Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Jack White


(από την ειδική έκδοση του Sonik "1oo Rock Ιcons")

Ο αιμοδότης του rock των 00’s. Ο άνθρωπος που έφτιαξε μουσική σαν να μην υπάρχουν υπολογιστές και τραγούδησε με την ορμή μιας άλλης εποχής.

Έρχεται ο ξάδερφός μου φουριόζος, «βρήκα ένα γκρουπ που θα σου αρέσει σίγουρα». Κρατούσε το White Blood Cells, το δίσκο μιας μπάντας που αποτελούταν από δύο άτομα. Μέχρι τότε δεν ήξερα καμία άλλη διμελή μπάντα (αργότερα έμαθα τους Carpenters, αλλά δεν κατάλαβα και τίποτα). Ήταν ένα άλμπουμ μαγικό. Την άλλη μέρα το αντέγραψα για να το έχω και φωτοτύπησα το εξώφυλλο.
Ο εγκέφαλος του ντουέτου ήταν ο χλωμός κύριος White, ένας μυστήριος τύπος που τραγουδούσε σαν Robert Plant με νεύρα και φορούσε μόνο κόκκινα, μαύρα και άσπρα. Υπέθετα πως μου άρεσε επειδή ήταν παλιομοδίτης. Αργότερα συνειδητοποίησα πως ήταν κάτι παραπάνω: Ένας επαναστάτης της σύγχρονης μουσικής, ένας μινιμαλιστής που έφτιαξε αριστουργήματα χρησιμοποιώντας μόνο κιθάρα, πιάνο και ντραμς. Ο White έκανε στο rock των zeroes ότι οι Ramones στα 70’s, oι Smiths στα 80’s και οι Nirvana στα 90’s: Τo επέστρεψε στην απλότητά τoυ, επαναφέροντάς το παράλληλα στη μόδα. Τραγούδια όπως το “Dead leaves and the dirty ground” ή το “Seven nation army” έγιναν ύμνοι για μια γενιά που ζητούσε αληθινό rock, έστω και τυλιγμένο με το σελοφάν άλλων καιρών. Οι παράλληλες μπάντες του, δηλαδή οι Raconteurs παλιότερα και οι Dead Weather τώρα, μαρτυρούν μια πυρετώδη δημιουργικότητά, έστω κι αν η ποιότητα των τραγουδιών του έχει πλέον φθίνουσα πορεία. Ακόμα, ο πολυχώρος της Third Man Records αποτελεί μια πολύ γενναία επένδυση που βάζει υψηλά τον πήχη για το μέλλον.
Όσο για μένα, πέρασαν εννιά χρόνια αλλά το White Blood Cells το ακούω ακόμα πολύ συχνά, όποτε θέλω να ακουμπήσω κάπου τη χαρά μου. Παραδόξως, είναι το μόνο άλμπουμ των White Stripes που δεν έχω αυθεντικό. Κρατάω ακόμα εκείνη την αντεγραμμένη κόπια με το φωτοτυπημένο εξώφυλλο, σαν μια ασπρόμαυρη εικόνα, με λίγο κόκκινο, από το παρελθόν.

Βύρων Κριτζάς

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Πανούσης - Θέατρο Πέτρας

Την Κυριακή 26/9 ο Τζίμης Πανούσης εμφανίστηκε στο Θέατρο Πέτρας, ανοίγοντας τη συναυλία διαμμαρτυρίας για το Σίμο Σεισίδη. Ντυμένος με μια μπλούζα τέσσερα νούμερα μεγαλύτερη από το κανονικό, έπαιξε με τη μπάντα του πολλά από τα γνωστά του τραγούδια: "Eσύ ό,τι πεις" (διασκευή Χριστοδουλόπουλος), "Kάγκελα Παντού", "Ο λάκος με τ'αστεία", "Φάτε τους", "Ερωτικό", "Σουζάνα", "Είμαι γυφτάκι", "Μικρή τερέζα" "Νεοέλληνας" και "Ο Μπελογιάννης ζει". Ακολούθησαν διάφοροι καλλιτέχνες, όπως ο Πουλικάκος (που όπως πάντα απογείωσε το "Υπάρχω"), οι Last Drive και κάποιοι άλλοι. Στα διαλείμματα, μάχιμοι νέοι της αριστεράς και της προόδου γωνία, ανέβαιναν στη σκηνή διαβάζοντας επαναστατικά κείμενα με γλώσσα ξύλινη που περιείχαν συντακτικά λάθη, κάνοντας σαρδάμ σε κάθε δεύτερη πρόταση και φωνάζοντας υπερβολικά δυνατά.

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Εδώ ο καλός Eminem

Επισκεπτόμενος το Metropolis προ ημερών, είδα προς μεγάλη μου έκπληξη πως το προτελευταίο cd του Eminem "Relapse", πωλείται προς 2,90 ευρώ. Πρόκειται για δίσκο που κυκλοφόρησε πριν από ένα χρόνο, από έναν καλλιτέχνη που στο εξωτερικό απολαμβάνει αυτό τον καιρό τεράστιες πωλήσεις και μια νέα άνοδο στην καριέρα του μέσω του πρόσφατου "Recovery". Το γεγονός ότι το προηγούμενο cd του πουλιέται στη χώρα μας φτηνότερα από ένα σάντουιτς στα Everest, λέει σίγουρα πολλά για το μέγεθος του αγοραστικού μας κοινού και τις απεγνωσμένες προσπάθειες των επιχειρηματιών να το προσεγγίσουν. Τα δε ράφια του Metropolis της Πανεπιστημίου είναι μισοάδεια σε πολλά σημεία, ενώ την ίδια στιγμή το κατάστημα του Κολωνακίου μέσα στο καλοκαίρι έβαλε λουκέτο. Το ίδιο συνέβη και στο υποκατάστημα του Ηρακλείου Κρήτης, όπου κανείς δεν πατούσε και αν ανέβαινες μέχρι τον τρίτο όροφο οι πωλητές σε κοιτούσαν σαν εξωγήινο.

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010