της. Ετσι, το 1951 έγινε η πρώτη γυναίκα που φοίτησε στο φιλοσοφικό τμήμα του ελιτίστικου πανεπιστημίου Γκακουσούιν. Στο δεύτερο εξάμηνο όμως τα παράτησε, έφυγε για τη Νέα Υόρκη -όπου ζούσε η οικογένειά της μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου- και γράφτηκε στο κολέγιο Σάρα Λόρενς. Στη συνέχεια ένωσε την τύχη της με ανθρώπους που είχαν κάτι να της προσφέρουν σε διανοητικό επίπεδο. Το 1956, στα 23 της χρόνια, απέκτησε τον πρώτο της σύζυγο, τον νεωτερικό Ιάπωνα συνθέτη Τόσι Ιτσιγιανάγκι, με τον οποίο παρέμεινε παντρεμένη για έξι χρόνια. Το ίδιο διάστημα, και τα δύο μέλη του ζεύγους έζησαν χωρίς να κρύβονται πολλές ερωτικές περιπέτειες. Το 1962 ήρθε ο δεύτερος γάμος, αυτή τη φορά με Αμερικανό, τον τζαζίστα και παραγωγό ταινιών Αντονι Κοξ. Εναν χρόνο αργότερα η Ονο γέννησε το πρώτο της παιδί, την Κιόκο.

Τέχνη χωρίς προηγούμενο

Στη Νέα Υόρκη η Ονο σύχναζε σε γκαλερί, πήγαινε σε πάρτι με εναλλακτικό κόσμο και τελικά ανέπτυξε την ιδέα ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις ταλέντο για να γίνεις καλλιτέχνης. Ετσι δεν άργησε να στήσει πρωτότυπες εκθέσεις, αλλά και δρώμενα όπως το «Cut Piece» (1964) – στο τελευταίο οι θεατές σχημάτιζαν ουρά και έσκιζαν κομμάτια από το φόρεμά της με ψαλίδι μέχρι να την αφήσουν γυμνή. «Θα έκανα τα πάντα για την τέχνη. Ετσι ένιωθα εκείνη την εποχή», είπε αργότερα. Τη δεκαετία του 1960 συνδέθηκε και με το νεοντανταϊστικό καλλιτεχνικό ρεύμα Fluxus, που χαρακτηριζόταν από την ανάμειξη πολλών διαφορετικών μορφών τέχνης. Ομως, παρά τις προτροπές του ιδρυτή του κινήματος Τζορτζ Μακιούνας, η Ονο δεν έγινε επίσημο μέλος του Fluxus, προκειμένου να προστατεύσει την καλλιτεχνική ανεξαρτησία της.

Από τις αρχές της ίδιας δεκαετίας η νεαρή Γιαπωνέζα άρχισε να τραγουδάει συστηματικά και τράβηξε την προσοχή του πειραματικού συνθέτη Τζον Κέιτζ και του θρυλικού τζαζίστα Ορνέτ Κόουλμαν. Μάλιστα ο τελευταίος την ενέταξε σε συναυλίες του, ώστε να χρησιμοποιεί τη φωνή της σαν πνευστό. Από τότε είχε έναν ιδιόμορφο, προβοκατόρικο τρόπο ερμηνείας με λαρυγγισμούς και κραυγές, ο οποίος εκείνη την εποχή άφηνε τους ακροατές με μια έκφραση απορίας αλλά μακροπρόθεσμα επηρέασε πολλούς ερμηνευτές. Το ροκ εντ ρολ δεν την γοήτευε, παραήταν λαϊκίστικο για κείνη. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όμως, ένα νεανικό ροκ συγκρότημα επρόκειτο να φτάσει σε πρωτοφανές -και μάλλον ανεπανάληπτο- επίπεδο επιτυχίας.

Ενας έρωτας μεγάλος

Η Γιόκο Ονο γνώρισε τον Τζον Λένον τον Νοέμβριο του 1966, κατά τη διάρκεια μιας έκθεσής της στο Λονδίνο. Η ίδια επιμένει ακόμη ότι κατά την πρώτη τους γνωριμία δεν είχε ιδέα με ποιον είχε να κάνει. Αυτό αν θέλουμε το πιστεύουμε... Το σημαντικό είναι ότι με την ιδιότυπη τέχνη της και τις ανατρεπτικές ιδέες της κατάφερε να τον γοητεύσει, σε μια περίοδο που ο ίδιος είχε αρχίσει να κουράζεται από τις υποχρεώσεις του με τους Μπιτλς και από τον γάμο του με τη Σίνθια Πάουελ. Αργότερα, δύο χρόνια μετά τη γνωριμία τους, ο Λένον και η Ονο ηχογράφησαν μαζί ψίθυρους, θορύβους, ουρλιαχτά. Το άλμπουμ ονομάστηκε «Unfinished Music No. 1: Τwo Virgins» και γρήγορα απασχόλησε μεγάλη μερίδα του κοινού. Οχι τόσο εξαιτίας της προφανούς ιδιομορφίας ενός ηχητικού μείγματος που ξέφευγε από τα ποπ-ροκ στεγανά, αλλά κυρίως επειδή για το εξώφυλλο επιλέχθηκε μια γυμνή φωτογραφία των δύο δημιουργών. Τότε η τεράστια επιρροή της ανήσυχης Ασιάτισσας στον σταρ έγινε ολοφάνερη και έναν χρόνο μετά (άνοιξη του 1969) το ζευγάρι ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου στο Γιβραλτάρ – εκείνη τη μέρα τόσο ο Λένον όσο και η Ονο φόρεσαν άσπρα ρούχα και παπούτσια του τένις.

Σύντομα ο Τύπος σε όλη τη Γη -κυρίως, βέβαια, στη Βρετανία- άρχισε να εκφράζει έχθρα για την Ονο, με ρατσιστικές αναφορές και με υποτιμητικά σχόλια για την εξωτερική της εμφάνιση. Οσο όμως ο έξω κόσμος πολεμούσε τη σχέση, τόσο ο Τζον και η Γιόκο κλείνονταν σε δικό τους μικρόκοσμο. Ωσπου έφτασαν στο σημείο να χωρίζονται μόνο όταν υπήρχε ανάγκη για καταφυγή στην τουαλέτα. Πολλοί λοιπόν θεώρησαν ότι ο Λένον βρήκε στην επτά χρόνια μεγαλύτερή του Ονο τη μητρική φροντίδα που του είχε λείψει ως παιδί. Επειτα τέλειωσαν οι Μπιτλς και άρχισε ο αγώνας για την ειρήνη. Με την Ονο πάντα στο πλάι του Λένον. Με την Ονο να τον ενθαρρύνει και να τον βοηθάει να υλοποιεί δρώμενα όπως την περίφημη ήρεμη διαμαρτυρία στο κρεβάτι του ξενοδοχείου Amsterdam Hilton ή τη συνέντευξη Τύπου που οι δυο τους έδωσαν κλεισμένοι μέσα σε γιγάντια τσάντα, προκειμένου να στηλιτεύσουν τις διακρίσεις με βάση την εξωτερική εμφάνιση. Η Ονο δεν σταμάτησε πάντως να βγάζει προσωπικούς δίσκους. Επιπλέον, από το 1966 μέχρι το 1972 πήρε μέρος στην υλοποίηση 16 φιλμ μικρού και μεσαίου μήκους, με γνωστότερο ανάμεσά τους το «No. 4» - εκείνο με τα γυναικεία οπίσθια σε πρώτο πλάνο.

Ηδη από το 1971, το ζεύγος είχε μετακομίσει από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη. Οσο για τη σχέση τους, δεν ήταν τόσο αρμονική όσο θεωρείται σήμερα. Τελικά έζησαν χώρια για ενάμιση χρόνο, αλλά επανασυνδέθηκαν και τον Οκτώβρη του 1975 η Ονο έφερε στον κόσμο το γιο τους Σον. Ακολούθησαν πέντε χρόνια αφοσίωσης στην οικογένεια και πλήρους απουσίας από τη δημόσια ζωή, ώσπου το 1980 το ζευγάρι κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Double Fantasy». Οι δυο τους ήταν έτοιμοι για μια νέα αρχή, αλλά ένας ψυχικά διαταραγμένος νέος με το όνομα Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν είχε διαφορετική άποψη και οι σφαίρες του σκότωσαν τον 40χρονο Λένον. Τότε, πέρα από το άδικο τέλος μιας ζωής, ήρθε και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Αναγνώριση στην τρίτη ηλικία

Στα χρόνια μετά τη δολοφονία, η Γιόκο Ονο κατέκτησε χωρίς προσπάθεια τον τίτλο της διασημότερης χήρας του πλανήτη. Ελάχιστοι βέβαια γνωρίζουν ότι λίγα χρόνια μετά το τραγικό συμβάν γιάτρεψε τη μοναξιά της με τη βοήθεια του διακοσμητή Σαμ Χαβαντόι και ότι έζησε μαζί του μέχρι το 2001 - για ευνόητους λόγους περιόρισε στο ελάχιστο τις δημόσιες εμφανίσεις μαζί του. Από την άλλη, από το 2000 η συμβολή στη σύχρονη κουλτούρα της χρονίως επισκιασμένης Ονο άρχισε να αναγνωρίζεται με τιμές. Πέρυσι βραβεύτηκε μάλιστα με το Χρυσό Λιοντάρι της Μπιενάλε Βενετίας για τη συνολική προσφορά της στην τέχνη και τον περασμένο μήνα πραγματοποίησε ρεσιτάλ με τη Lady Gaga, η οποία της είπε μπροστά στους θεατές «σ’ ευχαριστώ που είσαι τόσο τέλεια και που αποτέλεσες πηγή έμπνευσης για τόσες γυναίκες». Υπερβολική αυτή η δήλωση σεβασμού; Μάλλον όχι. Στα 77 της χρόνια η Γιόκο Ονο παραμένει ακατάβλητη: βγάζει νέους δίσκους, αναλαμβάνει ποικίλα καλλιτεχνικά σχέδια και εξακολουθεί να μάχεται για την παγκόσμια ειρήνη και τον φεμινισμό.

Πάρα πολλοί άνθρωποι, βέβαια, αγνοούν τη συνεισφορά της στην τέχνη. Ετσι, μόνο και μόνο επειδή τρεις δεκαετίες τώρα η Ονο διαχειρίζεται τα πνευματικά δικαιώματα του μακαρίτη Λένον, εκείνοι τη βλέπουν απλώς ως μια αντιπαθητική και ηλικιωμένη κυρία που φροντίζει αποκλειστικά για το συμφέρον της. Το μεγάλο ερώτημα είναι όμως το εξής: πώς μια Γιαπωνέζα χωρίς αστραφτερό ταλέντο ή εκτυφλωτική ομορφιά κατάφερε να αφήσει τόσο έντονο στίγμα στον δυτικό κόσμο; Και η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε είναι πως η Ονο έδειξε με τα δρώμενά της ότι η τέχνη δεν ορίζεται και κυρίως δεν οριοθετείται. Ή, για να χρησιμοποιήσουμε τα εύστοχα λόγια του συγγραφέα της βιογραφίας «Woman», η Ονο αντιμετώπισε σαν έργο τέχνης τον ίδιο της τον εαυτό.

Τρόμος και ρομάντζο

2010-11-14T00:47:00.000-08:00

Όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κ", Νοέμβριος 2010

Του Βύρωνα Κριτζά

Σ’ ένα υπέροχα φωτεινό και επιμελώς ατημέλητο υπόγειο ατελιέ στην Αγία Παρασκευή, ο Στέφανος Ρόκος ρυθμίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες για τη νέα του έκθεση ζωγραφικής. Η μπλούζα του συγκροτήματος Grinderman που φοράει, αγορασμένη από πρόσφατη συναυλία του γκρουπ του Νικ Κέιβ στο εξωτερικό, με προϊδεάζει για έναν άνθρωπο ενημερωμένο και ενδιαφέροντα. Ο κύριος χώρος του δωματίου του καταλαμβάνεται από πίνακες, στα ράφια όμως κυριαρχούν τα βινύλια και στους τοίχους οι φωτογραφίες του Ντέιβιντ Μπάουι και των Roxy Music. Το πάντρεμα αυτό, της μουσικής με τη ζωγραφική, χαρακτηρίζει και την επερχόμενη έκθεσή του που έχει τίτλο «Τρόμος και Ρομάντζο σε Εναν Αλλο Πλανήτη»: «Ζήτησα από κάποιους μουσικούς που πάντα εκτιμούσα και θαύμαζα και που είχα κάποια σχέση μαζί τους να γράψουν ένα κομμάτι εμπνευσμένο από τον τίτλο και τα έργα. Η όλη διαδικασία κράτησε δύο χρόνια και το αποτέλεσμα είναι ένα cd με δεκαοχτώ πρωτότυπα τραγούδια. Θέλησα να το κυκλοφορήσω μόνος μου, χωρίς την εμπλοκή χορηγών ή εταιριών». Με συμμετοχές από την Αρλέτα, τους Κόρε. Ύδρο. αλλά και ξένων γκρουπ όπως οι Αμερικανοί Fiery Furnaces, το cd θα διατίθεται στο χώρο της έκθεσης.

Αποφοιτώντας πριν από δέκα χρόνια από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ο Στέφανος Ρόκος απέκτησε μεταπτυχιακό στη Χαρακτική από το Wimbledon School of Art του Λονδίνου. Η φετινή έκθεση που θα πραγματοποιήσει στη γκαλερί Αγκάθι είναι η όγδοη προσωπική του (οι τρεις είχαν γίνει στα πλαίσια της Art Athina), ενώ τα τελευταία χρόνια έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα δίσκων του Φοίβου Δεληβοριά και του Παύλου Παυλίδη. Οι ζωγραφιές του χαρακτηρίζονται από ένα αναγνωρίσιμο προσωπικό ύφος με ποικιλία χρωμάτων, λεπτά σχέδια, δόσεις σουρεαλισμού και αρκετούς συμβολισμούς. Στα καινούρια του έργα συναντάμε εικόνες καθημερινές, που έχουν όμως κάτι το απόκοσμο και πραγματεύονται τη συνύπαρξη της φωτεινής και της σκοτεινής πλευράς των πραγμάτων. Τον ρωτάω ποιο είναι το αγαπημένο του τραγούδι όλων των εποχών και πως θα το αποτύπωνε σε εικόνα: «Το “From Her To Eternity” του Νικ Κέιβ. Θεωρώ πως είναι το ομορφότερο ερωτικό τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ». Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης κομπιάζει. «Μου είναι αδύνατον να περιγράψω ένα έργο που έχω στο μυαλό μου. Πάντως σίγουρα θα υπάρχει κάπου πεταμένο το κλειδί του δωματίου 29 και ένα κομπρεσέρ».

Μίζερες απόψεις περί άνισης προβολής των καλλιτεχνών και έλλειψης υποδομών της χώρας δεν έχουν τόπο στα λεγόμενά του. Οταν όμως η συζήτηση φτάνει σε προσωπικότητες από άσχετους κλάδους που χρησιμοποιούν τις δημόσιες σχέσεις τους για να εκθέσουν πίνακες ανύπαρκτης καλλιτεχνικής αξίας, δείχνει φανερά δυσαρεστημένος. «Πρόκειται για αχόρταγους ανθρώπους που νομίζουν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα, αλλά τελικά απλώς ενθουσιάζουν την αυλή τους με τα σκέρτσα τους. Το σωστό τελικά είναι να μη δίνουμε σημασία». Ο ίδιος καταφέρνει να βιοπορίζεται από τις εκθέσεις του, η εκάστοτε ανταπόκριση του κοινού όμως επηρεάζει άμεσα την οικονομική του κατάσταση. Σε κάθε περίπτωση, προτεραιότητά του είναι να συγκινήσει τον ανυποψίαστο παρατηρητή. «Το έργο τέχνης μπορεί να προκαλέσει την ίδια ακριβώς τεράστια ποικιλία συναισθημάτων με ένα τραγούδι, βιβλίο, ταινία, ποίημα ή θεατρική παράσταση. Αν αξίζει φυσικά. Θυμάμαι τον εαυτό μου να μένει κάθε φορά άφωνος μπροστά στα επιβλητικά έργα του Ρόθκο, τα αφηρημένα νούφαρα του Mονέ, ή τις διεστραμμένες εικόνες με τα κορίτσια του Χένρι Ντάργκερ. Όσο για τα δικά μου έργα, χαίρομαι που ξέρω ότι έχουν αγγίξει σε έναν βαθμό κάποιους ανθρώπους που εκτιμώ. Μακάρι να μάθω ότι αγγίζουν και περισσότερους».

Η έκθεση «Τρόμος και Ρομάντζο σε Εναν Αλλο Πλανήτη» κάνει εγκαίνια στην αίθουσα τέχνης Αγκάθι (Μηθύμνης 12 & Επτανήσου, Κυψέλη) στις 15 Νοεμβρίου, ώρα 20.00 και θα βρίσκεται εκεί μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου.

www.stefanosrokos.gr, www.horrorandromance.com

Oh my GAD.

2010-11-02T06:54:00.000-07:00

αναδημοσίευση από το περιοδικό Γυναίκα (Νοέμβριος 2010)

Γκρουπάκια υπάρχουν πολλά. Πόσα όμως από αυτά μπορούν να φτιάξουν ηλεκτρονική ποπ που να φλερτάρει με το mainstream κοινό και ταυτόχρονα να έχει κάτι να πει στους ψαγμένους; Η ιστορία των GAD. άρχισε το 2004, από δύο ανθρώπους -τον Hρακλή Αναστασιάδη και τον Κώστα Αντωνιάδη- που έγραψαν ένα μουσικό κομμάτι για τη συλλογή «Greek Electro vol. 2». Μετά από πολύωρες συζητήσεις γύρω από τη μουσική, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με ακόμη τρεις μουσικούς και να φτιάξουν ένα συγκρότημα. Οπως μου είπαν: «Ο μόνος ρεαλιστικός μας στόχος ήταν να καταφέρουμε να φτιάξουμε καλή μουσική και να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ακροατήριο. Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα». Τελικά το ντεμπούτο άλμπουμ τους «System May Fall» υπήρξε ένα ακόμα πετραδάκι από αυτά που τάραξαν τα λιμνάζοντα νερά της αγγλόφωνης σκηνής και το τραγούδι «Τhe End of the Road» παίχτηκε από πολλούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς που κατάλαβαν ότι υπήρχε ζωή και μετά τη Μόνικα.
Ο καιρός πέρασε και το καλοκαίρι οι GAD. έφτασαν στη δεύτερη δουλειά τους «Τhe Perfect Crime». Αυτή τη φορά επέλεξαν πιο σκοτεινό ήχο και χρησιμοποίησαν περισσότερες κιθάρες, χωρίς να βάλουν στην άκρη τα αγαπημένα τους συνθεσάιζερ. Στο «Οver the Moon» τραγούδησε μάλιστα ο Κωνσταντίνος Βήτα, ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του γκρουπ. Το τραγούδι που γνώρισε τη μεγαλύτερη αποδοχή ήταν πάντως το «Waves», το οποίο έγινε και σάουντρακ δημοφιλούς τηλεοπτικού σποτ. Δίστασαν άραγε πριν πάρουν την απόφαση; Μάλλον όχι: «Από τη στιγμή που η διαφήμιση δεν προσβάλλει και δεν εκθέτει το τραγούδι και τους GAD., δεν υπήρξε λόγος να είμαστε αρνητικοί ως προς την παραχώρηση».

Οχι στη μιζέρια

Γενικότερα, ενδιαφέρονται να απευθυνθούν σε ένα ευρύτερο ακροατήριο ή τους αρκούν οι λίγοι και φανατικοί; Η απάντησή τους δεν μου άφησε καμία αμφιβολία: «Θέλουμε να απευθυνθούμε σε όσο δυνατόν περισσότερο κόσμο, χωρίς όμως να προχωρήσουμε σε εκπτώσεις και συμβιβασμούς σ' αυτό που κάνουμε. Ούτε περιοδεύων θίασος θέλουμε να γίνουμε, ούτε να πουλήσουμε την ψυχή μας στον διάβολο. Από την άλλη, δεν επιθυμούμε να γίνουμε εσωστρεφείς και μίζεροι».
Οταν βγαίνουν για ποτό, οι GAD. αποφεύγουν τα πολύβουα κλαμπ και προτιμούν ήρεμα και ζεστά στέκια όπου μπορούν να συζητήσουν και να σχεδιάσουν τις μελλοντικές τους κινήσεις - ένα από αυτά βρίσκεται στην πλατεία Μερκούρη στα Πετράλωνα. Τους ζήτησα να μου πουν ποια χαρακτηριστικά βρίσκουν γοητευτικά σε μια γυναίκα -πέρα από την εξωτερική εμφάνιση- και, προς έκπληξή μου, πήρα πρωτότυπη απάντηση: «To πόσο προσαρμοστική μπορεί να είναι σε διαφορετικές παρέες και συνθήκες». Κατά τ' άλλα, δεν βλέπουν το συγκρότημα ως επάγγελμα αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. «Οι GAD. είναι ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας μας, το οποίο μας δίνει δύναμη, δημιουργικότητα και φαντασία, παρά τις αντιξοότητες, δυσκολίες και ατυχίες που μπορεί να μας προκύπτουν», μου είπαν. Για το τέλος άφησα το πιο δύσκολο αλλά και το πιο ουσιαστικό ερώτημα. Ποια είναι η ομορφότερη στιγμή που έχουν ζήσει παίζοντας μουσική; «Το διαρκές, απρόσμενο και ασταμάτητο χειροκρότημα του κόσμου λίγο προτού εμφανιστούμε στην σκηνή του γεμάτου Σταυρού του Νότου, πριν από ενάμιση χρόνο», μου είπαν. Oι πιθανότητες να χειροκροτηθούν περισσότερο στο μέλλον είναι πολύ σοβαρές.

Το άλμπουμ «The Perfect Crime» κυκλοφορεί από τη Shift Records.

The movies are allright

2010-10-21T06:03:00.000-07:00

Η καλύτερη καινούρια ταινία που είδα τον Οκτώβρη είναι το "Τhe kids are allright". Συγκινητική κομεντί χωρίς συναισθηματικούς εκβιασμούς και με απλό αλλά δυνατό σενάριο. Πολύ καλό είναι επίσης το "Brilliant love", ανεξάρητη παραγωγή από τη Βρετανία που προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας, παρουσία του σκηνοθέτη. Την ερχόμενη εβδομάδα έρχεται το "Yoy will meet a tall dark stranger" του Woody Allen και βέβαια το "Social Network" που ασχολείται με το φαινόμενο Facebook και χαρακτηρίστηκε ταινία της χρονιάς από το περιοδικό "Rolling Stone". Στις 4 Νοεμβρίου τα βλέματα θα στραφούν στο "Somewhere" της Σοφίας Κόπολα.

O ελληνικός κινηματογράφος, από την άλλη, ξαναχτυπά με το «Άτενμπεργκ», τη «Χώρα προέλευσης» και το «Μαχαιροβγάλτη», τρεις ταινίες που θίγουν την ασφυξία της ελληνικής οικογένειας, όπως συνέβη πέρυσι με τον «Κυνόδοντα» και τη «Στρέλλα». Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος έδινε στους ανθρώπους γέλιο γιατί αυτό είχαν ανάγκη. Τώρα οι ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες, χωρίς να αποφεύγουν απαραίτητα το χιούμορ, εστιάζουν στη δημιουργία προβληματισμού. Γιατί, πολύ απλά, αυτό χρειαζόμαστε.

Αρλέτα - Λάκης

2010-10-18T02:48:00.000-07:00

αναδημοσίευση από το avopolis.gr

Το σπίτι της κυρίας Αρλέτας βρίσκεται στην Πλατεία Κυψέλης. Κάθεται ήσυχη σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και ο κόσμος έξω μοιάζει υπερβολικά θορυβώδης. Δίπλα της ο Λάκης Παπαδόπουλος, φίλος από τα παλιά, σκαλίζει τα διακοσμητικά του καναπέ με περιέργεια μικρού παιδιού. Πάω κι εγώ εκεί με τις αγχωμένες ερωτήσεις μου και προσπαθώ να τους αποσπάσω την προσοχή. Δύο εξέχουσες προσωπικότητες του ελληνικού τραγουδιού μιλούν με αφορμή τις κοινές παραστάσεις τους στο Σταυρό Του Νότου κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Κείμενο-συνέντευξη: Βύρων Κριτζάς.

Γιατί παίζετε μαζί φέτος;

Αρλέτα: Είμαστε σαν τη μπύρα: γιατί έτσι μας αρέσει! Υπάρχει καλύτερος λόγος; Απευθυνόμαστε σε μαθητές, φοιτητές και ανέργους. Παίζουμε κάθε Δευτέρα και Τρίτη και μάλιστα νωρίς –δηλαδή αντί να πάει κάποιος σε ένα σινεμά, μπορεί να έρθει σε εμάς. Είναι η πρώτη φορά που παίζουμε μαζί.

Τι είναι αυτό που σας ενώνει; Είναι κοινή η ιστορία την οποία θα πείτε στον Σταυρό Του Νότου ή ο ένας θα συμπληρώσει τα κενά του άλλου ας πούμε;

Αρλέτα: Είμαστε και οι δύο πλήρεις όπως βλέπεις, κενά δεν έχουμε.

Λάκης: Με την Αρλέτα δεν έχουμε κάνει ποτέ στενή παρέα. Αλλά πάντα, όταν με ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι για έναν φίλο που έχω κάνει μέσα από αυτό το επάγγελμα, πάντα το όνομά της ερχόταν στο μυαλό μου.

Αρλέτα: Δεν έχεις κι άδικο. Εγώ είμαι φίλη σου. Εσύ είσαι φίλος μου;

Λάκης: Πώς δεν είμαι; Έχουμε συνάφεια. Κι όταν καθόμαστε στο αυτοκίνητό μου από τότε μέχρι σήμερα, ευχαριστιόμαστε με τις ίδιες μουσικές. Έχουμε εκλεκτική συγγένεια, έτσι θα το έλεγα. Και ως προς τον τρόπο ζωής μας κατά κάποιο τρόπο.

Αρλέτα: Όχι, εσύ έχεις πιο πλουσιοπάροχη ζωή από ’μένα.

Λάκης: Έχω δουλέψει και πολύ περισσότερο.

Αρλέτα: Σαφέστατα. Εγώ γενικά είμαι εναντίον της εργασίας. Έχω σπουδάσει ζωγραφική και κάνω αυτά που μ’ αρέσουνε: ζωγραφίζω, γράφω, παίζω και πολύ σπανιότερα τραγουδάω. Αλλά αυτό το τελευταίο είναι σημαντικό για ’μένα γιατί είναι ο μόνος τρόπος να έρθω σε επαφή με τον κόσμο. Είμαι πολύ κλεισμένη, καθόλου κοινωνική. Επικοινωνιακός άνθρωπος είμαι, αλλά δεν είμαι καθόλου κοσμική. Ενώ ο Λάκης ξέρεις τι ωραίος που είναι με φράκο;

Λάκης: Επίσης και με κομπινεζόν! Το φοράω σε κάποιες παραστάσεις (γέλια!).

Η παράσταση λέγεται «Αν σηκωθώ, θα έρθω». Ποιος σκέφτηκε τον τίτλο;

Αρλέτα: Eγώ το είπα, αλλά αυτός το επέλεξε.

Λάκης: Λέγαμε να το κάνουμε και μεγαλύτερο: «Aν σηκωθώ και δεν πάρω μαζί την πολυθρόνα, θα έρθω». Σκαλώνει στα πλάγια και στους δυο μας, κατάλαβες; Επίσης μπορούμε να είμαστε παντού μαζί, εκτός από το ασανσέρ του μαγαζιού, γιατί δεν χωράμε! (γέλια)

Δεν την πολυδιαφημίσατε την παράσταση. Και θα έχετε και σπέσιαλ καλεσμένους μαθαίνω…

Αρλέτα: Ναι. Θα είναι ο Γερμανός, ο Δεληβοριάς, ο Μαρίνος, ο Μητροπάνος, ο Πουλικάκος, η Ρεμπούτσικα και ο Σαββόπουλος. Αν συνεννοηθούν για διαφήμιση μ’ εμένα θα μάθει ο κόσμος ότι τραγουδάμε σε δέκα χρόνια... Είμαι τόσο καλή σ’ αυτά! Αν και τώρα με το ίντερνετ όλα μαθαίνονται. Σπουδαία εφεύρεση, δεν μπορείτε να πείτε. Μπαίνω και βλέπω κάτι γατάκια εκεί μέσα… Πολύ μου αρέσουν!

Λάκης: H μεγαλύτερη εφεύρεση του 20^ου αιώνα. Πήγα να κάνω μια εγχείρηση και είπα «Θεέ μου βοήθα με να ζήσω, να πάω σπίτι μου βάλω στο YouTube τραγούδια που τα λάτρευα και δεν ήξερα πώς να τα βρω.

Ναι αλλά λεφτά απ’ το YouTube δεν βγάζετε σαν καλλιτέχνες…

Λάκης: Ουδέν καλό αμιγές κακού. Εγώ προχτές άκουγα κάτι τραγούδια του ’50 τα οποία είχαν εκατομμύρια προβολές. Πόσοι θα τα αγόραζαν; Κάνει καλό στην πολυφωνία. Η μουσική είναι γεμάτη γέφυρες και το ίντερνετ βοηθάει στο να μην κοπούν.

Πρόσφατα κύριε Παπαδόπουλε δώσατε τραγούδια σε μια μεγάλη εφημερίδα. Είναι τελικά μονόδρομος η κίνηση αυτή για τους δημιουργούς της γενιάς σας;

Λάκης: Έλα μωρέ, και από τις εφημερίδες είναι πενιχρά τα έσοδα...

Aρλέτα: Εγώ είμαι εναντίον αυτού, γενικώς. Σε τραγούδια δικά μου είμαι εναντίον, άμα είναι άλλων δεν έχω αντίρρηση. Το θέμα είναι όταν ένα CD διανέμεται οπουδήποτε, καταντάει ένα ευτελές προϊόν. Από εκεί και πέρα, για κάτι που έχει γίνει, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι ένα γεγονός. Πάντως προσωπικά δεν έχω πάρει ούτε μια δραχμή από αυτά τα πράγματα και δεν πιστεύω πως πρόκειται να πάρω και ποτέ.

Πέρυσι σας είχα δει στο Παλλάς. Σα να μη σας ταίριαζε πολύ ο χώρος…

Αρλέτα: Koίτα μάνα μου, να σου πω ένα πράγμα; Δεν με ενδιαφέρει ο χώρος. Με ενδιαφέρει να έχω καλούς μουσικούς και να περνάει καλά ο κόσμος. Και πάνω απ’ όλα να έχω καλό ήχο. Αυτό πουλάω. Αργότερα θα αρχίσω να χορεύω κιόλας, όχι ακόμα!

Πολλοί νέοι τραγουδοποιοί έχουν περισσότερα έξοδα απ΄ότι έσοδα όταν κυκλοφορούν ένα CD ή κάνουν μια συναυλία. Συνέβαινε και παλιά αυτό;

Λάκης: Εμείς δεν έχουμε πληρώσει ποτέ για να κάνουμε δίσκο. Κοίτα, ο καθένας πρέπει να έχει και μια πισινή. Δεν μπορεί να πουλάνε όλοι οι καλλιτέχνες. Εγώ ποτέ δεν είχα και τα δύο πόδια στη μουσική. Έχω τριάντα χρόνια ένσημα εργασίας, από διάφορες δουλειές. Αυτό προτείνω λοιπόν στα παιδιά. Δεν γίνεται αλλιώς. Μπορεί να είναι ο άλλος ροκάς και ονειροπόλος, αλλά με το που θα έρθει ο πρώτος γάμος και το πρώτο παιδί, θα αναγκαστεί να κάνει άτακτη υποχώρηση, η οποία θα τον πειράξει και στο μυαλό και σε όλα. Και αυτά που λένε για καριέρες στο εξωτερικό με τα ξενόγλωσσα είναι νομίζω όνειρα θερινής νυκτός. Σιγά μην αφήσουν οι Άγγλοι π.χ. την πόρτα ανοιχτή σε έναν που δεν είναι δικός τους, σε ένα πολίτη Β’ κατηγορίας όπως έχουν χαρακτηρίσει τον Έλληνα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά έτσι είναι.

Αρλέτα: Στην Ελλάδα έχουν γίνει μεγάλα εγκλήματα, πολύ μεγαλύτερα απ΄ότι ο κόσμος ξέρει. Την εποχή που ο Χατζιδάκις έπαιρνε Όσκαρ και η Μερκούρη ήταν στα ντουζένια της και η Μούσχουρη βρισκόταν σε ψηλό επίπεδο και γενικά υπήρχε ένα άνοιγμα για την ελληνική μουσική, δεν έγινε τίποτα. Σου το λέω επειδή είμαι θύμα αυτού του πράγματος.

Τι έπρεπε να γίνει δηλαδή;

Αρλέτα: Πολλά. Ένα πράγμα θα σου πω: Εμένα είχε έρθει ξένη εταιρία να με υπογράψει και τους σταμάτησαν από ’δω. Τους είπαν «όχι, είναι τρελή και δεν θα κάνει τίποτα». Τρελή είμαι, αλλά όχι αυτού του είδους που εννοούσαν. Αν δεν ήμουνα τρελή θα είχα κάνει άλλα πράγματα, δεν θα μιλούσαμε σήμερα αγόρι μου. Εγώ δεν επεδίωξα να γίνω καλλιτέχνης. Είμαι φορέας αυτού του πράγματος. Όπως άλλος είναι φορέας του AIDS, εγώ είμαι φορέας του τραγουδιού και της Τέχνης. Και δεν θεραπεύεται αυτό.

Σας κάνει να υποφέρετε;

Αρλέτα: Πάρα πολύ, μα δεν το αλλάζω με τίποτα. Όσα έχω τραβήξει δεν τα εύχομαι σε κανέναν, όμως δεν τα αλλάζω κιόλας γιατί με έχουν κάνει να βλέπω τη ζωή πολύ πιο πλατιά απ’ ότι ο μέσος όρος. Θα σου πω ένα πράγμα: Δεν είμαι ψωνάρα. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές ψωνάρες και πέτυχαν. Ο κόσμος ξέρει τι γίνεται μόνο στο ένα δέκατο τον καλλιτεχνών. Αλλά επειδή καμία αλήθεια δεν μένει ατιμώρητη, σταματάω εδώ.

Ο κύριος Παπαδόπουλος είχε και μια πισινή όλα αυτά τα χρόνια. Εσείς;

Aρλέτα: Όχι, αλλά είμαι ένας πολύ λιτός άνθρωπος, με ελάχιστες ανάγκες και μπορούσα και τις κάλυπτα. Είχα μόνο ένα σπίτι από τους γονείς μου και το θεωρούσα μεγάλο προνόμιο, δεν μου χρειαζόταν τίποτα άλλο.

Λάκης: Ένα ανέκδοτο άκουσα σήμερα και θα σας το πω: Πάει ένας στον οδοντίατρο και λέει «γιατρέ, τα δόντια μου είναι κατακίτρινα». Και του απαντάει ο οδοντίατρος «δεν πειράζει, συνδύασέ το με μια πράσινη γραβατούλα» (γέλια).

Αρλέτα: Για να επιστρέψω σε αυτά που έλεγα, οι άνθρωποι δίνουν τόση σημασία στο τι λένε οι άλλοι γι’ αυτούς, ώστε ξεχνάνε ποιοι είναι οι ίδιοι. Δεν έχουν ό,τι οι αρχαίοι έλεγαν «γνώθι σ’ αυτόν». Δηλαδή σε ρωτώ: Eάν εγώ αποφασίσω να χορέψω τη Λίμνη Των Κύκνων έτσι όπως είμαι, τι θα πεις;

Λάκης: Aνάλογα. Αν θες να κάνεις τη λίμνη, μπορείς!

Αρλέτα: Nαι, ίσως! Αλλά μου λένε ορισμένοι «πώς έχεις το κουράγιο και συνεχίζεις να τραγουδάς;». Μα είναι κάτι που μου κάνει καλό! Εγώ τραγουδάω για να θεραπευτώ, δεν έχω άλλο λόγο.

Λάκης: E βέβαια. Ο γιατρός της είπε τρεις κουταλιές σιρόπι και μια εμφάνιση στο Σταυρό Του Νότου (γέλια!).

Εσείς πώς διαλέγετε φωνές για τα τραγούδια σας; Σας ρωτάω γιατί έχετε τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία δισκογραφικών συνεργασιών που μπορώ να σκεφτώ σε Έλληνα συνθέτη…

Αρλέτα: Δεν διαλέγει, όποιον πέσει μπροστά του παίρνει!

Λάκης: Koίτα, συνήθως σκέφτομαι κόντρες. Να πει ας πούμε ο Μαργαρίτης μια μπαλάντα, όπως τον “Σημαδεμένο”. Αλλά νομίζω οι καλύτερες μπαλάντες μου έχουν δοθεί στην Αρλέτα, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Και δεν το λέω επειδή είναι μπροστά, το ξέρουν όλοι.

Με τη Μαριανίνα Κριεζή πώς δουλεύατε τα τραγούδια;

Λάκης: H Μαριανίνα είναι ένα μεγάλο ταλέντο. Αλλά νομίζω πως κάποια στιγμή εξάντλησε όλα τα ζώα. Έβαλε γάτες, πιγκουίνους, τίγρεις...

Αρλέτα: Tελειώναμε το Περίπου με το Λάκη, το οποίο το απορρίψανε τρεις εταιρείες μέχρι να βγει. Κατά σύμπτωση ήρθε προς το τέλος των ηχογραφήσεων η Μαριανίνα στο στούντιο, άκουσε μερικά τραγούδια, ενθουσιάστηκε και είπε θέλω κι εγώ να δώσω. Εκείνη την ημέρα ο Λάκης, κατεβαίνοντας τα σκαλιά της ΕΡΤ, εμπνεύστηκε τη μελωδία για τη “Σερενάτα”. Δεκαεφτά σκαλιά κατέβαινε τρέχοντας και ήταν αρκετά. Πρώτα ήρθε η μουσική και μετά οι στίχοι, αυτό είναι το απίστευτο. Και τελευταίο προστέθηκε το ρεφρέν, που γράφτηκε στο σπίτι μου. Στην αρχή ήταν πιο αργό. Το παίξαμε σε κάτι φίλους και έβαλαν κάτι κλάματα... Δεν μπορούσαμε να τους μαζέψουμε! Κατά βάση είναι ένα πολύ θλιμμένο τραγούδι.

Λάκης: Εμένα, πέρα από την πλάκα, με βοήθησε πολύ η καλαισθησία της Μαριανίνας Κριεζή και την έχω πολύ ψηλά σαν στιχουργό. Δεν είναι εύκολο να κλάψεις με έναν στίχο. Η Μαριανίνα μας ταξιδεύει και για εμάς είναι φίλη παντοτινή.

Αρλέτα: Θεωρώ πως είναι η σημαντικότερη στιχουργός της γενιάς της. Και με απόσταση. Οι στίχοι της είναι πολύ γεροί. Και δεν είναι από αυτούς που θα τους πεις τρεις φορές και μετά θα τους βαρεθείς. Κάθε φορά σου βγάζουν και κάτι άλλο. Εγώ έτσι τα κρίνω τα τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι του Λάκη που άκουσα είναι το “Έρχεται Κρύο” σε στίχους Κυριάκου Ντούμου. Και παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

Ο Λάκης Παπαδόπουλος είχε έρθει σε εσάς ή εσείς σε αυτόν;

Αρλέτα: O Λάκης πήγε στον Πατσιφά στη Lyra και ζήτησε να δουλέψει μαζί μου. Tου είπε αυτή είναι τρελή, άσ’ τη να κάνει τα δικά της. Όταν τελικά ήρθε σπίτι μου, του είπα να μου δώσει μέχρι τρία τραγούδια. Δεν πτοήθηκε ούτε από αυτό. Ήταν αποφασισμένος να συνεργαστεί μαζί μου.

Λάκης: Bέβαια! Έχεις ακούσει την Αρλέτα στην Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού; Θα σου πω τρία τραγούδια με τα οποία κλαίω όταν τα ακούω: “O Θρήνος Της Μάνας”, “Σε Είπανε Θεό” και “Η Ομίχλη Μπαίνει Από Παντού Στο Σπίτι”. Τρομερά τραγούδια και βέβαια αριστουργηματικές ερμηνείες. Εκεί την αγάπησα την Αρλέτα και όχι στο Νέο Κύμα.

Έχετε περάσει και οι δύο τα εξήντα. Εξακολουθείτε να παίρνετε μεγάλες συγκινήσεις από τη μουσική, ακούγοντας π.χ. ένα CD;

Λάκης: Εγώ δεν είμαι του CD. Είμαι του τραγουδιού. Ένα τραγούδι μπορεί να το βάλω και να το ακούω συνέχεια. Η Αρλέτα νομίζω ακούει ολόκληρες δουλειές.

Αρλέτα: Προσωπικά δεν ακούω μουσική παρά ελάχιστα. Αλλά όταν ακούω κάτι τέσσερις, πέντε φορές χωρίς να με εκνευρίσει ή να με κουράσει, τότε ξέρω ότι είναι καλό. Το “Χάρτινο Το Φεγγαράκι” του Χατζιδάκι το τραγουδάω απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου και κάθε φορά μου δίνει την ίδια συγκίνηση, ίσως και περισσότερη. Το “Μια Φορά Θυμάμαι” ο κόσμος κάθε φορά το θέλει το ίδιο. Τα καλά τραγούδια είναι αυτά που όχι μόνο αντέχουν στο χρόνο, αλλά όσο περνάει ο καιρός γίνονται καλύτερα. Είναι σαν το κρασί.

"Δεν κάνουμε κάνα συγκρότημα;"

2010-10-11T02:38:00.000-07:00

Hot Drinks

2010-10-08T04:12:00.000-07:00

(Αναδημοσίευση από το avopolis.gr)

Το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980 υπήρξε η πιο γόνιμη εποχή του μεταπολιτευτικού ελληνικού τραγουδιού μέχρι σήμερα. Από τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς της Πλάτωνος μέχρι την αυθεντική λαϊκότητα του Παπάζογλου, του Κραουνάκη και του Μούτση και από το εκρηκτικό ντεμπούτο των Τρυπών και των Μουσικών Ταξιαρχιών μέχρι τη φρέσκια τραγουδοποιία του Πορτοκάλογλου, του Κηλαηδόνη και του Γερμανού, ο συνδυασμός ποικιλίας και ποιότητας υπήρξε πρωτοφανής για τα εγχώρια δεδομένα.

Μέσα σ’ όλα αυτά, δύο δίδυμα αδέρφια, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, προσπαθούσαν μάταια να προσεγγίσουν τις δισκογραφικές εταιρείες, οι οποίες απέρριπταν τα τραγούδια τους ως αντιεμπορικά. Πραγματοποιώντας μεταπτυχιακές σπουδές στο Βερολίνο είχαν μπει στη δουλειά παίζοντας διασκευές σε μπαρ, ο πρώτος ενδιαφερόμενος περισσότερο για τις underground εκφάνσεις του ροκ, ο δεύτερος ήδη συμφιλιωμένος με την ελληνική λαϊκή παράδοση. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ο Πάνος βραβεύτηκε παίζοντας το "Μια Βραδιά Στο Λούκι" στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας, που είχε οργανώσει ο Μάνος Χατζιδάκις. Μετά τίποτα. Κανένα ενδιαφέρον από τους «σκάουτερ ταλέντων». Ώσπου το 1985, μια τυχαία συνάντηση με τον παλιό γνώριμο Μανώλη Ρασούλη άνοιξε τελικά την πόρτα της Minos-EMI.

Ο δίσκος ονομάστηκε Ζεστά Ποτά. Από μόνος του ο τίτλος λέει πολλά. Σε αντίθεση με τα δροσερά ποτά, τα ζεστά μας συντροφεύουν στις πιο ήρεμες και αποφορτισμένες στιγμές μας. Παρομοίως, τα τραγούδια του δίσκου χαρακτηρίζονται από μια εσωστρέφεια –δεν φωνάζουν και δεν ωραιοποιούν τη ζωή. Στον αριστουργηματικό "Φάνη", κορυφαία ίσως στιγμή του δίσκου, αποτυπώνεται ο κοινωνικός ρατσισμός προς όσους ανθρώπους έχουν φυλακιστεί, ενώ γίνεται και μια αρκετά τολμηρή αναφορά στην ηρωίνη –η διάδοση της οποίας αποτελούσε μια από τις μαύρες σελίδες της εποχής. Λίγο πιο κάτω, στο "Για Ένα Κομμάτι Ψωμί", εξιστορείται η προσπάθεια που πρέπει να κάνει κάποιος για να ζήσει. Κανένα ξένο τραγούδι, από τα ευρέως διαδεδομένα τουλάχιστον, δεν αναφέρεται στο συγκεκριμένο ζήτημα τόσο εύστοχα. Αλλά ακόμα κι όταν οι αδερφοί Κατσιμίχα πραγματεύονται τον έρωτα, τάσσονται με την πλευρά αυτού που πληγώθηκε ("Μια Βραδιά Στο Λούκι", "Ρίτα-Ριτάκι") ή πλήγωσε ("Κορίτσια Της Συγγνώμης") καταφέρνοντας να είναι ποιητικοί χωρίς αφηρημένα «βαθιά» νοήματα. Συναντώντας σε προσωπικό επίπεδο τον Χάρη και τον Πάνο Κατσιμίχα λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Μάνος Χατζιδάκις είχε ετοιμάσει ολόκληρο κείμενο, με το οποίο εξηγούσε τι σήμαινε γι’ αυτόν το κάθε τραγούδι ξεχωριστά.

Η μουσική του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα δεν αγνοούσε το post punk που ερχόταν τότε με φόρα από έξω, ούτε όμως το αντέγραφε, όπως έκαναν στα πρώτα τους βήματα οι Τρύπες (οι οποίοι είχαν ακούσει πολύ Gang Of Four) ή οι Φατμέ (που είχαν δανειστεί πολλά κόλπα από τους πρώτους δίσκους των U2). Εδώ συναντάμε επιρροές από την ελληνική μουσική, αλλά και μπαλάντες που ξεπερνούν τα αυστηρά σύνορα μιας συγκεκριμένης τοπικής παράδοσης και θα μπορούσαν να σταθούν σε οποιοδήποτε χωροχρόνο. Σημαντικό ρόλο έπαιξε βέβαια και το γεγονός ότι το 1985, όταν και κυκλοφόρησαν τα Ζεστά Ποτά, οι Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας ήταν ήδη τριάντα τριών ετών κι έτσι είχαν προλάβει να αφομοιώσουν αρκετά διαφορετικά είδη. Πολύτιμη υπήρξε επίσης η βοήθεια των δύο μουσικών οι οποίοι ανέλαβαν την ενορχήστρωση: του Γιάννη Σπάθα, μέλος των Socrates και από τους μεγαλύτερους Έλληνες κιθαρίστες, και του Νίκου Αντύπα, μετέπειτα συνθέτη τραγουδιών της Πρωτοψάλτη και της Αλεξίου. Ωστόσο, μέχρι και σήμερα, ο δίσκος δεν έχει υποστεί remastering και πρέπει να ακουστεί δυνατά ώστε να αναδείξει τις μουσικές του αρετές.

Εύκολα λοιπόν αντιλαμβάνεται κανείς γιατί τα Ζεστά Ποτά θεωρούνται μείζον έργο για το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Πέρα από την εντυπωσιακή μουσική πολυμορφία, η κύρια δύναμή τους υπήρξε η πρόταση μιας μοντέρνας στιχουργικής. Η «Παναγιά» και η «ανηφοριά» δεν είχαν θέση στα τραγούδια των νέων ανθρώπων. Ο κόσμος άλλαζε, εκφραζόταν αλλιώς και κάποιοι ταλαντούχοι δημιουργοί μπόρεσαν να το περάσουν αυτό στην Τέχνη τους. Εδώ συναντάμε φράσεις όπως «δικέ μου», «κόλπα ζόρικα», «αγάπησα ένα μωρό». Και ταυτόχρονα λίγο παρακάτω έχουμε το "Υπόγειο", μια μελοποίηση σε ποίημα της Ρίτας Μπούμης Παππά, που δίνει μια άλλη διάσταση.

Παρά τον αρχικό δισταγμό της Minos-EMI, τα Ζεστά Ποτά πούλησαν μέσα σε έναν χρόνο εκατό χιλιάδες αντίτυπα και οι αδερφοί Κατσιμίχα έγιναν σούπερ σταρ. Πολύ σύντομα, ένας κύκλος στα δεξιά του εξωφύλλου έγραφε «περιέχει την επιτυχία Ρίτα Ριτάκι»... Το ντουέτο συνέχισε με το Όταν Σου Λέω Πορτοκάλι Να Βγαίνεις, έναν βαρύ δίσκο, ο οποίος κρατούσε αποστάσεις από πολλά ανεπιθύμητα. Σήμερα, όπως λέει ο στίχος, «τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά, μένει όμως ακόμα ένα πείσμα που δεν είναι συνήθεια μοναχά». Είναι το πείσμα των νέων δημιουργών, που όταν έχουν να πουν κάτι που δεν το έχουμε ξανακούσει, καμιά εταιρεία δεν μπορεί να τους σταματήσει.

Σάββατο βράδυ στη μέση της πόλης

2010-10-03T01:23:00.000-07:00

Ωραιότατο το "Ταξιδιάρα Ψυχή", το ντοκιμαντέρ για τον Αγγελάκα που επιτέλους προβάλλεται και στην Αθήνα. Πρόκειται για μια σχετικά φτηνή παραγωγή και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο λείπουν οι υπερβολές και οι φαντασμαγορίες. Ο Αγγελάκας αναδύει μια αθωότητα, μια παιδικότητα σε κάποια σημεία. Και φαίνεται απόλυτα χαμένος στον κόσμο της μουσικής. Οι καλύτερες σκηνές είναι αυτές με το Βελιώτη, εκεί που ακούν θρησκευτικούς σταθμούς στο ραδιόφωνο (φώτο) και εκεί που ψάχνουν επιταγές με τον "ανιχνευτή". Μοναδική ένσταση: Tο πεντάλεπτο που η ταινία αφιερώνει στα Δεκεμβριανά είναι μάλλον περιττό και ασύνδετο σε ένα ντοκιμαντέρ που εστιάζει στην πορεία ενός μουσικού. Και ο Αγγελάκας σίγουρα δεν ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που έχουν ανάγκη να "ψωνίσουν" ακροατήριο από τη νέα γενιά και να την καλοπιάσουν. Μετά την ταινία βρέθηκα στο Bios, από περιέργεια να ακούσω τη νέα μεγάλη ελπίδα της αγγλόφωνης σκηνής, τον Sillyboy. Πριν βγει στη σκηνή, περισσότεροι στέκονταν απ' έξω απ' το μαγαζί για να καπνίσουν παρά μέσα. Κάποιοι δε κάθονταν στο πεζούλι και διάβαζαν το νέο free-press Plus. Με την τοσοδούλικη γραμματοσειρά που έχει απορώ αν έβλεπαν τίποτα μέσα στο μισοσκόταδο. Αλλά εντάξει, λεπτομέριες τώρα. Ο Sillyboy άργησε να βγει και σκέφτηκα πως η καθυστέρηση οφειλόταν στο ότι δεν έβρισκε αλουμινόχαρτα τέτοια ώρα. Η μπάντα του ήταν πολύ δεμένη αλλά και εντυπωσιακή οπτικά, με ωραίους συνδυασμούς χρωμάτων. Δυστυχώς, τα τραγούδια του όμως δεν εντυπωσιάζουν. Περιέχουν απειροελάχιστες πινελιές αληθινής έμπνευσης. Είναι κάπως σα να ακούς Franz Ferdinand σε πιο αργές ταχύτητες και χωρίς αξιομνημόνευτες μελωδίες. Γι' αυτό και η κορύφωση της βραδιάς ήταν η διασκευή στο "New Killer Star" του Bowie. Η αναζήτηση του διαφορετικού είναι απολύτως δικαιολογημένη σε μια πόλη όπου το ράφι του κεντρικού δισκοπωλείου έχει πρώτη μούρη το τριπλό live άλμπουμ του Δημήτρη Μπάση, ωστόσο χρειάζονται αληθινά τραγούδια πέρα από ωραίο στυλ και δεμένο παίξιμο για να ξεφύγει ένας καλλιτέχνης από την πυκνοκατοικημένη σφαίρα του απλά συμπαθητικού.

Jack White

2010-09-29T06:47:00.000-07:00

(από την ειδική έκδοση του Sonik "1oo Rock Ιcons")

Ο αιμοδότης του rock των 00’s. Ο άνθρωπος που έφτιαξε μουσική σαν να μην υπάρχουν υπολογιστές και τραγούδησε με την ορμή μιας άλλης εποχής.

Έρχεται ο ξάδερφός μου φουριόζος, «βρήκα ένα γκρουπ που θα σου αρέσει σίγουρα». Κρατούσε το White Blood Cells, το δίσκο μιας μπάντας που αποτελούταν από δύο άτομα. Μέχρι τότε δεν ήξερα καμία άλλη διμελή μπάντα (αργότερα έμαθα τους Carpenters, αλλά δεν κατάλαβα και τίποτα). Ήταν ένα άλμπουμ μαγικό. Την άλλη μέρα το αντέγραψα για να το έχω και φωτοτύπησα το εξώφυλλο.
Ο εγκέφαλος του ντουέτου ήταν ο χλωμός κύριος White, ένας μυστήριος τύπος που τραγουδούσε σαν Robert Plant με νεύρα και φορούσε μόνο κόκκινα, μαύρα και άσπρα. Υπέθετα πως μου άρεσε επειδή ήταν παλιομοδίτης. Αργότερα συνειδητοποίησα πως ήταν κάτι παραπάνω: Ένας επαναστάτης της σύγχρονης μουσικής, ένας μινιμαλιστής που έφτιαξε αριστουργήματα χρησιμοποιώντας μόνο κιθάρα, πιάνο και ντραμς. Ο White έκανε στο rock των zeroes ότι οι Ramones στα 70’s, oι Smiths στα 80’s και οι Nirvana στα 90’s: Τo επέστρεψε στην απλότητά τoυ, επαναφέροντάς το παράλληλα στη μόδα. Τραγούδια όπως το “Dead leaves and the dirty ground” ή το “Seven nation army” έγιναν ύμνοι για μια γενιά που ζητούσε αληθινό rock, έστω και τυλιγμένο με το σελοφάν άλλων καιρών. Οι παράλληλες μπάντες του, δηλαδή οι Raconteurs παλιότερα και οι Dead Weather τώρα, μαρτυρούν μια πυρετώδη δημιουργικότητά, έστω κι αν η ποιότητα των τραγουδιών του έχει πλέον φθίνουσα πορεία. Ακόμα, ο πολυχώρος της Third Man Records αποτελεί μια πολύ γενναία επένδυση που βάζει υψηλά τον πήχη για το μέλλον.
Όσο για μένα, πέρασαν εννιά χρόνια αλλά το White Blood Cells το ακούω ακόμα πολύ συχνά, όποτε θέλω να ακουμπήσω κάπου τη χαρά μου. Παραδόξως, είναι το μόνο άλμπουμ των White Stripes που δεν έχω αυθεντικό. Κρατάω ακόμα εκείνη την αντεγραμμένη κόπια με το φωτοτυπημένο εξώφυλλο, σαν μια ασπρόμαυρη εικόνα, με λίγο κόκκινο, από το παρελθόν.

Βύρων Κριτζάς

Πανούσης - Θέατρο Πέτρας

2010-09-26T23:25:00.001-07:00

Την Κυριακή 26/9 ο Τζίμης Πανούσης εμφανίστηκε στο Θέατρο Πέτρας, ανοίγοντας τη συναυλία διαμμαρτυρίας για το Σίμο Σεισίδη. Ντυμένος με μια μπλούζα τέσσερα νούμερα μεγαλύτερη από το κανονικό, έπαιξε με τη μπάντα του πολλά από τα γνωστά του τραγούδια: "Eσύ ό,τι πεις" (διασκευή Χριστοδουλόπουλος), "Kάγκελα Παντού", "Ο λάκος με τ'αστεία", "Φάτε τους", "Ερωτικό", "Σουζάνα", "Είμαι γυφτάκι", "Μικρή τερέζα" "Νεοέλληνας" και "Ο Μπελογιάννης ζει". Ακολούθησαν διάφοροι καλλιτέχνες, όπως ο Πουλικάκος (που όπως πάντα απογείωσε το "Υπάρχω"), οι Last Drive και κάποιοι άλλοι. Στα διαλείμματα, μάχιμοι νέοι της αριστεράς και της προόδου γωνία, ανέβαιναν στη σκηνή διαβάζοντας επαναστατικά κείμενα με γλώσσα ξύλινη που περιείχαν συντακτικά λάθη, κάνοντας σαρδάμ σε κάθε δεύτερη πρόταση και φωνάζοντας υπερβολικά δυνατά.

Εδώ ο καλός Eminem

2010-09-24T04:39:00.000-07:00

Επισκεπτόμενος το Metropolis προ ημερών, είδα προς μεγάλη μου έκπληξη πως το προτελευταίο cd του Eminem "Relapse", πωλείται προς 2,90 ευρώ. Πρόκειται για δίσκο που κυκλοφόρησε πριν από ένα χρόνο, από έναν καλλιτέχνη που στο εξωτερικό απολαμβάνει αυτό τον καιρό τεράστιες πωλήσεις και μια νέα άνοδο στην καριέρα του μέσω του πρόσφατου "Recovery". Το γεγονός ότι το προηγούμενο cd του πουλιέται στη χώρα μας φτηνότερα από ένα σάντουιτς στα Everest, λέει σίγουρα πολλά για το μέγεθος του αγοραστικού μας κοινού και τις απεγνωσμένες προσπάθειες των επιχειρηματιών να το προσεγγίσουν. Τα δε ράφια του Metropolis της Πανεπιστημίου είναι μισοάδεια σε πολλά σημεία, ενώ την ίδια στιγμή το κατάστημα του Κολωνακίου μέσα στο καλοκαίρι έβαλε λουκέτο. Το ίδιο συνέβη και στο υποκατάστημα του Ηρακλείου Κρήτης, όπου κανείς δεν πατούσε και αν ανέβαινες μέχρι τον τρίτο όροφο οι πωλητές σε κοιτούσαν σαν εξωγήινο.

Έτσι, για ποικιλία

2010-09-21T03:38:00.000-07:00

Άρθρο του Φοίβου Δεληβοριά Στο "Ποντίκι Art"

2010-08-27T04:14:00.001-07:00

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

Δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα απ’ αυτούς που προσποιούνται τους σοκαρισμένους απ’ την «αιφνίδια» κρίση. Και πιο εκνευριστικοί ανάμεσα σ’αυτούς τους νεόπτωχους φαρισαίους είναι όσοι καλλιτέχνες μας το κάνουν.

Πρώτα απ’όλα ο καλλιτέχνης ζει σε μια διαρκή κρίση, είναι πάντα φτωχός. Και χαρίζει συνεχώς πράγματα που δεν του ζήτησε κανείς.Αυτή είναι η φύση του και κανείς δεν τον υποχρέωσε να την επιλέξει. Όταν, λοιπόν, οι άλλοι -δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα- πελαγώνουν, αυτός ακόμα πιο πολύ πρέπει να μένει σταθερός σ’αυτήν την πλούσια φυλακή της ύπαρξής του.Δεν είναι ούτε δικηγόρος να σκίζει τα ρούχα του μπροστά στο ακροατήριο, ούτε συνδικαλιστής για να παζαρεύει.

Και στην περίπτωση της «κρίσης» μας, ε, εντάξει , πόσο δικαιολογημένοι είναι να πελαγώνουν άνθρωποι που μέχρι πριν δυο χρόνια σιγοσφυρίζανε στο μπάνιο τους τραγούδια από διαφημίσεις για στεγαστικά δάνεια ή για καρτοκινητούς παραδείσους;

Η κρίση, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι άρχισε μάλλον το 1974. Όταν άνθρωποι με ιδρωμένα στο σημείο της μασχάλης πουκάμισα ήταν έτοιμοι να συνδυάσουν την κλάψα της συνεχούς διεκδίκησης του καινούργιου, με την απόλυτη άρνηση να αλλάξουν έστω κι ένα εννιάρι απ’ το ζεϊμπέκικο της κυκλοθυμικής καψούρας τους.

Το να λέει ο αρχηγός τους τη μια στιγμή «έξω οι βάσεις» και την επόμενη στιγμή να υπογράφει για την παραμονή τους, παρουσιάζοντάς την υποχώρηση σαν επανάσταση είναι το απόλυτο ιστορικό παράδειγμα αυτής της μεταπολίτευσης-μαϊμούς.

Ζούσε –και ζει- ο «απροσκήνυτος» λαός μας κάνοντας το τελείως αντίθετο απ’ αυτό που λέει. Ζορμπάς μπροστά στις γκόμενες και Παναγούλης στις διηγήσεις στους νεότερους, Χατζηαβάτης και yesman μπροστά στον μεγαλοεκδότη και στον υπεύθυνο της έγκρισης των δανείων.

Και στο μεταξύ μια νεώτερη γενιά να μεγαλώνει θαυμάζοντας τον «αγωνιστή» μπαμπά της και κακομαθαίνοντας μέσα στην αμόρφωτη χλιδή που δημιούργησαν οι «ηρωϊσμοί» του, για να ανακαλύψει ξαφνικά πως δεν υπάρχει μέλλον, πως δεν υπάρχει μοναδικότητα, πως όλη αυτή η πριγκηποσύνη ήταν δανεική. Και , σαν τα καημένα τα cyborg στο «Βlade Runner» να αρχίζει να σκοτώνει και να καταστρέφει αδιακρίτως τους δημιουργούς της και την «κληρονομιά» τους.

Ποιους αιφνιδιάζει λοιπόν, η κρίση του 2009 και τα παρελκόμενα της, το ΔΝΤ και οι επόπτες των τραπεζών;

Ε, λοιπόν, εγω προτιμώ να σας πω ποιους δεν αιφνιδιάζει. Δεν αιφνιδιάζει καθόλου τους σκηνοθέτες του κινηματογράφου μας, που χρόνια ονειρεύονται και μαζεύουν τις ιδέες τους στο συρτάρι για να δουν τελικά να επιδοτούνται οι ίδιοι και οι ίδιοι. Κι όμως, χωρίς κανείς να το ζητήσει, μας χάρισαν το «Βίος και Πολιτεία» και το «Μ’αγαπάς;», τον «Ερωτα στη Χουρμαδιά», το «Μιρουπάφσιμ», και τη «Δέσποινα», τον «Βασιλιά», τους «Αγροφύλακες» και το «Σπιρτόκουτο»,το «Αυτή η νύχτα μένει» και τον «Δεκαπενταύγουστο»,την «Ακαδημία Πλάτωνος», τον «Κυνόδοντα» και τη «Στρέλλα» και αρκετούς άλλους ανύμνητους θριάμβους μιας τυφλής τρέλας που θα μπορούσε να μας κάνει πραγματικά πλούσιους.

Δεν αιφνιδιάζει τις θεατρικές ομάδες των λίγων παιδιών που σώθηκαν απ’τις αεριτζήδικες δραματικές σχολές μας :τους “Ex animo” και τους “Abovo”, τους Μαυρογεωργίου-Γάκη και τους Νάμα, τους Blitz, τους Grasshopper και τους Pequod μεταξύ άλλων, που χωρίς να λαγοκοιμούνται ανάμεσα στις αιώνιες συμπληγάδες του μπουλβάρ και του κρατικοδίαιτου αβάν-γκάρντ πήραν την γλώσσα και το σώμα και τα χάρισαν σε ένα κοινό που διψούσε γι’αυτά χωρίς να το ξέρει καν.

Δεν αιφνιδιάζει τον Νίκο Χαλβατζή, τους Κορε.Υδρο., τους Sigmatropic και τους Interstellar Overdrive, τη Μόνικα, τον Λόλεκ, τον Boy, τους Musica Ficta, τους Night on Earth, τους Modrek, τον Lumiere Brother, τη Mary και την Tango with the Lions,τον Master Of Disguise, τους Abbie Gale και τους Le Page για να αναφέρω ελάχιστους μόνο απ’αυτούς που προτίμησαν αντί να υπνοβατούν στα σκαλάκια των εταιριών ή να ακούν με συγκρατημένη οργή τους κριτές των τάλεντ σόου να ξεκινήσουν μια επικοινωνία με το κοινό που υπήρχε στο κεφάλι τους και που σύντομα αποδείχτηκε πως δεν υπήρχε μόνο εκεί.

Δεν αιφνιδιάζει τις εξαιρέσεις ανάμεσα σε εικαστικούς, κομίστες και εικονογράφους, εκείνους που, αντιπαρερχόμενοι τη ναϊφ λαϊκότητα και την βλάχικη εκδοχή της κόνσεπτ αρτ, ανεβάζουν συνεχώς τον πήχυ της καθημερινής μας αισθητικής, χωρίς εμείς απαραιτήτως να το καταλαβαίνουμε.

Δεν αιφνιδιάζει τους ελάχιστους επίσης έλληνες που δεν εκδίδουν ό,τι γράφουν, τους ελάχιστους δηλ. πραγματικούς συγγραφείς. Το «Σύσσημον» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, ποίημα μείζον για το οποίο η λέξη «κρίση» είναι η ελάχιστη προϋπόθεση, εκδιδόταν μυστικά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και κατάφερε να παραμείνει μυστικό και μετά από την «επίσημη» έκδοσή του.

Και ως εδώ μιλάω μόνο για όσα εγώ ξέρω. Για όσα είχα την τύχη να περάσουν από δίπλα μου, όσο συνειδητοποιούσα τα όρια της δικής μου φυλακής.

Από δω και πέρα όμως θα μιλήσω για όσα δεν ξέρω. Θα αφήσω τα χέρια μου να γλιστρήσουν πάνω σε δακτυλοθεσίες που δεν είναι για τα δικά μου δάχτυλα. Θα πω τρεις-τέσσερεις λέξεις το πολύ, γιατί είμαι φλύαρος και δεν μπορώ να πω λιγότερες. Θα υποχρεώσω την ομορφιά να ανέβει στο επίπεδο της ασχήμιας και την ασχήμια να παραδεχτεί πως δεν έχει τίποτα το σπουδαίο. Δεν θα κολακέψω ούτε λίγο τα πρεζάκια, τους εναλλακτικούς, τους φαν του “V for Vendetta” και τους τύπους που στέλνουν comments σε τύπους που στέλνουν comments.

Κρίση υπάρχει από τη μέρα που γεννήθηκα.Δεν θα σκίσω τα ρούχα μου, ούτε και τα ρούχα κανενός άλλου για κάτι τόσο συνηθισμένο στους αιώνες.Θα φορέσω κάτι που μου αρέσει και θα έρθω εκεί που είσαι εσύ.

"Ποντίκι Art" (26-8-2010)

Τζίμης

2010-08-25T06:15:00.000-07:00

(φωτο: Χρήστος Κισατζεκιάν)

Τα 13 αγαπημένα άλμπουμ του Morrissey

2010-08-22T07:57:00.000-07:00

Με αφορμή την πρόσφατη Παρασκευή και 13, ο Morrissey δημοσίευσε στο site thequietus.com τα 13 αγαπημένα του άλμπουμ. Στη φωτογραφία διακρίνεται μαζί με κάποια από τα αγαπημένα του σιγκλάκια και τη μπάντα του, σε χαλαρές στιγμές.

Jobriath - 'Jobriath'
Jeff Buckley - 'Grace'
The Smoking Popes - 'Born To Quit'
Damien Dempsey - 'Seize The Day'
Roxy Music - 'For Your Pleasure'
The Velvet Underground - 'The Velvet Underground & Nico'
The Velvet Underground - 'White Light/White Heat'
Sparks - 'Kimono My House'
Iggy & The Stooges - 'Raw Power'
Nico - 'Chelsea Girl'
Patti Smith - 'Horses'
Ramones - 'Ramones'
New York Dolls - 'New York Dolls'

Καλοκαιρινός συμβιβασμός

2010-08-02T06:49:00.001-07:00

Πολλές φορές στις αρχές Αυγούστου νιώθεις πως δεν θέλεις να τελειώσει η σεζόν, πως δεν έδωσες ό,τι είχες να δώσεις. Την ίδια στιγμή οι αναρτήσεις στο διαδύκτιο λιγοστεύουν, το ίδιο και οι δυνάμεις σου, οπότε σταματάς θέλοντας και μη. Όλοι μιλούν για διακοπές και ξεκούραση, τα πατζούρια των απέναντι σπιτιών κλείνουν και σου δίνουν την αίσθηση ότι πρέπει να κλείσεις κι εσύ τα δικά σου και να φύγεις. Ναι αλλά τι γίνεται όταν θέλεις να κουραστείς κι άλλο; Τίποτα δεν γίνεται αγαπητέ. Το pause του Αυγούστου στo dvd της ζωής μας είναι η καλύτερη προετοιμασία για ένα χειμώνα δυνατό που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στις φιλοδοξίες μας. Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς θα συμβεί. Δεν είναι υπέροχο;

Τα σουξέ των 90's

2010-07-30T05:59:00.000-07:00

Όταν το mainstream ήταν χαριτωμένο...

01.NOTHΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ - Μια ματιά σου μόνο φτάνει
02.ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ - Το σαράκι
03.BAΣΙΛΗΣ ΚΑΡΡΑΣ - Τηλεφώνησέ μου
04.ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ - Σ'αναζητώ στη Σαλονίκη
05.KAITH ΓΑΡΜΠΗ - Περασμένα ξεχασμένα
06.ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΜΟΣ - Τι ήμουνα για σένανε
07.ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ - Σεντόνια
08.ΑΝΤΖΕΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - Μαργαρίτες
09.ΑΝΤΥΠΑΣ - Καλησπέρα
10.ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΟΡΚΟΛΗΣ - Βγάλε το κραγιόν σου
11.ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ - Τα λαϊκά
12.ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ - Θέλεις
13.ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΤΕΡΖΗΣ - Άστατος
14.ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΟΝΙΔΗΣ - Γιατί κλαις
15.ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΚΑΙΟΣ - Με 2 μαρμάρινα φιλιά
16.ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ - Έχω κλάψει
17.ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΚΟΤΑΣ - Ανεμώνα
18.ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ - Ο περιττός
19.ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ - Ζηλεύω
20.ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ - Ναϊ ναϊ
21.ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ - Καμπριολέ
22.ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ - Βλέπω κάτι όνειρα
23.ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΥΚΑ - Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο
24.ΛΑΜΠΗΣ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΣ - Μπαμ και κάτω
25.ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΗΣ - Παίζεις με τη φλόγα
26.ΣΤΕΛΛΑ ΚΟΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ - Τα σφάλματά σου πέλαγα
27.ΛΙΤΣΑ ΓΙΑΓΚΟΥΣΗ - Όταν μια γυναίκα
28.ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ - Θέλεις να τα φτιάξουμε
29.ANTZY ΣΑΜΙOY - To αδύνατο σημείο μου (κατά κόσμον "πιο χαμηλά, πιο χαμηλά")
30.ΕΛΙΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ - Όταν το τηλέφωνο χτυπήσει

Και καλά

2010-07-16T06:38:00.000-07:00

Μια άκρως αντιπροσωπευτική φωτογραφία της πλατείας στην Ομόνοια, όπως παρουσιάζεται στη wikipedia. Δυστυχώς, λείπουν οι άνθρωποι.

Εγγονόπουλος-Πουλικάκος-Socos

2010-07-13T03:33:00.001-07:00

Κριτική που δημοσιεύτηκε στο avopolis.gr τον Ιούλιο του 2010.

Ο Πουλικάκος αντιπροσωπεύει επάξια τον αρχετυπικό έλληνα ροκ σταρ, όμως οι ελάχιστες δισκογραφικές του καταθέσεις δεν συνάδουν με την πολύχρονη πορεία του. Ο Socos πάλι είναι ένας avant-garde κιθαρίστας και δημιουργός, με αξιόλογα άλμπουμ αλλά μικρή αναγνώριση από το ευρύ κοινό. Ακόμα, ο Νίκος Εγγονόπουλος –παρότι γνωστός ονομαστικά– δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από την περιθωριοποίηση που στιγμάτισε πολλούς ποιητές της γενιάς του ’30, επειδή δεν έγραφαν γενικολογίες και παραήταν προχωρημένοι για τα αποστειρωμένα σχολικά βιβλία.

Από όλα τα παραπάνω αντιλαμβάνεται κανείς πως κάποιοι ανοιχτοί λογαριασμοί φωνάζουν να πληρωθούν. Η Ύδρα Των Πουλιών έρχεται λοιπόν με αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Το παραληρηματικό κείμενο του Πουλικάκου που συνοδεύει την έκδοση μπορεί να χάνει κάπου τη ροή του γραπτού λόγου, περιλαμβάνει όμως όλη τη συναισθηματική φόρτιση με την οποία φαίνεται πως αγκαλιάστηκε το εγχείρημα. Η χροιά του ίδιου παραμένει αξεπέραστη, είτε όταν φωνασκεί πίσω από αφηνιασμένες κιθάρες (“Στα Όρη Της Μυουπόλεως”), είτε όταν απαγγέλλει απαλά (“Η Ύδρα Των Πουλιών”). Πέρα πάντως από τον έτσι κι αλλιώς γοητευτικό ήχο της φωνής, οι ερμηνείες του είναι υποδειγματικές. Η βιωματική του σχέση με την ποίηση του Εγγονόπουλου και η όλη του τριβή με το κίνημα του υπερρεαλισμού (που ξεκινά από την έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι το 1964) αφήνει εδώ μια στάμπα αυθεντικότητας, που δεν είναι απλά θέμα ταλέντου ή σωστής δουλειάς.

Από την άλλη μεριά βρίσκεται ο Socos. Η παντελής έλλειψη ομοιοκαταληξίας που χαρακτηρίζει την ποίηση του Εγγονόπουλου, του επιτρέπει απεριόριστη ελευθερία στις μελοποιήσεις. Δεν ποντάρει στις στρωτές μελωδίες αλλά στη δημιουργία της σωστής ατμόσφαιρας και, μέσα από ποικιλία ήχων και εναλλαγές ρυθμών, πετυχαίνει να προσαρμόσει τη μουσική στη δυναμική του κάθε ποιήματος. Στο “Καράβι Του Δάσους” φτιάχνει ένα πολύ ωραίο ρεφρέν, στον “Μαθητευόμενο Της Οδύνης” σολάρει αριστοτεχνικά με ακουστική κιθάρα, ενώ στην “Ύδρα Των Πουλιών” δημιουργεί μια μπαλάντα η οποία καταλήγει σε ηλεκτρονική φρενίτιδα. Μια βάση βρίσκεται στο hard rock, ωστόσο ο όρος από μόνος του δεν δίνει ούτε τη μισή αλήθεια για το τι ακούμε εδώ. Υπάρχουν βέβαια κάποιες στιγμές φλυαρίας και άλλες που προδίδουν μια σύγχυση ως προς τον μουσικό προσανατολισμό. Δεν μειώνουν όμως τη γοητεία του άλμπουμ: αντιθέτως, προωθούν την εκφραστική ελευθερία που χαρακτηρίζει το έργο του Εγγονόπουλου –από τις ζωγραφιές του, μέχρι την ποικιλία εικόνων και συναισθημάτων που αναδύονται από τις λέξεις του.

Αν το Ποτάμι του Γιάννη Μουρτζόπουλου στάθηκε η καλύτερη μελοποίηση της περσινής χρονιάς, η Ύδρα Των Πουλιών του Δημήτρη Πουλικάκου και του Socos θα είναι –εκτός απροόπτου– το σημαντικότερο πάντρεμα μουσικής και ποίησης που θα ακούσουμε φέτος. Ένα έργο υψηλής αισθητικής, το οποίο δύναται να βγάλει τα ποιήματα του Εγγονόπουλου από τα σκονισμένα ράφια των βιβλιοπωλείων, να συστήσει τον Socos σε ανυποψίαστους ακροατές και να διαφυλάξει τη μαγική φωνή του Πουλικάκου σαν πολύτιμη κληρονομιά της μικρής, πλην γοητευτικής, ιστορίας του ελληνικού rock.

Γιάννης Πλούταρχος - Προσωπικά Δεδομένα

2010-07-07T01:59:00.001-07:00

Κριτική που δημοσιεύτηκε στο avopolis.gr στις 6/7/2010.

Περπατώντας ανυποψίαστος στο πεζοδρόμιο, χαζεύεις τα εξώφυλλα των περιοδικών του περιπτέρου και το μάτι σου πέφτει στο νέο CD του Πλούταρχου. Δεν εκπλήσσεσαι, το έχεις συνηθίσει πια. Άλλωστε και στο δισκοπωλείο βλέπεις περιοδικά, μπλουζάκια, τετράδια και πολλά άλλα τέτοια. «Θέλουμε ο κόσμος να το βρίσκει πιο εύκολα», δήλωσε ο τραγουστιστής στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου. «Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία», είχε πει ο Σαββόπουλος…

Τα Προσωπικά Δεδομένα του Γιάννη Πλούταρχου αποτελούνται από 19 καινούργια τραγούδια, από ισάριθμους δημιουργούς. Εδώ βρίσκονται όλα τα στοιχεία του σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού που βάζει πρώτη προτεραιότητα τη διασκέδαση και την εκτόνωση: ζεϊμπέκικα για λεβέντες με πουκάμισα, τσιφτετέλια με μπιτάκια, ήχοι από τρομπέτες, ατμοσφαιρικές ερωτικές μπαλάντες και μπόλικος προγραμματισμός (μουσική από υπολογιστή). Όλα και τίποτα δηλαδή. Κανένα σαφές στίγμα, καμία ταυτότητα, μονάχα μια επίφαση λαϊκότητας, η οποία θα κρύψει σε κάποιους την έλλειψη αληθινής έμπνευσης. Οι στίχοι, από την άλλη, περπατούν σε δύο μονάχα δρόμους: αυτόν της υπέρτατης ευτυχίας –όπου ο έρωτας βρίσκει ανταπόκριση και όλα πάνε ρολόι– και αυτόν της απόλυτης καταστροφής, που αφήνει τον ήρωά μας μόνο και έρημο. Η καψούρα υπήρξε ανέκαθεν πηγή έμπνευσης για το ερωτικό τραγούδι, μόνο που εδώ οι στιχουργοί μένουν στην επιφάνειά της.

Από ’δω κι από ’κει υπάρχουν κάποιες αξιοπρεπείς στιγμές: το “Χαστούκι Της Αγάπης” είναι ένα καλοφτιαγμένο ζεϊμπέκικο, ενώ το “Άνοιξέ Μου Να Μπω” αποτέλεσε το highlight των πρόσφατων εμφανίσεων του Πλούταρχου. Εκατοντάδες νέοι κάθε βράδυ έκαναν τη χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι, που αναγκάζει τους γύρω πελάτες να γυρίσουν το βλέμμα και να προσέξουν το ακριβό τους ρολόι. Από μία άποψη, ένα τραγούδι είναι επιτυχημένο όταν πετυχαίνει τον σκοπό του. Το “Άνοιξέ Μου Να Μπω” λοιπόν δεν αποτελεί εξαίρεση. Χειρότερη στιγμή του δίσκου είναι, με διαφορά, το “Πόσο Ωραία Μάτια Έχεις”, του Νίνο. Εδώ οι στίχοι είναι τόσο απλοϊκοί, ώστε νομίζεις πως απευθύνονται αποκλειστικά σε παιδιά κάτω των δώδεκα ετών. Δυστυχώς δεν θα τους επιτραπεί η είσοδος στο μαγαζί.

Ανάμεσα στους δημιουργούς βρίσκεται και η Εύη Δρούτσα, που κάποτε έγραψε τον “Παλιόκαιρο” του Πασχάλη Τερζή, αλλά και ο Βασίλης Γιαννόπουλος, που ένα φεγγάρι έδωσε πολλούς καλούς στίχους στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Τόσο αυτοί όμως, όσο και οι άγνωστοι στο ευρύ κοινό δημιουργοί, δεν δίνουν κάτι το οποίο να ξεφεύγει από τη μετριότητα. Ενώ ο Πλούταρχος κατά καιρούς τραγούδησε συμπαθητικά ελαφρά τραγούδια (ενδεικτικά ας αναφέρουμε τα “Αχ Κορίτσι Μου, “Κατέβα Λίγο Να Σε Δω” και “Όλα Εσύ”), ετούτη τη φορά δεν βρίσκει υλικό αντάξιο του ονόματός του. Και εδώ ερχόμαστε να επαναλάβουμε το αυτονόητο: ότι δηλαδή τo πρόβλημα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού δεν είναι η έλλειψη καλών ερμηνευτών, αλλά η τοποθέτηση των δημιουργών σε δεύτερο πλάνο. Μην ξεχνάμε ότι τα τηλεοπτικά σόου προσπαθούν κάθε χρόνο να ανακαλύψουν νέες φωνές, κανένα όμως μέχρι τώρα δεν εστίασε σε συνθέτες και στιχουργούς.

Οι ενστάσεις ως προς τη διανομή του CD επισκιάζονται εν τέλει από τις ενστάσεις για το ίδιο το περιεχόμενο. Βέβαια δεν υπάρχει αμφιβολία: οι πίστες όπου εμφανίζεται ο Πλούταρχος θα συνεχίσουν να γεμίζουν από ανθρώπους που θέλουν να διασκεδάσουν και αυτό το κείμενο θα διαβαστεί από ακροατές οι οποίοι συμφωνούν με όσα λέγονται –αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν. Κανένα πρόβλημα. Ας ευχηθούμε απλά σε μερικά χρόνια από τώρα οι ερμηνευτές που δεν έχουν στο συρτάρι τους σημαντικά τραγούδια να βασίζονται αποκλειστικά στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Γιατί είναι άλλο πράγμα η διασκέδαση και άλλο η ανέμπνευστη τέχνη, που κρεμιέται στα περίπτερα μήπως και την προσέξουμε.

Kylie

2010-06-30T08:06:00.000-07:00

http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_womsxeseis_1_17/06/2010_342884

Για το Μητροπάνο

2010-06-07T06:17:00.000-07:00

Κριτική στο live άλμπουμ του Δημήτρη Μητροπάνου "Τα τραγούδια της ζωής μου" όπως δημοσιεύτηκε στο avopolis.gr στις 4/6/2010.

Έχει ένα χαρακτηριστικό η ερμηνεία του Μητροπάνου στις συναυλίες. Οι περισσότεροι θα το έχετε προσέξει: την ώρα που οι μουσικοί παίζουν κανονικά τον ρυθμό, εκείνος τραγουδά με μια ελαφρά καθυστέρηση, αγνοώντας την αυστηρή δομή του τραγουδιού και διαχωρίζοντας τη θέση του από εκείνο. Υποβόσκει μια ελαφρά υπεροψία στη συνήθειά του αυτή, μια αυταρέσκεια. Την ίδια στιγμή όμως, είναι μια «αταξία» την οποία έχει κερδίσει με το σπαθί του. Πρόκειται ίσως για τον μεγαλύτερο εν ζωή Έλληνα λαϊκό τραγουδιστή. Μια φωνή δεν αρκεί. Ούτε και οι συνεργασίες με τους «καταξιωμένους». Εδώ μιλάμε για ένα θρυλικό ρεπερτόριο και μια πορεία η οποία λίγες φορές μονάχα λερώθηκε από κινήσεις πανικού ή ματαιοδοξίας. Σοβαρούς mainstream τραγουδιστές ελάχιστες φορές είδαμε στη χώρα ετούτη και όσους βρήκαμε τους επιβραβεύσαμε.

Το διπλό άλμπουμ Τα Τραγούδια Της Ζωής Μου περιλαμβάνει τη συναυλία του Δημήτρη Μητροπάνου στο Ηρώδειο τον Σεπτέμβρη του 2009. Ο τίτλος λειτουργεί σαν κράχτης. Είναι άλλωστε αναπόφευκτο σε μια τόσο μεγάλη συναυλία ένας καλλιτέχνης να συμπεριλάβει τα σημαντικότερά τραγούδια που ερμήνευσε. Εδώ συναντάμε έτσι όλους τους μεγάλους σταθμούς, από τον Άγιο Φεβρουάριο στου Αιώνα Την Παράγκα και από την κορυφαία ελληνική ροκ μπαλάντα “Για Να Σ’ Εκδικηθώ” μέχρι το διαχρονικό “Σ’ Αναζητώ Στη Σαλονίκη”. Άνθρωπος ανοιχτόκαρδος κι ευαίσθητος δεν μένει ασυγκίνητος με τα τραγούδια αυτά, όσες φορές κι αν έχουν ακουστεί τις τελευταίες δεκαετίες, όσο συχνά κι αν «εκτελούνται» από γυμνασμένους νεαρούς με σωστές αλλά χωρίς ιδιαίτερη χροιά και συναίσθημα φωνές. Όταν δε την επιμέλεια της ορχήστρας έχει αναλάβει ο κιθαριστής Γιάννης Παπαζαχαριάκης (άγνωστο όνομα στους πολλούς, γνωστή φυσιογνωμία στους μουσικόφιλους), ξέρεις πως τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι καλύτερα σε καλλιτεχνικό επίπεδο.

Τα μικροπροβλήματα της εν λόγω κυκλοφορίας έχουν να κάνουν με τη μίξη. Είναι μεγάλο λάθος σε ηχογραφήσεις συναυλιών να δίνεται υπερβολικός χρόνος στα χειροκροτήματα του κοινού. Ξεκινάει, επί παραδείγματι, το “Έρωτας Αρχάγγελος” του Χρήστου Λεοντή και επί μισό λεπτό με το ρολόι ακούς χειροκροτήματα. Εντάξει, μεγάλο τραγούδι, δικαιολογημένος ο ενθουσιασμός, όμως ο ακροατής από το σπίτι του κάθε άλλο παρά ζει τη συγκίνηση της στιγμής. Αντίθετα, θέλει να ακούσει το τραγούδι και κάτι τον εμποδίζει. Ένα ακόμα πταίσμα του δίσκου, καλλιτεχνικής φύσεως αυτή τη φορά, είναι η επιλογή της ορχήστρας να μην παίξει ολόκληρα τα “Άλλος Για Χίο Τράβηξε” και “Η Σούστα Πήγαινε Μπροστά” (των Μούτση και Ελευθερίου), αλλά να τα εξαντλήσει στο πρώτο ρεφρέν. Λεπτομέρεια, ίσως, όμως μια τέτοια λογική μαγαζιού ηχεί παράταιρη σε χώρους όπως το Ηρώδειο –πόσο δε μάλλον σε ερμηνευτές τέτοιου διαμετρήματος. Καλύτερα να έμενε απ’ έξω ένα τραγούδι, παρά αυτό.

Οι παραπάνω παρατηρήσεις βέβαια αποδεικνύονται δευτερευούσης σημασίας όταν έχεις σε μια διπλή έκδοση τα κορυφαία τραγούδια του Μητροπάνου. Το δεύτερο CD κλείνει με τη “Ρόζα”. Χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, κοινωνικής τάξης και φιλοσοφίας απέναντι στη ζωή, αισθάνονται αυτή τη γλυκιά ένωση με τον διπλανό τους. Και, ποιος ξέρει, μπορεί στις κερκίδες του Ηρωδείου να βρισκόταν ένα παιδί που, μέσα στην καταστροφολογία των καιρών, θα γράψει κάποτε ένα λαϊκό τραγούδι σαν κι αυτό και κάποιος που καθόταν δίπλα του θα σηκωθεί να το χορέψει.

Νew kids on the block

2010-06-03T10:23:00.000-07:00

Μπες και δες: http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_womsxeseis_1_25/05/2010_339188

Όλη η αλήθεια για το παιδί των Κόρε. Ύδρο.

2010-05-08T09:53:00.000-07:00

Συνέντευξη του Παντελή Δημητριάδη των Κόρε. Ύδρο. για τον Ταχυδρόμο.
Μπες και δες: www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=84&artid=4573354

CDs

2010-04-29T00:38:00.000-07:00

Εδώ και μήνες πηγαίνω στο Metropolis ψάχνοντας κάποια συγκεκριμένα cd τα οποία δεν βρίσκω ποτέ. Μυστήριο πράγμα. Προμηθεύονται μόνο τις νέες κυκλοφορίες και από τα παλιά ότι εξαντληθεί δεν ξανάρχεται Πιθανόν να σκέφτονται πως ο πελάτης που μπαίνει στο δισκοπωλείο όλο και κάτι θα αγοράσει μέσα στα τόσα που θα δει μπροστά του. Έτσι λοιπόν για ένα διάστημα μηνών, μηδενίζουν τα έξοδά τους (τις παραλαβές) και έχουν μόνο έσοδα.

Την ίδια στιγμή, μέσα στο κλήμα των εκπτώσεων, όπου δίσκοι που κυκλοφόρησαν πέρσι (π.χ. των Κόρε. Ύδρο. και του Ντίλαν) πωλούνται μόνο με 9.90 ευρώ, κάποια παλιά cd έχουν πάρει την ανιούσα. Για παράδειγμα, το Murder Ballads του Nick Cave εθεάθη χθες να κοστίζει 19 ευρώ, αν έχεις το Θεό σου. Σκοτώστε τις Μπαλάντες θα αποδίδαμε τον τίτλο του δίσκου σε ελεύθερη μετάφραση. Με μια πρόχειρη ματιά στο amazon.co.uk βλέπω ότι κοστίζει 5-6 ευρώ.

Ούτε και από τα φτηνά όμως ψωνίζει ο κόσμος πλέον, για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Καλά που υπάρχουν και οι εφημερίδες που μας δίνουν δώρο τα cd του Ντίλαν γιατί τώρα να δεις λεφτά γι αυτά τα άλμπουμ δε λέει... Σκουπίδια είναι, τι είναι;

Oh Shit!

2010-04-19T01:03:00.001-07:00

Εξώφυλλο του περιοδικού Rolling Stone προ οκταετίας. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει.